Evet, nazar değiyor. Tamam böbreğimdeki taş genetik. Tamam, çok yürüdğüm için ayaklarımın altı yara bere doldu ve üstüne basamaz oldum. Peki, neden stajımın ilk gününde cici cici otururken "ben alayım dergiyi!" diye sazanladım? Gittim, neden arka kapısından çıktım marketin? Neden burkuldu bu bilek? Ve neden ağrı kesiciye ve kreme rağmen hala deli gibi ağrıyor?
Kol değneği arıyorlar bana şimdi. Yarın stajım yalan olmasın diye elimden geldiğince gidermeye çalışıyorum ağrısını ama ı ıh, bana mısın demiyor. Kimse o bana beddua eden, bir zahmet geri alsın n'olur. Cidden canım çok yanıyor ya, ağlamak üzereyim. Yazamıyorum daha fazla.
4 düşünce dile geldi:
Geçmiş olsun.
geçmiş olsun çok çok ya... izindeyim ben de, taşlarım düştü, ayağımı incittim, diz kapağıma kadar ağrıyor. buz bıraksan bi türlü bırakmasan bi türlü:(
üst üste geliyor bazen, ama şükretmek lazım. Allah çaresiz dert vermesin.
İkinize de teşekkürler. Gecmis olsun solarım, ben boncukla dolaşmaya karar verdim valla. Daha stajın ilk gunünden böyle olmasaydı keske. :/ ama âmin tabii beterin beteri var.
asıl yazı bekleniyorrrrr.
Yorum Gönder