inflack*

Tazecik İş Hayatım

2011-12-15T17:30:00.000+02:00

Bayanlar ve Baylar,

İşyerimden bildiriyorum.
Kendime ait ufacık bir ofisim var ve bilgisayarım. Mac kullanıyorum. Aslında bu ofis iki kişilik ama benimle başlayan arkadaşım Özlem işten ayrıldığı için ve Fecir de sadece bazı günler geldiği için şimdilik ofis bana ait. Kendi bölmemde arkadaşlarımın bir fotoğrafı var. Minyatür çam ağacımı da koydum. Rengarenk post-itlerim, kalemlerim, bir sürü dergi, masa takvimi (örnek)... Dolu bir masam var yani.

İş başta zordu. Aslında hala zor. Uyanmak sıkıntı. Daha büyük sıkıntı ise eve gittiğimde pilimin bitmiş olması. 8 buçukta uyuyordum başlarda. Artık 11-12 gibi yatmaya başladım. İşte kalıp kalmamayı da çok düşündüm, hala da düşünüyorum aslında ve sanırım hayatım boyunca da "bu işte çalışmaya devam etmeli miyim?" diye düşünmem gerekecek, bunu fark ettim. Yapacak bir işim varken ya da müşteriyle görüşmeye giderken mutluyum ama ne zaman ki işim yok, çok boş hissediyorum ve sıkılıyorum. Kendimi oyalamak zor oluyor bazen. Telefonla konuşmayı iş için olsa bile sevmiyorum. Hiç de sevmedim sanırım. Benim olayım yazı yazmak ve yüz yüze görüşmek.

İlginç şeyler öğreniyorum. Mesela şu an sizin yolda gördüğünüz billboardların her birinin ismini ve fiyatını ve ne kadar süre kiralarsanız ne kadar indirim alabileceğinizi ezberlemiş durumdayım. Bir masa takvimi hazırlamanın ne kadar uzun sürdüğünü gördüm. Şirketlerin "reklam" konusunda ne kadar bilinçsiz ya da isteksiz olabildiklerine şahit oldum.

En büyük korkum ise bu tempoda bir sosyal hayatımın kalmama ihtimali. Belki vücut olarak değil ama kafa olarak feci yoruluyorum. Dedim ya, akşama pilim bitmiş oluyor. E cumartesi de 4'e kadar çalışıyorum. Kendime ve arkadaşlarıma ayıracak vaktim kalmıyor pek. O kısmı bir oluruna koymam lazım. Yakında kendi iş kartım da olacak inşallah. :)

İlk maaşımı alacağım günü bekliyorum dört gözle. O zaman daha şevk dolu, daha mesut yazılarla çıkabilirim karşınıza. Şimdilik feci yorgunum. Çıkmama daha 1 buçuk saat var.

Size Anlatmam Gerekenler Var!!

2011-11-30T00:16:00.001+02:00

Uzun süredir hayatım hakkında yazamıyordum ve açık olmak gerekirse bugünü bekliyordum.

Hoş olmayan günler geçirdim gerçekten. Buraya aşk kelimeleri döktüğüm günleri geride bırakmam gerekti ve bu gerçekten zaman aldı. Bir insanı çok sevdim, belki o da beni sevdi, artık bundan emin değilim. Bitmesi gerekti ve bitti. Ben bitirmedim, açık olmak gerekirse. :) 1 buçuk sene süren bir ilişkiyi bir SMS bitirdi. En çok üzen şeylerden biri de buydu. Bunu atlatmaya ve tekrar "bir başkasını değil de kendimi sevmek" olayına alışmaya çalışırken yapmamam gereken bir şey yaptım. Aranızda yeni ayrılanlar varsa kulaklarına küpe olsun: Ayrıldığınız kişiyle görüşmüyorsanız sakın ama sakın onunla ilgili internetteki hiçbir şeye bakmayın! Ben uzun süre dayandım. Tam 1.5 ay boyunca kesinlikle hiçbir yere bakmadım. Resimleri silerken kötü oldu içim tabii ki, yürek bu da. Ailesi Facebook'ta halen ekliydi, silemedim, arkadaşlarıyla da konuştum ama onunla ilgili hiçbir şeye bakmadım. Onun da benimle ilgili şeylere bakmasını istemedim, elimden geldiğince kaçtım sanırım. Twitter'da aşka ve erkeklere sövdüğüm şeyleri, facebookta paylaştığım acındırık şarkıları görmemeliydi. Haliyle buraya da yazamadım. Tumblr'a yazdım yazdım sildim.

Sonra bir gece saçmaladım ve onun twitterına baktım. Görmek isteyeceğim son şeyi gördüm. :) Ne bekliyorduysam artık. Siteye girerken "Seray, kaşınma!" diyordum. Biliyordum içten içe ama kabullenmek için görmem şarttı sanırım. "En ufak ilgim alakam yok. Abartıyorsun..." dediği ve ama beni duruma inandıramadığı kız vardı listede. Şimdi yazarken gülümsüyorum kendi kendime, komik geliyor yaşanan her şeye uzaktan bakınca. O sırada hiç komik değildi ama emin olabilirsiniz. Kendime has ufak sinir krizlerimden birini geçirdim. Çok ağladım. Çok canım yandı. "Biz birbirimizi sevdik ama şartlar el vermedi." lafıyla kendinizi avuturken ve belki hala kendi içinizde ufak da olsa bir "belki bir gün.."ü beslerken böyle bir durumla karşılaşmak insanı alaşağı ediyor. Güveniniz ölüyor. Kimbilir belki arkamdan da konuştular ya da boşluğa düştü de ona sarıldı ya da belki onu hiç unutamamıştı ve ben bir yara bandıydım diye günlerce düşünüyorsunuz. Kimi suçlayacağınızı bilmiyorsunuz. Arada kendiniz de kaynıyorsunuz.

Bomboştum! Arkadaşlarım okula-işe başlamış. Evde bir ben bir annem... Gece geç yatıyorum öğleden sonra kalkıyorum. Ne bir yemek düzeni, ne bir uyku düzeni... Bir ara sadece kahve çay ve sigara ile beslenmeye kadar gittim. İşim gücüm yok. Kendimi oylamaya çalıştıkça daha da batıyorum. İçimde bir sinir, bir nefret...

Ataklar başladı. Anksiyete atakları diyebiliriz. Daha evvel buraya yazdığım bir yazıda da geçirdiklerimden. Kalbim gümbür gümbür atmaya başlıyor, içime yersiz bir korku yerleşiyor, bir panik, nefes alamıyorum, elimi ayağımı koyacak yer bulamıyorum! Ne yapacağımı bilemiyorum. Bana ne olduğunu bilemiyorum, ama iyi bir şey olmadığı kesin.

İki seçenek vardı. Ya ben bunun bana olmasına izin verecektim ya da kalkacaktım düştüğüm yerden artık. Silkinecektim. Öncelikle o ataklardan kurtulmak lazımdı. Bir kliniğe gitmek yerine daha güzel bir yere, Marmaris'e gittim. Annem, hava değişikliği, güzel hava ve yepyeni insanlar o kadar iyi geldi ki! Boşuna dememişler tebdil-i mekanda ferhalık vardır diye! Marmaris'e giderken durup durup sebepsiz ağlayan, uyuyamayan ben Marmaris'te yenilendim. Yağlı boya resim bile yaptım. :) Profesyönellikle yakından bile alakası yok, ama tavsiye ederim, o boş tuvali boyamak insanı baya mutlu ediyor, eğlendiriyor ve zihnini boşaltıyor. Yeni başladığınızda da kimse size "ööö kötü olmuş.." demiyor, hep güzel şeyler duyuyorsunuz. Bu o kadar önemliymiş ki aslında. Bilememişim. Marmaris'te hoş bir arkadaş da edindim. Kendisi Bulgar. Marmaris Yarış Haftası'na gelmişler. 28 yaşında bir veteriner. Adı Deian. Onunla konuştuğum uzun saatler esnasında aslında ne kadar farklı ve iyi insanların da olabildiğini fark ettim. Deian'la maillaşmaya devam ettiğimizi de bildirmekten mutluluk duyarım. Yıllar sonra bir penpalım oldu ve hayat felsefesiyle de benim açılmamda baya yardımı var kendisinin.

Ankara'ya dönmekten ve yine eski durumuma dönmekten korkuyordum. Dönüyor gibi de oldum. Ama gururla söyleyebilirim: Artık atak matak geçirmiyorum. Kendimi koyvermiyorum ve gayet iyiyim. :) Maşallah.

Olaylar yavaştan düzeliyor işte. Geçen çarşamba günü bir firmayla görüşmeye gittim ve başvurduğum pozisyon Muhasebecilikti. Kendime acıyordum biraz. İstediğim bu değildi diyordum. Sonra onlardan telefon beklerken Cuma günü biri aradı. Beni görüşmeye davet etti cumartesi günü için. Gittim. Gittiğim gibi kabul edildim ve ben de kabul ettim.

Ve duyuruyorum: Perşembe gününden itibaren Pusula Reklamevi'nde Marka Danışmanı olarak işe başlıyorum! :))) Asıl haberim buydu.

Korkuyorum tabii ki. İlk iş deneyimim. Benim bolca uyumama beddua edenler yaşadılar zira bundan sonra sabah 07.40 otobüsünü yakalamam ya da araba kullanmayı öğrenmem gerekiyor. Nasıl olacak bilmiyorum ama bence ikisinden birini ya da ikisini de başarırım. Kendimde o enerjiyi ve heyecanı görüyorum. Karşıma çıkacak kişilerin iyi insanlar olacağını umuyorum. Patronum gayet hoş bir bayan mesela, ama geri kalan kişilerle ilk kez perşembe günü tanışacağım.

Mutluyum. İstediğim iş olduğu için, istediğim yerden başladığım için mutluyum. Arkadaşlarım olduğu için mutluyum. (Özellikle Ozan, Özge, Pelin, Sonay, Sultan ve Masum'a) Ailemle aram, yine maşallah, uzun süredir olmadığı kadar iyi olduğu için mutluyum. Onlar gibi bir ailem olduğu için şanslı hissediyorum kendimi.

Eski, normal hayatıma geri dönebildiğim için mutluyum. Ekşi'deki yazarlığıma kavuştuğum için mutluyum. (nickim iinflack, 2. şans için iki i)

Bu bloga başladığım ilk günlerde de bir ayrılık yaşamıştım. Çok daha sert geçmişti ama yine ayağa kalkmıştım. Olan bitenleri buraya yazdığım için de mutluyum çünkü kendi eski yazılarım olmasa bu durumların "geçtiği"ni ve zamanın gerçekten lazım olduğunu hatırlamam zor olabilirdi. Geçmişteki Seray'a da teşekkür borçluyum ve umarım tekrar böyle şeyler yaşamak zorunda kalmam ama şu an bu yazıyı iki kere düşüp iki kere kalkmayı ve her seferinde bir öncekinden daha sağlam kalkmayı başarmış bir Seray yazıyor. Gelecekteki Seray'ın işi gerçekten çok daha kolay olacak. :) Belki o başarır 1 çikolata ve 2 paket mendille 3 kere ağlayıp kurtulmayı. ;)

"Düşmez kalkmaz bir Allah! Düşmek insana mahsustur, ama düşünce kalkmasını da bilmektir insan dediğinin marifeti."

Ve okur mu okumaz mı bilmiyorum. Okuyacağını pek sanmıyorum ama: Sana kızgın değilim artık. Beni bilirsin, hemen kızarım, aradan zaman geçer ve hiçbir şey olmamış gibi hissederim. Şimdi de tam olarak "Hiçbir şey olmamış" gibi hissediyorum. Resimler, hediyeler duruyor ve atmayacağım. Belki günün birinde birisi fotoğrafları sildirir, onun sözünü veremem. Güzel olan her şey için teşekkür ederim. Bunları bir mailda filan da yazabilirdim ama nasılsa cevap vermezsin diye artık senden herhangibir şey beklemek istemediğim için buraya yazıyorum. Umarım başka birisini daha bu şekilde üzmezsin, tek dileğim bu.

Bundan sonraki yazım muhtemelen iş hayatı üzerine olacak. :) Bakalım... Benim için dua edin lütfen. İhtiyacım olacak gerçekten. Düşündükçe heyecanlanıyorum. :)

Görüşürüz ve okuduğunuz için teşekkür ederim.

Bütün linklerimi http://about.me/inflack adresinde toplu halde bulabilirsiniz artık. ;)

Sosyal Medya Dünyasına, İstanbul'a İsyanımdır!

2011-11-15T23:09:00.000+02:00

Blogspot'la ve Blogcu ile ülkemizde patlamış, kimisinin pembe fona mor ve kalın harflerle 3-4 şarkı sözü yazıp bıraktığı kimisininse günü gününe devam ettiği bir hobi, bir iş blog yazmak. İlk patladığı sıralarda başlayanlar günlük hayatlarını, sporu, müziği yazarlardı. aralarında ben de vardım. Birkaç kişi başlamıştık. Sonra ne olduysa blog yazarları geleneksel medya ile buluşuverdi. Bir "popülerlik yarışı" aldı başı gitti. Yazmak için yazmak bitti. Ama bu kısım sadece İstanbul'da ikamet eden blog yazarları için böyle oldu.

Sikindirik yazarlar gazetelere çıktı. Sizinle birlikte hayatını anlatmaya başlayan ve sizin dostunuz yazarlar kitap çıkardı. Sizin masada otururken ismini bile öğrenmeye tenezzül etmediğiniz yalap şalap adamlar kitap çıkardı. Bir kısmı ünlü firmaların sosyal medya sorumluları, blog yazarları oldular. Kimisi gazetelerin internet sayfalarında yazmaya başladılar. Neredeyse her ay bir davete, bir "blogcu" etkinliğine davet edildiler.

Ama bu olanlar sadece İstanbullular'a oldu!

Benim gibi Ankara'da, başka şehirde olanlar inatla yazmaya devam ettiler ama yoruldular. Zaten de günlük gibi blog yazmanın modası geçti, insanlar okumaz oldu, tumblr çıktı, twitter çıktı.

Böyle işte bu ülkede "blog yazarı" olmak. Yazmaya aşık olmak, yazmak, savaşmak, dayanamamak, kızmak, kıskanmak, kendine kızmak ve sonunda bırakmak. Her gün açtığın sayfayı ayda bir kez bile açamaz olmak.

Yazdığım şeyin okunmasını istemesem günlüğüme yazardım. Ben yazarak kendimi ifade etmeyi ve insanların buna tepkisini görmeyi seviyorum. Bir blogu tek başına yazıp orada bırakmanın anlamı cidden olmuyor. Öyle olsa "yorum" kısmı olmazdı. Dediğim gibi, günlük yazar, rafıma koyar kendime saklardım.

Ayrıca ben de istiyorum bir ürün hakkında yazı yazınca örnek ürünlerin yollanmasını. Blog yazarları için olan özel festivallere davetiye kazanmayı. Yazılarımla bilinmeyi, yazdıklarımı tartışmayı ve bu işten para kazanabilmeyi. Ama olmuyor. Niye? Ankara'dayım çünkü. İstanbul'a taşınabilirim, ama sosyal medya uzmanlığına yeni başlayacak kişiyi Ankara'dan almıyorlar, alsalar da tek başıma yaşayabileceğim bir para teklif etmiyorlar. Böyle de lanet, böyle de salak bir şey. Yarışmalara da katılamıyorum. Katıldım Efes'in yarışmasına, en beğenilen yazı benimki oldu, Ankara'dayım diye seçilmedim. Yok böyle bir saçmalık ya!

Bu işin göbeğinin İstanbul'da olmasına deli oluyorum. İmla kurallarını dahi bilmeden yazı yazan insanlar sırf İstanbullu oldukları için bu işin kaymağını yerken, Ankara'dan bir güzel blog yarışmasına katılamamayı, bizim buluşmlalarımızın olmamasını, yok sayılmayı yavaş yavaş unutulmayı sindiremiyorum. Yazma şevkimi kaybettiriyor bu hisler bana. Niye yazayım ki?

Sıkıyorsa Dizileri Kaldırın... Bize ne?!

2011-10-21T19:59:00.000+03:00

İki gün önce 24...
Dün 1...
Bugün 2...

Gidiyor böyle. Sayıları yazmak çok kolay. Düşününce... Kanat Atkaya demiş yazısında, klişe bir yazı benimki diye. Yazarsam benimki de bu açılardan klişe olacak. Hiç huyum değil zaten gündemi yazmak, gerçi bu olay artık "gündem" denen akışkan olaydan çıktı, katılaşıyor, pıhtılaşıyor. Geç bile!

Bu değil konum. Benim konum yine sosyal medya. Şehit haberi geliyor, insanlar üzülüyor ve kendilerini ifade edebilecekleri ilk yere yani bilgisayarın başına atıp üzüntülerini bir şekilde paylaşıyorlar.

Sonra birileri çıkıyor, bu insanlara samimiyetsiz diyor. Kendileri "samimiyet" adına ne yapmışlar diye soramıyoruz. Biz bu insanlara 9GAG'de "Hipster" diyoruz. Türkçe bir karşılık bulmak da mümkün, ama konu dışı yine.

Biraz daha geçiyor... Bu sefer medya tepki vermeye başlıyor. Kimi programını durduruyor, kimi tümden yayını kesiyor, kenara siyah kurdele koyuyor vs. Devamında ise nasıl biz birbirimize samimiyetsiz diyoruz, medya içinden birileri de diğerlerine samimiyetsiz diyor.

Bu sefer bunu yapan kişi Okan Bayülgen oldu. Dün gece başladı sanırım bu "Sıkıyorsa Dizileri Kaldırsınlar!" olayına. Kendisini takip ettiğim için birden bütün twitterım kendisinin RT ettiği tweetlerle doldu. Yok işte millet dizi manyağı olmuş, bu kadar insan ölürken dizi izliyorlarmış vs.

Okan Bayülgen insanlar dizi izlemesin diye "diziler kalksın" dediğini zannetmiyorum. Diziler kalkınca normalen reklamlar da kalkacak ve tabii reklam gelirleri de gidecek kanalların. Sabah programlarının almadığı reytingi ve dolayısıyla reklamı diziler alıyor biliyorsunuz. Onun samimiyetsiz bulduğu kısım bu olsa gerek. "Eğer samimiysen gerçekten, gelirinden, reytinginden vazgeçersin!" diyor. Kanallara onun isyanı bence. Dizi izleyenlere değil.

Bakın, hazır olun, ben de birilerinin samimiyetsizlikle suçlayacağım şimdi.

Okan Bayülgen'i bu twitter hareketinde destekleyen insanların çoğunluğunun SAMİMİYETSİZ ve dahi İKİ YÜZLÜ olduğunu düşünüyorum. Neden mi?

Okan Bayülgen'in çekirdek izleyicileri kimler? Üniversite öğrencileri, ülkemin aykırı düşünceli insanları. Yani bahsi geçen dizileri izleyen kesim değil! Bunu kendisi de biliyor, siz de biliyorsunuz. Fatmagül'ün Suçunu seyreden kişiler değiller bu insanlar. Ha, dizi seyretmiyor değiller tabii ki. Bu arkadaşların çoğu, ben dahil, internet üzerinden yabancı dizileri kaçırmadan takip eden insanlar değiller mi? Okan Bayülgen açsın anketini işte! Ne dizi izliyorsunuz desin. Başta Weeds, Breaking Bad, How I Met Your Mother olmak üzere bir dolu yabancı dizi adı çıkmayacak mı?
E kardeşim, sana ne o zaman elalemin dizi keyfinden? "Türkiye dizi manyağı olduuaağğ!" Muhteşem Yüzyıl, Kuzey Güney vs. izleyince dizi manyağı ama bütün gece "altyazısı ne zaman çıkacak" diye kafayı yemek dizi manyaklığı değil dimi? Dizi Türkiye'de çekilip fakir oğlan-zengin kız-amcası yengesi ve kötü adamlar çekilince kötü, esrar satan ve zenci esprisi yapan beyazları konu alınca süper. Hadi kanallar kaldırdı dizileri, sen bırakacak mısın diziportu? Bırakacak mısın torrentin başında beklemeyi? Yoksa haybeye, @okanbayulgen seni RT etsin diye gelişine sallıyor musun öyle sinirli sinirli ve bilmiş bir şekilde? Bir hareketin parçası gibi hissederken vicdanın bir nebze sızlıyor mu acaba?

Diziler kalksın, kalkmasın. Fark etmez bana. Çoğu kişiye fark edeceğini zannetmem. Ben hem yabancı dizileri takip ediyorum, bir de Muhteşem Yüzyıl'ı takip ediyorum ama cidden fark etmez. Duyduğum acıyı, hissettiğim çaresizliği arttırmaz da azaltmaz da. Dizilerin kalkması, şu saatte sadece Okan Bayülgen'e medya patronlarının gerçek duyarlılık seviyesini kanıtlar belki. Zaten zannetmiyorum dizilerin kalkacağını.

Ha gerçekten samimiyet mi arıyoruz. Bana (ben kimsem) samimiyetinizi kanıtlamak istiyorsanız, Digiturk'ün kanalları kapansın. TNT kapansın. altyazılı ve altyazısız dizileri yayınlayan siteler kapansın. Ya da kapanmasın ama bu #sikiyorsadizilerikaldirin hashtagine sahip çıkan insanlar girmesinler bu sitelere. Kendileri de ne Twitter'dan ne Facebook'tan ne de başka yerden paylaşım yapmasınlar. Direkt sokağa çıksınlar.

O zaman samimiyetinize inanırım.

Bir hafta dizi kalkmış da kanalların geliri düşmüş. Bundan bize ne? Bundan şehit analarına ne? Onların zaten dizi izleyecek hali yoktur. Milli yas tutmaksa amacımız ya adam gibi tutalım ya da her zaman yaptığımız gibi tutmayalım. Ama kendince iş yapanlara samimiyetsiz demeden önce, n'olur bir aynaya bakalım sonra konuşalım. Allah aşkına.

Bir de Bilkentli'ye Sor!

2011-08-01T02:20:00.001+03:00

Hey ho... :) Kendi şarkılarımı dinleyerek başladım yazıma. Uzun zaman olmuş yazmayalı. Efes kepazeliğini de sildim...

Marmaris'e oradan Adana'ya gittim, tatil kısmını kapatıp Ankara'ya döndüm ve dizilere gömüldüm. Tam bir işsiz hayat formuyum şu aralar. Kendime Bilkent'i iş edindim. Bu sınav sonuçları açıklandığından beridir http://www.formspring.me/bilkentliyesor adresinden gençlerin sorularını yanıtlıyorum okulla ilgili. Ama arada sinirim bozulmuyor değil. Okulla ilgili o kadar yerleşmiş efsaneler var ki!

Tabii bir de bilinçsizce tercih yapacak olanlar beni kızdırıyor. Adam okula okumaya değil ortamına geliyor... Ya da "şu okul olsun hangi bölüm olursa olsun"cular var. Manyak mısınız diye sorasım geliyor! Sen her işi yapacak mısın? Sonra bölümümden nefret ediyorum diyeceksin, yaptığın işi sevmeyeceksin ve insanlar neden bu kadar insan mutsuz diye düşünecekler. Aileler de öğrencilerden farklı değil. Çocuğu ya "para kazanması kolay" bölümlere yollamak istiyorlar çocuğa sormadan ya da belli bir okula ne bölüm olursa. Aynı adam mühendis de olabilir eczacı da... Psikolog da olurum diyor içmimar da... İmkansız ve saçma!

Bir de "bölm kolay mı" diye soran var. Kolaysa yazacak abim, bölümü yayarak okuyacak aklınca. Sonra işsiz kalınca okulu suçlayacak. Okulun, iyi bir okulun kolay olma ihtimali yok. Ankara'nın eğlence hayatını sormalarına çok kızmadım da, okulda ortam nasıl diyenler delirtiyor beni. Her gün parti var mı dememi bekliyorlar nedir? Zaten Bilkent'in adı çıkmış 9'a inmiyor 8'e. "Okulda çok tikkyler var mı ben Opel'le gelsem ezilir miyim" diye soru var ya! Benim arabam yoktu! Nasıl bir ezilme korkusuysa adam arabasıyla ezilmekten korkmuş okulda. "hahaha çocuğa bak, opel kullanıyor! pis fakir!" :))) okulda arabası olmayan birilerinin olma ihtimalini düşünememiş bile. Bilkent'te hepimiz über zengin, insanlara parasına göre davranan tiksinç insanlarız sanki. Yok öyle bir dünya! Başka okulda var mıdır bilmem, sanmam, ama bizde olmadığını bizzat kendim biliyorum, şahidim.

Ben Bilkent efsanelerini espri diye algılardım ama bunlara inananlar var gerçekten. Hem de sırf bu lise öğrencileri değil. Okulda herkesin sarı saçlı, tikky, para basan insanlar olduğunu zanneden çok fazla başka üniversiteden ve dahi yan komşumuz Hacettepe'den bile insanlar var. Bir defa okulun kapısından girip de bakmamış demek ki. Bir kere o kütüphaneye, fakültelere bakmamış. Dışarıda gördüğü her platin sarısı saçlı kızı Bilkentli sanan var. Okulda Ferrariler, Lamborghiniler cirit atıyor sanan var. Ha ben görmedim mi? Bizim okulda bir tane Lamborghinili çocuk vardı, o da zaten herkesin dilindeydi, adam ODTÜ İnşaat mezunu, Bilkent'e de İşletme okumaya gelmiş 34 yaşında. İşi gücü var filan. Okulda o kadar herkeste böyle arabalar olsa adam milletin diline "lamborghinili!" diye düşer mi? Fark edilmemesi lazım zannedilen gibi bir okulda olsak. Ferrari görmedim hiç. Mayfest zamanı dışarıdan yere yakın janti araba kiralayıp gelen tipler vardı bir seferinde, onu biliyorum sadece. Onların da Bilkentli olup olmadığı muamma. Arabalarda sticker yoktu zira.

Okul temiz mi, eğitim nasıl, hocalar iyi diyorsunuz ama neye göre iyi diye soran yok! Sınıflarda ne gibi teknolojik imkanlar var, kışın sıcak mı diyen yok! Kitaplar nasıl diyen, derslerin içeriğini merak eden yok! Varsa yoksa bu bölümden çıkınca iş imkanı nasıl, mezun kaç para alıyor, zor mu, Boğaziçiyle kıyaslarsak nasıl? Odtü'yle kıyaslarsak nasıl? Şu bölüm mü bu bölüm mü?!

Bir de daha okula kabul edilmeden yandal yapma planlarına girenler var. Yandal yapsın tabii, ne güzel de, bir gir sen okula. Bir hazırlığı atla, bir 3.00 üstü ortalama yap filan dimi? Aynı kişinin Interrail planı yaptığına da şüphem yok. :) Lise mezununun o azmi: Bizde kalmayan azim...

Sorun her yerde ama. Sınav sisteminde, ailelerde, çocuklarda, okullarda, dershanelerde, dershanelerin o rehberlik hocalarında, üniversitelerin reklamlarında, bilip bilmeden atan tutan yakınlarda... Her yerde. Çocuğa tercih öyle yapılmaz diyen yok. Atıyorlar çocuğu suya, nereye yüzerse artık.

Okulların reklamları dedim... Odtü'nün I brain ODTÜ'sü mesela. İnternet ortamında güzeldi. Güzeldi ki dikkatimi çekti ve espri amaçlı I Lung Bilkent diye bir işe giriştim ben de. ODTÜlü ruhu filan... Şahane... Ama sen tut reklamı televizyon kanallarına ver. Ama olmaz. Neden olmaz?
1) ODTÜ yapar da diğerlerinin başı kel mi? 164 tane üniversite var... Her biri 30 saniyeden ne kadar sürer bu reklamlar?
2) Bu reklama bütçe ayırabilecek okul var, ayıramayacak var. ODTÜ ki reklama ihtiyacı olmayan bir okul bu, vakıftan aldık bütçeyi diyor, e vakfı olmayan üniversite kalsın mı öyle? Haksız rekabet değil mi bu?
3) Mühendislikten çıkan adam bankacı olmuş, mimarlık mezunu şarkıcı olmuş sen de bunları reklama koymuşsun. Mezun olup kendi mesleğini yapan sıradan mezunları koysak ya, ünlü olan 5-6 tanesi dışında?
4) ODTÜ ruhu denince ben baş kaldıran, sisteme ayak direyen bir ruh düşlüyorum ama "reklam" gibi sistemin en bir ortasındaki işi yapıyorsunuz. Oldu mu? Hem de ilk çıkan kişi KKTC Kampüsünden. O zaman ODTÜlülerin Bilkent'e gidenlere laf etmeye ne yüzü var ki? Bilkent tutup yapmamış bunu, Koç yapmamış, Sabancı yapmamış...
5) Reklam "bilgi" içerikli olsa yine sorun yok. "tanıtım günümüz şu gün, bekleriz" desinler. Kampüsümüz şöyle, hocalar böyle desinler... Ama bu reklam "duygusal" içerikli bir gaz verme reklamı. Dünyayı değiştirebiliriz... E değiştirmemişiniz daha ama? Neyin gazı bu? Öğrenci ben dünyayı değiştireceğim, hangi bölüm olursa olsun Odtü olsun deyip geldiğinde ve aslında Dünyanın değişmediğini görünce ne olacak? Ne cevap vereceksiniz?

İşte bu sebeplerden çok güzel bir kampanyanın televizyona sıçrayarak ne hale geldiğini ve nasıl tartışmalara yol açtığını görüyoruz. Okul ora, süpermarket değil ki... Tüketim ürünü değil ki! Bilim yuvası! Ve seneye tv'de çeşit çeşit üniversite reklamı görmeye başlarsak sorumlusunun kim olduğunu biliyoruz. Olmamalıydı. ODTÜ olmamalıydı. Ve dua ediyorum, benim okulum yapmasın bunu asla. Bizi televizyonda prime-time'da cümle aleme ifşa etmesin o şekilde. Biz dünyayı onu bunu değiştiriyorsak yine kendi içimizde sessiz sessiz değiştirelim. Fark etmesi gereken fark eder zaten, göze sokmaya lüzum yok.

Böyle işte... Günüm bularla geçiyor, bunları düşünmekle. Ne kadar doğru ne kadar yanlış bilmiyorum. Sadece düşünüyorum. Bir de Behzat Ç izliyorum. :) Bakalım daha sonra neler olacak.

MEZUNUS

2011-06-17T20:40:00.001+03:00

Mezunus, homo sapiens sapienslerin öğrencilik ile işsizlik arasında kalan kısa evresinde aldıkları isimdir. Mezunusların da çeşitleri olduğu bir gerçektir ama rahat genellenebilen de bir topluluktur.

Mezunus olmadan öncesinde girilir aslında Mezunus psikolojisine. Yakında öğrenciliği bitecek olan insan, Mezunus'a dönüşmenin sancılı sürecini genel olarak diğer arkadaşlarıyla içerek ve sona kalan dersleri kaytararak atlatmaya çalışır. Mezunus olurken birtakım duygusal değişimler de yaşanır. Ortalama 5 sene süren öğrencilik hayatının 4 sene 10 aylık bölümünde tek kelime dahi etmediği bölüm arkadaşlarıyla kaynaşmak için az zaman kalmıştır ve bu daha evvel keşfedilmemiş grubu tanımak için önünde sadece 2 ay olan Mezunus sürekli bu grupla dışarıya çıkmak ister. Çıkıldığında konuşulan yegane konular okulun ne kadar da çabuk bittiği, hocaların dedikoduları ve iş bulma çabalarıdır. Bu konuşmalar yapılırken bolca kadeh kaldırılır: "Mezuniyetimize!!!..."

Mezunusların en zorlu dönemi final dönemidir. Bu final döneminden sonra asla geri dönemeyeceğinin bilincindeki mezunuslar oldukça sinirli olabilirler, depresyona girebilirler, ağlama ya da gülme krizi geçirebilirler ya da dersleri boşlayarak Mezunus'a dönüşümlerini 1 sene daha erteleyebilirler.

Finallerin bittiği gün alkol alma oranını daha da yükselten Mezunusların önünde aşmaları gereken 3 önemli gün vardır:
1) Notların açıklandığı ve Mezunusluğun resmiyet kazandığı gün
2) Mezuniyet Balosunda arz-ı endam edilen gün

3) Kepi giyip, sonra da fırlatıp ailelerin memnun edildiği gün

Tabii değişik okullardan gelen değişik türlerdeki Mezunuslar bu özel gün sayısını arttırabilirler. Mezunusluğa geçiş ve Mezunusluk dönemleri insanların Facebook'u en çok kullandıkları, taglenmiş fotoğraf sayılarını %20-50 oranında arttırdıkları, bir daha asla konuşmayacakları insanları mütemadiyen 3er 5er listelerine ekledikleri bir süreçtir. Bir gün gördüğünüz fotoğraf ertesi gün 20 fotoğraf geriye gitmiş olabilir, şaşırmayınız. Fotoğraf albümlerinin isimleri de durumu kısaca özetler şekildedir: "Mezun oluyoruuzzz...", "Okul bitmessiiinnn", "Son Günlerimiz..." ve tabii ki kaçınılmaz olan "Those were the days!" Yaratıcılıklarını zorlayan kimi Mezunus da vardır.

Notların açıklandığı gün Facebook ve Twitter'da çeşitli dillerde "Resmi olarak Mezunum!" ve türevleri görülür. Birbiri ardına girilen Twitler ve Facebook iletileri Mezunusların diğer insanlar tarafından takdir edilmek istemelerinden kaynaklanır. Herkesi tek tek arayıp Mezunus'a dönüştüğünü söylemeye üşenen genç ve coşkulu bünye tebrik ve takdirleri en bimütaviz (böyle bi kelime var mı yoksa ben mi uydurdum?) haliyle kabul eder. Mezunusa dönüşemeyen arkadaşları için ise kısa süreli üzüntü duyar ama o sırada asıl önemli olan kendisidir.

Mezunus'un ikinci önemli günü olan Balo'ya dişi Mezunuslar'ın nasıl hazırlanması gerektiği üzerine bir yazı yazmıştım. Mezuniyet günü dişiler birer Erkek Tavuskuşu'na dönüşürler. Herbiri kendini prenses olarak gören bu renkli kişilikleri normalden 15-20cm uzun boylarından, ağır makyajlarından ve salınışlarından tanıyabilirsiniz. Balo'nun olduğu yere girerken sanki Cumhurbaşkanlığı Balosuna girermiş gibi bir endam, bir gösteriş ve nezaket hakimdir. O esnada erkek Mezunusların iki derdi vardır: 1) Dişi Mezunusların elbiselerinin kuyruğuna basmadan ilerlemek, 2) Olabildiğince içmek. Balo günü her ne kadar bir eğlencenin dibine vurma günü olarak planlansa da; gerek kızların ayakkabılarının ilk yarım saatte ayaklarına vurması, gerekse de garsonların içkileri ve yemekleri bir türlü getirmemesi dolayısıyla şaşkına dönen Mezunus'lar kurtlarını dökemez, başka arayışlara girerler. Bu süreçte Mezunus'un para kavramının ölçüsü kaçar. Mezunus ailelerine uyarımdır: Çocuğunuz mezun oluyorsa Mezuniyet Dönemi için ayrı hesap açın.

Arada sırada yine dışarıya çıkıp, yine içen ve alkol alma seviyesi bir hayli yükselen Mezunus halen eğlenceye doymamıştır. Mezuniyet Günü prova ve asıl mezuniyet olmak üzere iki aşamada gerçekleşir. Prova günü ilk kez bütün dönemdaşlarını cübbe ve kep ile gören Mezunus duygusallaşır. Okulunda klasikleşmiş ise konvoya çıkar, arabaların tepesinde eğlenir, şampanya patlatır ve hızını alamayıp yine kendisini bir barda diğer Mezunuslarla içerken bulur.

Asıl Mezuniyet Günü ise Mezunus'tan ziyade ailesini heyecanlandırır. Aileler diğer ailelerle tanışmak ve bolca görsel malzeme toplamak için o gün törene gelir. 4 senedir çok olgun olduğunu düşündüğünüz arkadaşınızın annesiyle kep yamuk mu olmuş, olmamış mı kavgası yaptığını ve bu olgun şahsın "ya anne ama öf yaa! Böyle bu kaç senedir, ben gördüm! Niye inat yapıyosun yeaa! :(" diye mızıklandığını görebilirsiniz. O gün Mezunuslar asıl kimliklerinden sıyrılıp "evlat" alt kimliklerine bürünürler.

Mezuniyet'te bolca yaygara koparıp, uzuuun uzun sıkıcı konuşmalar dinleyip bolca alkış tuttuktan sonra karnı acıkan Mezunuslar aileleriyle yemeğe giderler bir fotoğraf çekme hengamesinden sonra.

Ve son:
Mezunuslar, memleketlerine dağılmadan önceki son buluşmalarında, son olmasının da verdiği gaz ile sabaha kadar içer, şarkı söyler ve dans ederler bu bir daha görmeyecekleri Mezunus grubu ile.

Mezunusluk Mezuniyet döneminden sonraki yazın sonuna kadar sürer. Bu süreç içerisinde İş bulanlar Mezunusluğu erken terk eder. Eylül ayında halen işi olmayan kişiler ise hayatın bir sonraki evresi olan İşsiz dönemine geçiş yaparlar.

Kaynakça:
Derneği, Mezunlar. "Bilkent İşletme Yıllığı", 2011. Meteksan
Ben, kendim, şahsım, bizzat

Mangal Yakmaya Çalışan Bilkentliler

2011-05-29T21:19:00.000+03:00

Bunca sene okulda oku, bir sürü arkadaş edin ama adam gibi bir etkinlik düzenlememiş ol. Bu bana yakışmazdı. Ben de sıvadım kolları, işe giriştim. Bilkent İşletme son sınıf öğrencilerini yani canım arkadaşlarımı topladım ve pikniğe götürdüm! :)

Fasıla gitmiştik, kareokeye gitmiştik ama hep beraber hiç bu kadar yakınlaştığımız bir olaya girememiştik biz kaç senedir. Gelmişiz son senemize, son finallerimize girmişiz ve resmen artık pilimizi bitirmişiz. Ben pikniğe gidelim derken 10-15 kişi gelir sanıyordum açık olmak gerekirse. Daha sınavlar başlamadan evvel bu fikir dönmeye başlamıştı kafamda. Sınavların bitiminde olmalıydı, güzel olmalıydı.

Ve 28 Mayıs günü geldi. Bir gün öncesinde hava uzun süredir Ankara'nın kurtulamadığı üzere "Sağanak yağışlı Gök gürültülü" görünüyordu. Ben kafayı yiyorum tabii: Servis ayarlamışım, Ayvalı Bahçe Piknik Alanı'na haber vermişim biz geliyoruz diye ve ama mangal ıslak havada biraz zor görünüyordu gözüme. Değilmiş meğersem.

Sabah 11:30'da okulda milleti beklemeye başladım. Yavaştan geldi insanlar. İlk Murat, sonra Yağız ve peşi sıra 15 kişi... Oldu bana 20 kişi. Telefonum çalıyor, tweetler geliyor "Biz sizi Real'de bekliyoruz!" diye. Sonunda okulda daha fazla kişinin gelmeyeceğini anlayıp servise binip Real'e gittik piknik alışverişimizi yapmaya. 1 saat içerisinde koca Real'de adım başı Bilkent İşletme öğrencileri vardı. Sanki fakültedeyim!

Alışveriş de bitince yola çıktık. Alacaatlı'ya gittik, Bilkent'ten 15-20 dakika uzaklıkta, Çayyolu'nun ilerisinde. Orada Ayvalı Bahçe ve Meyveli Bahçe adında iki piknik alanı var. Ayvalı Bahçe'yi seçmiştik biz. Epey geniş bir yer. Tenteler altında tahta masalar var. Mangal da veriyorlar. Kömür de veriyorlar hatta. Kişi başı giriş 3TL. Arabayla giderseniz artı bir 3TL da araba için ödüyorsunuz. Mangallar ücretsiz, kömürün kutusu 7TLve içinde çırası da var.

Arka kısımlara doğru en geniş alana yayıldık. Servisten indiğimizde 40 kişi civarındaydık. Ardımızdan arabasıyla gelen arkadaşlarla 60 kişiye çıktık! Bahçenin sahibi olan amca bize büyük büyük mangallar getirdi, yanında bolca çıtalar, dallar... Bizim erkekler koyuldular iş başına. Ben bilmezdim bir mangalın yanmasının bu kadar zor olduğunu. Üstelik mangalları adam akıllı yakmayı ilk becerenler de kızlar oldu. Orada baya bir laf ettim sanırım bizimkilere. Mangalların hepsi yanınca, tavuklar ve sucuklar yapılınca bir de üstüne biralar, rakılar açılınca keyfimiz yerine geldi işte. Ben ilk kez Efes'in yeni çıkardığı limonlu birasını denedim. Sürekli biramın yanında limon suyu isteyen biri olarak bana aşırı bir kolaylık sağlamışlar sağolsunlar. Hem limonu hem fıçıyı andıran bira şişem elimde, bir yandan ben içiyorum, bir yandan gezdiğim masalarda tadını merak edenlere tattırıyorum... Beğenmeyen çıkmadı. Aroması yerinde.

Bir bira bitti, yenisi açıldı, o bitti diğeri derken bir baktık ki Bizim Murat'ımız çok güzel gitar çalıyormuş! Üstüne bir de Gamze'nin sesi billur gibiymiş! Meğersem bir de Berk varmış sesi süper olan. Oturduk yanyana, Murat çaldı, biz söyledik; Gamze ve Berk söyledi, biz dinledik. Bu arada biz farkına varmadan yağmur yağmaya başlamış. Tentelerin altında eğlencemize devam ettik. Servis şoförü amcamız "Ne zaman gidiyoruz?" diyor, ben "Abicim bi 45 dakkaya kalkarız" diyorum sürekli. Adam bana ilk sorduğunda saat 16.00'dı biz 19.30'da kalkabildik. Hala daha gitmek istemiyorduk ama gitmeseydik muhtemelen bizi sel götürecekti. :) Ne de güzel anımız oldu ama işte ya! Ne güzel de şenlendik. Şimdi Facebook'tan teker teker resimler geliyor. Sırf ben 50 tane çekmişim, demek ki toplamda 500'e yakın fotoğrafımız olmuş.

Vallahi havanın düzeleceğini bilsem, bir daha düzenlerim. Yine hem bu kadar yorulup hem bu kadar eğleneceğimizi bilsem belki de her hafta arkadaşlarımı pikniğe götürürüm.

Hepsini tadında bıraktık, tadı damağımızda kaldı. Mezun olmak güzel de, ayrılmasaydık keşke. Bir daha ben bu kadar eğlenceyi nereden bulacağım?!

Mezuniyet Balosunu Sen Kolay mı Sandın?!

2011-05-24T14:17:00.001+03:00

Tamam sınavlar bitti, dersler zaten bittiydi... Geriye ne kaldı? MEZUNİYET! Ve tabii Mezuniyet Balosu.

Ben bilmezdim mezun olmanın bu kadar masraflı bir iş olduğunu. Bizim baloya 2 hafta kaldı, artık hazırlıklar tamamlanıyor lakin mezuniyet balosu daha sonra olanlar için belki yardımcı olur diye deneyimlerimi paylaşmak istiyorum. Bu yazı baloda Prenses olmak isteyen bütün kızlara gelsin. :)

1) Elbise

Mezuniyet balosunun ana unsuru giyeceğiniz elbiseniz. Geri kalan her şey bunun çevresine kuruluyor. Ben kendi elbisemi şans eseri Markafoni'de beğenip 150 liraya aldım. (Resimdeki benim giyeceğim elbisenin ta kendisidir.) Şans diyorum, çünkü elbisenin asıl fiyatı 350 lira ve 350 lira bile günümüz balo elbisesi için düşük bir rakam. Vakko'dan 2250 liraya elbise alan da var, diktiren de, başka yerlerden 400-800 arası bir para verip alan da. Size tavsiyem çok dolaşmanız. Boş vakit buldukça dolaşın ama sakın kendinizi dolaşmaya kaptırıp da baloya 3 hafta kala elbise almaya kalkışmayın. Siz sadece bu sene elbise bakmaya başlamış olabilirsiniz ama "Mezuniyet Sezonu" diye bir şey var ve elbiselerin fiyatları bir anda uçuyor!! Ne kadar erken alırsanız o kadar kârlı olacaksınız. Ayrıca kendinizi kandırmayın; mezuniyete kadar kilo vermek diye bir şey yok. Son sınıfsın ve finallerin var. Nereye kilo veriyorsun?!

Ankara'dakiler... Tunalı'daki, Köroğlu'ndaki butikleri gezdiniz ve 800'den aşağıya elbise bulamadınız ise Kızılay'a gidin. İzmir Caddesi'nin bir üst sokağında Onur Pasajı var. Orada abiye satan yerler var. Her ne kadar elbiselerin çoğu biraz... Basit gibi olsa da aralarında o 800'e satılanlar kadar iyi olanlar da çıkabiliyor.

Diktirmek de elbiseyi hazır almaktan çok farklı değil. Tabii eğer terzi çok yakın tanıdığınız filan değilse. Kumaşlar, taşlar, danteller, kurdeleler derken o elbisenin fiyatı yine 400-500 oluveriyor. Ayrıca diktirmek için çok daha önceden planlara başlamanız lazım. Terziler de mezuniyet sezonu yaklaştıkça yoğunlaşıyorlar ve sizi geri çevirebiliyorlar.

Giysinizi çok bilindik mağazalardan almanız da Pişti olma ihtimalinizi arttırıyor.

Peki ne bakmak lazım? Bir kere bu 2 sene içinde mezun olanlar: Straplez balık model cart renkli elbise bakmayın! Sizin dışınızda herkes bakıyor onlara. Vücudunuz süperse ne giyseniz yakışır belki ama, misal bel kavisiniz var, memeleriniz var ama poponuz biraz büyük... O zaman belinize kadar oturan ve belden sonra kabaran uzun bir elbise, hafif de göğüs dekoltesiyle sizi gayet hoş gösterir. Göğüsleriniz büyükse straplez giymeyin, cidden feci kötü duruyor, sarkık görünüyor, belki balenli straplezlerden olabilir ama Pamela Anderson mı olmak istiyorsunuz yoksa Prenses mi?! Ona göre değişir. Omuzlarınız genişse boyundan askılı bir şeyler bakabilirsiniz. Kural "neren güzelse orayı aç, gerisi kapansın." Göbeğiniz ve poponuz şişkinse sakın bol, dökümlü bir şeyler almayın! Bel kavisiniz de görünmez ve koca bir balon gibi durur üstünüzde. Boyutları ne olursa olsun, bir kadın kum saatine benzedikçe aynada daha hoş görünüyor. Göğüsleri daha ufakça olan kızlarda da geniş askılı modeller hoş duruyor. İzlenimlerim bu yönde.

Renk konusunda ufkunuz geniş olsun. Yılın moda renkleri pişti ihtimalini arttırır. Tek renk giyinmek de sizi o renge boğabilir. Siyahı da çok iyi kullanmadığınız sürece tercih etmeyin. Haziran'ın ortasında siyah siyah... I ıh.

2) Ayakkabı & Çanta

Kıyafeti seçtiniz, ikinci önemli şey ayakkabı. Ayakkabılar da 45-1000 TL arasında değişiyor yine. Abiye ayakkabılar Kızılay'da da Tunalı da da uygun fiyatlı olabiliyor. Ben 54 liraya Etichette'ten aldım İzmir Caddesi'ndeki. Ucu kapalı bir model ararken hayatımda ilk kez ucu açık bir ayakkabı hoşuma gitti. Rengi de uyuyordu ve aldım.

Ayakkabınızın rengi illa ki de elbiseninkiyle aynı olmak zorunda değil. Uyan tonlara da bakın. Ayrıca o gün ayaklarınız çok acıyacak. Sizi en rahat ettiren ayakkabıya yönelin. Platformlu ayakkabılar o açıdan epey rahatlar ama ayakkabının derisi ve kesimleri de önemli. Özellikle ayağınızın arkasını kesen, kenardan sıkan ayakkabılardan uzak durun! Satan adam "abla o açılır" der de sen o ayakkabıyı balodan önce giymeyeceğin için açılmaz gayet! Baloyu ayak acısıyla zehir etmeyin!

İşe yarıyor mu bilmiyorum, ama daha az acı çekmek için silikon pedler var ayakkabıya koymalık. Ben onlardan aldım taktım ayakkabıya. İşe yarayacağını umuyorum. Eğer o pedlerden kullanacaksanız ayakkabınızı bir numara büyük almakta fayda olabilir. 15 lira verdim pedlere. Yine Etichette.

Çantanızla ayakkabınız uyumlu olmalı. Alacağınız çantada omzunuza asmak için olan zincirlerden olması yararınıza olacaktır. Portföy çantanız balonun başında hoş olabilir ama siz masa masa gezerken ya da balodan sonra geceye devam kararı alındığında filan o çantayı elinizde taşımak sizi bayacaktır.

3) Takılar

Elbisenizi düşünün ve ne takmak istediğinizi hayal edin. Elbisenizin göğüs bölgesinde bolca taş varsa ille kolye takmak zorunda değilsiniz. Küpelerinizi saç modelinize göre karar vermelisiniz. Bileklik olabilir. Saçınıza taşlı bir şeyler olabilir ve hatta bir taç olabilir. (Prenses tacı değil, fiyonklu taşlı filan normal taç) Yine elbiseyle birebir aynı olmak zorunda değil ve yine tam takım olmak zorunda değil. Bujiteriler işinizi görecektir, zibilyon tane şey var. Ben en çok C&A'i seviyorum takı çeşitliliği ve farklılığı açısından. Lakin hala istediğim gibi bir bileklik bulamadım. Saçıma da kolye takmayı düşünüyorum. Hatice Sultan Stayla. ;) Saçıma takacağım kolyeyi Kızılay'dan 12.50 TL'ye aldım. Alacağım bileklik de muhtemelen 25 lirayı geçmeyecektir.

4) Makyaj & Saç

Makyajınızı kendiniz yapmanızı öneririm. Evet kuaförde daha profesyönel filan ama deneyimlerime dayanarak en sade makyözün bile sizi 150 lira karşılığında TRT4'te şarkı söyleyen kadınlara benzetme ihtimali var. Alın uygun tonlarda bir far. Fondötenin zaten var. Bir de ruj... Aç Youtube'u, millet orada zibilyon tane makyaj tekniği paylaşmış. "Prom Make-Up" yaz arat. Geç aynanın önüne çalış dur. Hatta buyrun bir tane benden size:

Kızın ne dediğine çok takılmaya gerek yok. Önce baz sürüyor makyaj kalıcı olsun diye. Dıştaki koyu renkleri mat, içerideki renkleri daha parıltılı seçin diyor. Gerisini de gösteriyor zaten. Çok konuşuyor hatun. :) Sürekli de "bendeki MAC ama sizde buna yakın ne varsa kullanabilirsiniz" diyor.

Ankara'daysan, gel, ben yapayım. Yeter ki kendi paranızla en özel günlerinizden birinde rezil olmayın! Para da istemiyorum ben. Şimal'in ve Selmin'in mezuniyet makyajlarını da kendi ellerimle yaptım, memnun kaldılar.

Saçlarınızı sakın o gün boyatmayın ve saç modelinizi sakın ola ki ilk kez o gün yaptırmaya kalkmayın. Önceden hazır olun. Saçınızı 5 gün önceden boyatsanız o renk o zamana kadar akmaz, hatta tam oturmuş olur. Beğenmeme ihtimalinize karşı da önlem almış olursunuz. Kafanızdaki ya da internette resmini bulduğunuz modeller sizin saç kesiminizle, boyuyla/rengiyle/tipiyle uyuşmayabilir. Önceden deneyin. Hatta o makyaja vereceğiniz parayı bu iş için ayırın. Daha mantıklı. O gün aptal bir sürprizle karşılaşmazsınız. Ha bir de, saçınızı yapan kuaförü beğendiyseniz balo günü saçınızı yapan kişinin izin günü olmadığından da emin olun.

İşte böyle bayanlar. :) Umarım hepiniz kendi balonuzun prensesi olursunuz. Ben şahsen prenses olmak için elimden geleni yapıyorum. Bir kıyafetimin tadilatı kaldı işte. Sınavlarım bittiği için makyajım üzerinde de çalışmaya başlayabileceğim, çok mesudum.

İyi mezuniyetler!

Bilkent FBA Pikniği SSS

2011-05-23T18:45:00.001+03:00

Pek Sevgili Bilkent İşletme Son Sınıf Arkadaşlarım,

Biliyorsunuz ya da hala bilmiyorsunuz belki; Finaller bitince hep beraber pikniğe gidiyoruz. Sıkça Sorulan Sorular ve ötesi olarak bu yazıyı yazıyorum.

Ne zaman gidiyoruz, plan ne?

28 Mayıs Cumartesi günü gidiyoruz arkadaşlar. Saat 11:30'da Bilkent İşletme'nin önünden hareket ediyoruz.

11:30 Bilkent İşletmenin önünden hareket
11:40 REAL'e varış. Burada 1 saat erzak alışverişi yapacağız.
12:30 REAL'den hareket
13:00 Ayvalı Bahçe Piknik Alanı'na varış
19:30 Servisin bizi alıp geri Bilkent'e götürmek üzere hareketi

Plan kısaca bu şekilde. Servis ayarlama sebebimiz 1) Alkollü araba kullanmak zorunda kalmayın diye. 2) Arabayla gidiyoruz nasılsa diyerekten herkes farklı saatte gelmesin diye 3) 10 saniyede bir arayıp "Seray biz nereden dönecektik?" diye sorulmasın diye 4) Araba başına ücret alıyorlar. 5) Servisle gidince daha eğlenceli oluyor hep beraber şaklabanlık yaparız. :)
Ama tabii seçim yine sizin. Ben illa arabayla gelirim diyenleri de 11:30'da okula bekliyorum. Hep beraber olalım.

Ne almalıyız? Ne yemeliyiz? Neden?

Öncelikle, ben herkesin kendi yiyeceği kadar şey alması taraftarıyım. Gaza gelip kişi başı 20 pirzola, 3 kangal sucuk alırsak artanları geri götürmek de orada bırakmak da zor olacaktır. Ne yiyeceğinize karar verin ve ne kadar yiyebileceğinize. Tavuk, sucuk, sosis bunlar daha kolay pişer. Et istiyorsanız da pirzola almanızda yarar var. Real'den almak yerine önceden de alıp gelebilirsiniz etinizi filan.

Sizin almakla ya da yanınızda getirmekle sorumlu olduğunuz şeyler:
- Kendi etiniz/tavuğunuz
- Alkollü ya da alkolsüz içeceğiniz
- Sigara içiyorsanız sigara stoğunuz
- Suyunuz!!
- Bira ya da şarap içecekseniz kendi tirbüşonunuz.
- Ekmeğiniz!!!
- Evde yaptığınız kısırdır, pasta börektir, en olmadı cips kuruyemiş filan.
- Yanınızda bıçak, çakı, maşa getirirseniz çok faydalı olur.
- SUYUNUZ!
- Çatalsız yiyemem diyenler çatalını da getirsin.
- FOTOĞRAF MAKİNASI!
- Şapka takın, öğlen güneşi beyninize geçebilir.
- Tavla, kart, top, ip, lastik vs. oynayacak şeyleriniz
- Varsa pille çalışan hoperlörünüze Ipod takıp müzik de dinleyebiliriz.
(Ben bunların çoğunu getireceğim ama 40 kişiye yetecek kadarını getirmem imkansız)

Sizlerden serviste 20'şer lira toplayacağım.
Bu paranın içinde servis ücreti (Toplamda 175 TL/kaç kişiysek artık), Piknik alanı giriş ücreti (kişi başı 3 TL) var. Paranın geri kalanıyla Kömür, çıra, peçete, mendil, tuz, ketçap-mayonez, soğuk tutma torbası, bardak-tabak (40 kişilik)filan alacağım. Para yetmezse de artık üstünü bir şekilde tamamlarız. Para artarsa da dondurma alırım herkese :) Ha, bu arada, yanında soğutma kutusu-buzluk tarzı bir şey getirebilecek olan varsa süper olur. Etleri ve içecekleri onlara koyarız.

Ayvalı Bahçe nasıl bir yer? Ne giyelim?

Ayvalı Bahçe silme çimlik bir yer, ama kendi tahta oturma yerleri var. Mangalları var. Yine de kendi mangalınızı da getirebilirsiniz. Çamurluk değil. Rahat olun yeter. Yalnız havaya güven olmaz. Benim tercihim eşofman ya da kot üstü t-shirt ve üşürseniz diye de eşofman üstü-sweat filan bir şeyler. Öğlen feci sıcak olup akşam serinleyecek hava. Bir de, olduğunu zannetmiyorum ama, kene tehlikesine karşı da bilekte çorap yerine daha yüksek bir çorap giyebilirsiniz. Bir öneri sadece. Şapka da lazım olabilir dediğim gibi, ama ben mesela nefret ederim şapkadan o yüzden güneş geçmesi riskini göze alıyorum. Sorumluluğu benimdir.

Bu kadar.

Not: Arabayla gelenlerin sorumluluğunu üstlenmiyorum. Kayboldukları takdirde onların bana ulaşması lazım. Servisteki herkesinse peşinden koşturmaya "nerdesin lan, araba kalkıyo!?" diye aramaya gönüllüyüm. :) Şakası bir yana, her şey süper olsun ve eğlenelim diye elimden gelen her şeyi yapmaya hazırım. Fikirlerinizi, "bunu yazmamışın ama lazım olur" diyeceğiniz şeyleri bekliyorum. İletişim bilgilerim event'te var facebookta.

Eüüaa.. Şey.. Kedi.

2011-05-10T21:36:00.000+03:00

Ben yine ne yazacağımı unuttum.
22 Ağustos'ta gelecek filtrelere ve bu filtreler hakkında bilgisi olmadan söven insanlara ve sansüre sövecektim sanırım. Ya da mezuniyete hazırlanmanın ne kadar pahalı bir iş olduğunu yazacaktım. Hangisini yazsam ki?! Secret Garden'dan Adagio çalıyor ve ben unuttum cidden ne yazacağımı.

Eurovision var bu gece... Yarı final. Twitter'dan takip edebilirsiniz beni. #eurovision2011 konusuna boyuna twit atıyor olacağım. Secret Garden da amma iyiymiş ya hu... Antiütopya tadındaki hayatımı uyuşturdu şu anda resmen. Kendimi yusufçuk gibi hissediyorum.

Haa... Bir de... Kedi olmaktan bahsedecektim.
Ben bütün gün evde oturuyorum, bilgisayar televizyon var falan ama sıkılıyorum evde. Kediler sıkılmıyorlar mıdır? Çok merak ediyorum bütün gün aynı şeyleri yapınca sıkılıp sıkılmadıklarından. Gez, yat, kuş kovala filan... Hele ev kedileri?! Deliririm ben ev kedisi olsam. Çok saçma. Kuşlarda mesela yine bir ortam var. Bir araya gelip ötüyorlar filan, bir dedikodu havası... Kediler ne zaman görsem yalnız takılıyorlar. Asosyaller sanki. Evde dura dura bunları düşünmeye başladım. Secret Garden kafası yaşıyorum bir de, tam oldu.

Yok, olmuyor böyle. Ben aşağıya iniyorum.

Mayfestimsi

2011-05-07T16:58:00.001+03:00

Sen o kadar bekle bekle... Önce yağmur yağsın Mayfest'e, sonra da iptal edilsin. Çok güzel oldu dimi? Cumartesi günü çimlerde rahat rahat oturup, hazır hava da güzelken, eğleneceğimize evde oturuyoruz. Neden?!

Çünkü her sene olduğu gibi Mayfest'ten alkollü çıkanlardan birisi hayatını kaybetti kötü biçimde. İlk kez Mayfest iptal edildi. Mayfest'te biri hayatını kaybedince festivali iptal etmek alışkanlık olursa Mayfest kalmaz ben söyleyeyim. Tek gün yapılır her sene. Son Mayfestimdi öğrenciyken. Umarım herkes mutludur.

Olsun. Ben Teoman'a gittim, Sertab& Demir'e gittim ve tabiiiiii kiiii: SILA'YA GİTTİM! Kadına aşığım resmen. Kendi güzel, şarkıları güzel, sözler güzel... Güzel ya işte.

Neyse bakalım. Madem ki Mayfest yok, tekrardan ve son bir gazla derslere projelere dönme vaktidir. Okulun son haftasına 2 proje olması da pek bir şahane. Acısa da öldürmez.

Bu arada... Benim ve kardeşimin artık arabası varr!!! Siyah bir Astramız oldu. Kendisi daha o kadar bebek ki plakası bile yok. Pazartesiye kadar kullanamıyoruz, öyle park halinde duruyor. Bakıp bakıp iç geçiriyoruz. İnşallah başımıza bir şey gelmez arabayla. Ama ben bu arabayı çok bekledim ya! Çok bekledim!!!

Sevgilisinin Evinde Külkedisi'ne Dönen Prensesler

2011-05-01T15:26:00.000+03:00

Bu yazıda biraz abartı unsurları var. Bu uyarıyı da annem okursa diye yazdım.

Bu yazıyı yazmak, sevgilimin evinde bulaşık yıkarken aklıma geldi. Ankara'da, kendi evimde bulaşık makinasına bulaşık yerleştirmekten bile haz etmeyen bir insandım ben halbuki. Annem yatağımı, odamı toplamadığım için az fırçalamadı beni ki hala daha fırçalıyor. Artık öyle bir haldeyim ki "okula gitmeyeceğim yea!" dediğim zaman annem "o zaman bana ev işinde yardım edersin." diyerek beni kandırıp okula gitmemi sağlıyor. Sevmiyorum ev işini. Çamaşır asmayı, toz almayı, vileda yapmayı... İçimden gelmiyor. Annem de benim nasıl evleneceğimi düşünüp duruyor sesli sesli.

Ama...

Adana'ya gidiyorum. Birden dünya değişiyor sanki. Bir sihir, bir şey oluyor oraya gidince bana. Yıkanmamış bulaşıklar gözüme batıyor. Banyoyu faylayasım geliyor. İçten içe "bunların süpürgesi nerde ki acaba?" diye düşünüyorum. Bıraksan temizleyeceğim evi. Gidiyorum çay koyuyorum benden istenmeden. Sofrayı oflamadan puflamadan kaldırıyorum. Yatağı yaptım ya! Hem de lastikli çarşaf vardı! Hem de yatağa biraz ufak gelen lastikli çarşaf! Ve yatak duvara dayalı! Bu tariften anlayan anlar ne kadar çileli bir şeyle uğraştığımı. O çarşafın 3 köşesini yatağa geçirdikten sonra tam 4.yü geçirirken köşelerden biri fırlıyor hep!!!

Bu değişim sırf bende olmuyor bence. Kız arkadaşlarımın çoğunda aynı değişim var. Kendi evlerinde eşyalarını bulmak için diğer eşyaların altına bakan kızlar, bir bakmışsın kendi giysilerini geçtim, sevgililerinin giysilerini de katlamaya başlamışlar.

Ben evde balık yapılırken mutfaktan kaçarım. Sevgilimle 3 kasa hamsi ayıkladım be! Ve annem bunu duyduğundan beri hep bana laf sokuyor "el iyisi" diye. Halbuki, isterim ki ben evime de daha faydalı birisi olayım, ama olmuyor ki! Evde yaptığım iş batıyor, orada yaptığım iş hoşuma gidiyor, içimden geliyor... Gerçi bazen orada da içimden iş yapmak gelmediği oluyor ama evdekine kıyasla çok daha az. 2-3 gün değil de böyle 1-2 hafta aralıksız o evde kalsam börek açmaya, halı silmeye filan başlarım bence.

İşte bunları düşünürken ben, bulaşıklar bitti. İyice kirlenmiş kaynar suyu lavaboya döktüm. Bezleri yıkarken mutfak tezgahının baya pislendiğini fark ettim ve tezgahı temizlemeye koyuldum...

Bıktım Dünyanın Halinden...

2011-04-30T00:33:00.000+03:00

Bazen dünyaya uzaktan bir bakıp sinirlendiğiniz oluyordur bence. Bende oluyor. Hele bu ara nasıl çok oluyor!

Bir düğün oldu dün. Prens William ve Kate Middleton evlendi. İnsanlar mutlu oldu, aylardır beklenen bir tören gerçekleşti, milyonlar seyretti. Bütün bunlar olurken benim yurdum insanlarının bir kısmı "ay bize ne, aman İngiltere'nin derdi bizi mi gerdi!" demiyorlar mı, deli oluyorum! Dünyanın alakadar olduğu bir şeyle senin ülken alakadar olmayınca mutlu mu olacaksın? Sabahtan akşama kadar ülkendeki sorunları dinlemekten bıkmadın mı? Arada al bak güzel bir şey olmuş, iki genç evlenmiş... Mutlu olsana! Andaval!

Üzülüyorum artık ben ya! İnsanların dar fikirli oluşlarına, dik kafalılığına üzülüyorum. AKP bir proje açıkladı. Ha önceden de düşünülmüş, ha yeni bulunmuş. Bir fikir açıklanmış. Daha o fikir açıklanmadan "ööö onların fikri bi yerlerine girsin" diye konuşanlardan bıktım. AKPli değilim, ama sonuçta bir başkasının fikrine, projesine saygı duymam lazım bence. Bozuk saat bile 2 kere doğru zamanı gösterirmiş diye bir laf var. Adamların her yaptığı yanlış olmak zorunda değil. Aynısı diğer partiler için de geçerli. Son örnek AKP olduğundan bunu yazdım.

Anlayışsızlık almış başını gitmiş. Tahammül yok. Kimse birbirine tahammül edemiyor. İnsanlar programlanmış gibi artık, bir kırmızı bir yeşil ışıkları var. "bu doğru, bu yanlış" bu kadar. Bu ne kadar doğru ne kadar yanlış ve neden. Bu yok. Hep aynı laflar, hep aynı haberler, hep aynı yorumlar.

Midem kaldırmıyor artık.
Önce bu insanı tutup böyle tüm gücümle sallayasım geliyor. Sonra üstüme bir bıkkınlık çöküyor. Arkamı dönüp tek kelime etmeden uzaklaşıyorum. Kulaklarımı tıkayıp, gözlerimi kapayıp ıslık çalarak yaşamak istiyorum.

Önüm Arkam Sağım Solum Foursquare!

2011-04-20T03:15:00.000+03:00

Foursquare geçen hafta birinci yaşını dünyanın dört bir yanında adına yaraşır şekilde kutladı. "For neey?" diyenleriniz olabilir halen, o yüzden meali şöyle ki: Foursquare Twitter'ın lokasyon bildireni gibi bir şey. Gittiğiniz yerlere "check-in" yaptırarak puan kazanıyorsunuz. Ayrıca mekanın fotoğrafını ya da 140 karakterlik bir tanımını, önerinizi vs. ekleyebiliyorsunuz. Bir mekana yeterince çok giderseniz oranın Belediye Başkanı (Mayor) ilan ediliyorsunuz. Gittiğiniz yer sayısı ve çeşidine göre "badge"ler açabiliyorsunuz. Arkadaşlarınızın o esnada nerede olduklarını, arkadaşlarınızın en çok ziyaret ettikleri mekanları ve nasıl yerlere gitmekten hoşlandıklarını da yine 4square'dan öğrenebiliyorsunuz. Kim uğraşacak değil mi?

Twitter ilk çıktığı sene arkadaşlarla kafa kafaya verip, "Twitter yurtdışında tuttu da Türkiye'de niye tutmadı ki yea?!" diye düşünürken beklemediğimiz bir şey oldu. Yani beklediğimiz bir şeydi tabii de, etkisi Twitter bazında beklenmedik oldu: SmartPhonelar piyasaya girdi. Bilgisayar başında 140 karakterle ne anlatacağını bilmeyen insanlar bir anda ellerindeki telefonlarla "instant" yani anında düşüncelerini, yerlerini, gördüklerini bildiren mini-muhabirlere dönüştüler. Biz neden tutmadı dedikten 1.5-2 sene sonra Türkiye Twitter gülleri ile doldu. Foursquare Türkiye'de Twitter'dan daha şanslı çünkü geç geldi. Zaten elimizde SmartPhonelar var artık hatta elimizden düşmüyorlar. Üstelik Twitter baymaya başlamıştı. Kulaktan kulağa da hızla yayılınca (ki burada Twitter'ın etkisi de büyük bence) foursquare daha ilk senesinden birçok Türk'e ulaşmış oldu. Hatta öyle ki, Markalar bunu şimdiden fırsat bilmiş durumdalar. "Foursquare'dan check-in yapın size indirim verelim" konulu mesajlar geliyor yavaştan yavaştan. Benim beklentim ise:
Misal bir restorant... İçeride bir ekranda "Bugün check-in olanlar ve mesajları" şeklinde bir görüntü sürekli güncellenen. Sosyal Medyayı "sosyal" ya da "sanal" olmaktan çıkarıp hayatın ortasına oturtmaya alışmak lazım belki de. Gelecek o yönde kanımca.

Yazı uzun olmasın istiyordum ama şu THY viralinden de bahsetmezsem ağlarım. Viral video çekerken olabilecek en profesyönel görüntü kalitesine ulaşmak biraz çelişkili. Ha tabii abimizin parası var ki dünyayı gezmiş... Ama sözlüklere bakarsanız eğer senaryo da pek tutmamış. Yani viral olduğunu ilk bakışta anlamayanlar bile "böyle evlenme teklifi mi olur?" diyorlar. Miles&Smiles'ın ise gözümüze sokulması ayrı. THY gibi bir "star"ın viral reklama başvurması ne kadar mantıklı onu da bilmiyorum tabii. Sonuçta bir Gittigidiyor değil bu koca THY. Reklam başarısını reklamın konuşulması olarak ölçersek, evet başarılı. Ürünün konuşulması olarak ölçersek, bu reklamdan sonra Miles&Smiles yorumlarda hep geri planda kalmış ve çok fazla kişi sadece senaryodan bahsediyor. Viral çekme yolunda daha gidecek mile'larımız var kanımca.

Kısacıktan...

2011-04-09T22:04:00.000+03:00

Şu anda çanta hazırlamam gerekiyor aslında. Saat 1'de Antalya'ya yola çıkıyorum. Öksürük şurubu zehirlenmesi, biraz larenjit ve üşütmeyle geçen, üstüne bir de yarışmaya katıldığım hafta sonrası dinlenmem şart.

- Perebron diye bir ilaç var. Ben onun prospektüsünü yanlış anladım. Günde en fazla 3 defa 4 saatte bir 5ml alınabilirmiş. Ben 4 saatte bir 3 ölçek aldım şurubu. Ertesi gün mefta.

- ODTÜ İşletme Topluluğunun Just Marketing/11 adındaki pazarlama yarışmasına katıldık. Kiğılı için Babalar Günü Kampanyası yapacaktık ama bize reklam briefi verildi, sonra "markayı gençleştirin, yaratıcı da olun ama Kiğılı'nın var olan konumunu da kaybetmeyin." dendi. Bunlar "Pazarlama" öğrenilerimizin tamamına aykırı, birbirine çakışık istekler. Birinci olan grup ne hazırladı bilmiyorum ama bizim "abartmayalım" diyerek hazırladığımız birbiriyle bir bütün oluşturan medya planımız ilk üçe giremedi.

- Sosyete Pazarından 15 liraya vücut zımparası gibi bir şey aldım. İnanmıyordum tüyleri yok edeceğine ama ilginç bir biçimde bıçaksız, acısız götürdü bütün tüyleri. Üstüne bir de ölü derimi de aldı. Yumuş yumuş oldu bacaklar. Tavsiye ederim. Adını da yazarım yakın zamanda buraya. 15 liralık paketin 2 sene kullanılabildiğini söyledi satan amca. Bakalım...

- Ben gidip güzelce eşyalarımı hazırlayayım da geç kalmayayım. Antalya'dan bildiririm kısa zamanda.

Kaybedenler Kulübü'nü İzlemeyenlerin Hakkında Hayırlısı

2011-03-31T01:34:00.000+03:00

Avea'nın "Hakkımızda Hayırlısı" reklamını gördünüz mü?! Bir Türkcell ve Avea kullanıcısı ve bir reklamsever olarak feci takdir ettim. Zamanlama, senaryo ve oyuncu mükemmel olmuş! "Call Center'ı aradım, bu fatura bana Call center gibi geldi... dedim" esprisinde zaten yerlere yıkıldım ilk izlediğimde. Turkcell ve Vodafone İletişim Anayasası diye maddeler sıralarken ve ben bu maddeler ne halta yarayacak allaaşkına diye düşünürken öyle güzel geldi ki Avea ve öyle beklenmedik! Misal bir ses etiketi olayı var, ben Tcell'e 4 defa filan ses etiketi oluşturmayı denedim ama gecenin köründe sessiz odamı bile fazla sesli buldu Tcell ve alamadı benim ses etiketimi. Tcell beni sesimden tanıyamadı bir türlü. Vodafone'u zaten sevmiyorum. Selim karakteriyle Türkcell'e taş atmaya çalışıyor ve ama çok samimiyetsiz, çok yavan geliyor o reklamlar bana. "Kırmızı!" esprisi de baydı cidden. Turkcell ise Avrupa Yakası'nın bokunu çıkardı afedersiniz. İyi hoş, sevdiğimiz dizi, Gülse Birsel'i seviyoruz, ben bizzat Sarp Apak hayranıyım filan da, yeter ya hu! Ve sonra Avea geldi. TBWA/İstanbul'un yaratıcı ve komik ve bir o kadar da iğneleyici reklamlarıyla şenlendik resmen. "Avea'lı olmayanlara iyi davranın, onlara çok yükleniyorlar" bu süper bir slogandı. Devam reklamları hafiften sönerken bu son reklam ile yeniden parladılar. Kavgada olsa söylenmez öyle ya! :) İzlemeyenler için işte yeni Avea reklamı:

Bir diğer olay ise bu Kaybedenler Kulübü. Filme gittikten sonra sözlüklere bakarken öğrendim aslında olayların gerçek olduğunu. Yemin ediyorum 90'lı yıllara dönüp o programı dinleyesim geldi. Filmdeki her lafı, her dokundurmayı, her dalgayı hayatımın dalgası haline getirme arzusu yarattı bende bu film. Sigara dumanına sarılı derin geyikler, felsefi sığlıklar, cinsel denyoluklar, edebi fütursuzluklarla dolu bir film diyeyim size. Allah standarttan ayırmasın diyesim geliyor artık. Arayan dinleyiciye "sizinle yatmış mıydık?" diye şimdi sorulsa yemin ediyorum ergenekondan ondan bundan içeri atılır millet. Ne filmdi ya... Spoiler vermeyeceğim, vermek istemiyorum, gidin izleyin. Bir şey kaybedeceğinizi sanmıyorum.
- Kaybedebilirsiniz de...
- Kaybettiğinizi 10 dakka ararsınız
- Yok aramazlar bence.
- Ararlar ya?
- Kimi?
- Ne bileyim Erol Egemen'i ararlar belki?
- Harbi bu Erol Egemen kim yaaa?! Kim yani gerçekten, kim?

Allah standarttan saptırmasın, hadi, iyi geceler. :)

Acısa da Öldürmez

2011-03-26T22:00:00.001+02:00

Sabrettiniz mi hiç? Beklediniz mi? Ama öyle sayılı gün geçirdiniz mi diye sormuyorum, sayılısı çabuk geçiyor bu meredin. Belirsiz, kesin olmayan bir zamanı beklediniz mi? Ne olacağını bilmeden yaşamak o kadar zor ki, insanların inanmaya ihtiyacı var. Hatta belki "inanç"ın doğma sebebi budur. Gelecekten, olacaklardan emin olamama ve bilinmeyenden korkmak. Bu korkudan kendilerini koruyacak üstün bir güce ihtiyaç duymuşlardır belki ve ona sığınmışlardır. Tıpkı benim de sığındığım gibi. Flu bile olsa görmek isterdim ileriyi, ama göremiyorum. Kahve fallarına umut bağlayacak kadar umutsuzlaşıyorum bazen. Sadece iyi şeyler duymak için bir fincan kahveye bakıp konuşan insanlara para veriyorum. Umudumu kaybetmemek istiyorum. Tutunacak soyut ya da somut bir şeylere hiç bu kadar ihtiyacım olmamıştı. "Olacağına varır her şey..." Olacağı neresi? Bir başak burcu kadınına yapılmaması gereken bir işkence bu, bilmemek, tahmin edememek. Kendi yazdığım gelecek senaryolarının bir kısmı güzel bir kısmıysa kabustan beter. 10 dakika sonra öleceğimden tutun da 80 yaşında ne yapıyor olacağıma kadar kuruyorum kafamda. Kendi denklemlerime bilinmeyen olarak yazmak üzere bütün alfabeyi bitirmiş durumdayım. Sabitlerim de bir Yunan alfabesi ediyor. Elimde sonuç dışında her şey var.

Beni bu ruh halinde yalnız bırakmayan Sıla'ya teşekkür ederim. Sıla... Gençoğlu... Bildiniz mi? Çok güzel şarkıları var. Epeydir kimsenin albümünü almamıştım. Yalnız ben son albümü değil bir evvelkini, Konuşmadığımız Şeyler Var'ı aldım. Sevdiğim şarkıların çoğu o albümdeymiş zira. Sıla'nın zaten tek bir hatası var, İmza albümünü çok erken çıkarttı. Sıla birçok diğer sanatçı gibi "tek şarkılık" albüm yapmamış ki, neden hemencecik yenisini çıkarıyor. Şu an elimdeki albümü sindirene kadar daha bir 2 sene idare eder bence. Her şarkısı ayrı güzel, ayrı hoş girişler, ayrı tatlarda sözler... Çoğu şarkıda bir anason kokusu, biraz sigara dumanı var gibi. Ve şarkıların sözlerine bakıyorum, hep kendisi yazmış. Oluruna Bırak benim favorim olmakla beraber albüm tümden güzel. Daha İmza albümünü almama var yani, bu albümden sıkılmam zor gibi. Mayfest'e geleceğini duydum kendisinin, umarım doğrudur. Çok mutlu olurum son Mayfest'imde onu dinlersem.

Neyse... Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenleri demiş şair de, benim koşasım var o merdivenleri çıkarken. Bazı şeyleri boşuna mı yapıyorum diye bir baksam sonra yerime geri dönsem olur vallahi. Yolun sonu yokuş mu, daha kaç merdiven var? Sonuçta yaşım çok olmasa bile daha da gençleşmiyorum. Hiçbir şeyi kaçırmak istemiyorum, hiçbir şeyden mahrum kalmak istemiyorum. Varsın kanter içerisinde kalayım ama sonunda o olacak neyse hayrıma olacağından emin olarak ilerleyeyim...

Çok şey istiyorum farkındayım ama isteyenin bir yüzü kara... :)

#BilkentTatilOlsun

2011-03-09T15:04:00.000+02:00

Karlar altından yazıyorum! :)

Bilkent'in en büyük özelliklerinden(!) bir tanesi kar yağınca tatil olmamasıdır. Yalnız durum şöyle ki; Bilkent Ankara'dan yüksekte olduğu için Ankara yağmurluyken Bilkent'te kar fırtınası çıkabiliyor bazen. Neyse...

Dün de başladı o kar yağışı bizim bildiğimiz gibi. Sonra ne olduysa, ben dersteyken baya bir yağmış. Ben 15:30'da dersten çıktım. Annem baban 17:30'da kardeşinle birlikte alacak seni dedi. Saat oldu 18:00, babam yok. Eskişehir Yolu'nda tıkalı kalmış adamcağız. Gıdım gıdım geliyorum dedi. O sırada ben bilgisayar binasındaydım. Birileri "Oha abi dışarı bakın!!" diye bağırdı. Dıarıya bir baktık ki, bizim nizamiyeye doğru giden yolda arabalar kayıyor, bileği geçecek kadar kar olmuş yol. Yukarı aşağı kar küreme cihazları gidiyor ama nafile.

Hayatımın ilk Twitter'da trending yaratma sürecine o saniyelerde girdim. #BilkentTatilOlsun dedim. Sosyal Medya gençliği olarak sesimizi buralardan duyuruyoruz. Üstelik eğlenceli! Üstelik millet yolların durumunu paylaşıyor. Herkesi, bütün Bilkentlileri hatta Bilkentli olmayanları da davet ettim bu harekete. Yetmedi BilkentTatilOl diye twitter hesabı aldım. (BilkentTatilOlsun diye alacaktım ama karakter sayısı kısıtlıymış :) )

Sonra kulaktan kulağa yayıldı, twitterdan twittera yayıldı, RT'ler başladı... Saniyede 5 #BilkentTatilOlsun yazılmasına kadar çıktık. 20:00 olduğundaysa biz okuldan ancak çıkabilmiştik. Yolda da hem resim yollayarak hem RT yaparak devam ettim aktivizme. 21:00'de varabildik eve, normalde 15 dakikadan az sürüyor yol oysa ki. Eskişehir Yolu tamamen kitlenmişti. Çayyolu tarafına giden yolsa çok kalabalıktı ve çok yavaş ilerliyordu. Evimin olduğu sokak zaten diz boyu kar olmuş.

Benim ve bu Twitter ayaklanmasının bir etkisi var mı bilmiyorum ama önce yarım gün sonra da Bilkent tarihinde sanırım ilk defa "tam gün kar tatili" haberi geldi. Yarım gün yaptıklarını görmüştüm daha önce. Ben çok eğlendim twitterda ama. :)

Şu anda hala kar yağıyor deli gibi. Balkonum tamamen kar dolmuş neredeyse. Okuldan "Belki yarın da tatil olur, 20:00'da karar vereceğiz" diye mail gelmiş. Ama biz buna sevinemiyoruz. Bizim okulda fazladan tatil demek, sene sonuna eklenir o tatiller demek. Şimdiden final döneminin 1 hafta ileri alındığını söyleyebilirim.

13 Mayıs'ta bitmesi gereken derslerden evvel şöyle bir mail gelecek bize:
16 Mayıs pazartesi- çarşamba programı

17 Mayıs salı- perşembe programı

18 Mayıs çarşamba- cuma programı uygulanacaktır.

Ya da Spring Break'i kaldırabilirler 2-3 gün tatil olursa. Geçen sene buna benzer bir şey gelmişti başımıza. :(

Tatil oluyor ama havadan gelen tatilin tadını çıkaramıyoruz ya, bu çok kötü!

Neyse...

Akşam Ümitköy Kar Savaşı varmış. Civarda olanları beklerim Arcadium'un oraya. :)

Karın tadını çıkarın. Üşümeyin. Muju!

Marketing Challenge: Sosyal Medyanın yeniden anlam kazandığı yarışma

2011-03-07T00:36:00.001+02:00

Haftasonu boyunca Gebze'de Lifeport Otel'de Koç Üniversitesi'nin Marketing Challenge '11 adlı yarışmasındaydım. Hayatımda ilk kez bir case yarışmasına katıldım ve cidden bir şeyler öğrendim, ama hiçbir şey kazanamadık, içimizde onun burukluğu var. Yalnız bu yazıyı kazanamadığım için yazmayacağım. Sosyal Medya'nın ne olduğunu bilmeyen koskoca bir marka hakkında yazacağım.

İlk gün L'Oreal karşısında adrenalin zehirlenmesi geçirdikten sonra ikinci gün kendimize güvenimiz yerine gelmişti. İkinci günün firması daha cazipti benim için çünkümüdavimi olduğum bir marka: T-Box'tı. T-Box'ın genel müdürü gelmişti. Adamın yaptığı sunum, konuşması tavrı filan o kadar rahattı ki "tamam" dedim, ben böyle bir yerde çalışmak istiyorum. Case konumuzu duyunca iki kat sevindim: T-Box için Sosyal Medya lansmanı tasarlayacaktık. İşte ne olduysa ondan sonra oldu.

Sosyal Medya nedir?

Benim bildiğim internette kullanıcı odaklı siteler sayesinde oluşturulmuş ağlardır. Bilgi bu ağlarda hızlı transfer eder, ve eğlencelidir ve sivridir. İşin özü eninde sonunda "İNTERNETTİR. Kendilerine blog adresimi de verdim, innşallah okurlar bu yazıyı. Sosyal Medya Sorumlusunun da kendi hoş bir moda blogu varmış misal. Ben zannediyorum ki o biliyordur sosyal medyanın ne olup ne olmadığını ama kararları sanırım genel müdür kişisi verdi.

Sunumumuzu yaptık. Kendimizden gayet eminiz, oturduk yerimize. Bizden sonra çıkan grupların hepsi TV reklamı yaparız diyor, Billboard hazırlarız diyor, diyor allah diyor. Sosyal bir medyanın parçası olmayan her türlü medyayı kullanmışlar bir sosyal olanı kullanmamışlar. Bir ara öyle bir duruma geldik ki, kendi bilgimizden şüphe ettik ve sosyal medyanın tanımına baktık. Yok... Dalga geçiyoruz "vay abi salaklara bak, sosyal medyanın ne olduğunu bilmiyolar, reklam diyorlar eheheh" diye.

Sonra ne oldu? Billboard, TV reklamı diyen takım 1. oldu! Biz 8. olduk. Bizim en beğendiğimiz, "evet T-Box bunu kullanır ve süper olur!" dediğimiz takım 10. oldu. Meğersem onlar da Sosyal Medyayı billboard ve tv reklamı zannediyorlarmış. (Düzeltme: 1. olan takımın mikrosite fikri hoşlarına gitmiş. Sosyal Medya sorumlusuyla konuşma fırsatı buldum bu sabah. Ama yine de bu 8. olmamızı yani billboard diyenlerin bizim önümüzde oluşunu telafi etmiyor. Bununla birlikte "biz sizi de beğenmiştik" dedi Ufuk Bey, ama Sosyal Medya Lansmanının neden yapıldığını açıklamadığımızı söyledi. Ben de neden yapıldığını süzün bildiğinizi düşündüğümüz için açıklama gereği duymamıştık ama keşke açıklasaymışısz dedim.)

Bu arada söyleyeyim: T-Box değişiyor. 15 Mart'ta açılan ilk mağazadan itibaren artık o bildiğimiz asi, şakacı, eğlenceli ve sevişgen T-Box gidiyor yerine eğlenceli olmaya çalışan normal bir mağaza geliyor. OXXO düşünün, onun böyle daha bir eğlenceli olmaya çalışanı. Teknolojik aynaları, scooterla dolaşan görevlileri, kocaman mağazaları ve bir "tarzı" olacakmış. İyi mi kötü mü ben bilmem valla. Ben eski T-Box'ı seviyordum. O asiliği, o sevişgenliği seviyordum. Artık o sevişgenlik olmayacakmış. Valla... Ondan çok var. Kârın her şey olduğu ve sosyal medyanın billboardlardan duyurulduğu bir ortamda tutabilir de tabii. (yeni logolarının biraz gösterileni)

İçime işledi. Hadi biz 8. olduk da bizden önce sunan grup?!? Onlar nasıl 10. olur ya? O sunuma aşık olmuştum ben.

Şimdiden uyarıyorum: T-Box'ın sitesinde seçtiğiniz giysilerle yürüyen modeller görürseniz, chaT-Box görürseniz. Site "Ne aramıştınız?" gibisinden basit bir soruyla giriş sayfası açılırsa, site duyurulmak üzere "benartıkeskibendegilim.com" tarzı bir site duyurulmaya kalkılırsa orada burada. Bir teaser videoda bütün t-box ürünlerini giymiş striptiz yapan bir kız kullanırlarsa, "ürünün kankaları-ekürisi" tarzı bu ürünle ne gider gibisinden bir bölüm konursa... Bunlar hep bizim grubun fikriydi. Çalarlarsa günahları boynuna. Sosyal Tv Reklamları çekme ihtimalleri daha fazla gerçi. :) (Ekleme: Sosyal Medya Sorumlusu Ufuk Bey bana "emin ol T-Box yine hoşunuza gidecek, sen merak etme." dedi. Onun sözüne güveniyorum açıkcası. Yalnız ben bu yazıyı yazıp Ufuk Bey de okuduktan sonra T-Box'ın twitterı "yakında..."lardan biraz daha ileriye gidip hafiften hafiften açıklama getirmeye başlamış olaya. Scooterla gezilebilecek kadar büyük mağazalar denmiş misal. T-Box'ı twitterdan takip etmek için: @T_BoxOnline)

Son gün Coca-Cola'daysa 1 puanla 2. olduk. O da bir bakıma benim başarım ve benim hatam. Başarım çünkü babamın uzun yola çıkarken Burn almasından bildiğim için "uzun yola gidenler için TIRlara ve kamyonlara özel ufak benzincilere konacak düşük fiyatlı bir ürün olsun" demeyi becerdim. Benim hatam çünkü Aslı "yeni ürün olsun Burn olmasın" dediği halde, biraz da Merve'nin de benim tarafımda olması sayesinde o fikri resmen göz ardı ettim. Üstelik de örneği varken... Aklıma gelmedi. Kendime kızdım. Coca-Cola görevlisi de "ya ama çok yaklaşmıştınız! :(" dedi. Üzüldük.

Neyse, önemli olan katılmaktı. :) Buradan Koç Üniversitesi Pazarlama Kulübü'ne teşekkür ve takdirlerimi iletiyorum. Herkesi öpüyorum... T-Box'a da TV Reklamlı, edepli ve ama eğlenceli mağaza açılımlarınlarının kıŞlarına kaçmaması dileklerimi sunuyor bu yazıyı burada bitiriyorum.

Model- Buzdan Şato

2011-03-01T01:21:00.000+02:00

Zamanında Umut Kaya dinlemeye başladığımda içimde kıpraşan hisleri fazlasıyla kıpraştırdı bu hatunun sesi. Şarkı o kadar yeni ki GrooveShark'ta bulup da ekleyemedim listeye, ama bulur bulmaz eklerim. Birtakım sözleri ve introsu beni benden aldı, sizinle de paylaşmak istedim. Bu arada ben GrooveShark diyorum filan da, Blogger da kapanmış GrooveShark da kapanmış... Yakında perdemi bile gelip bu adamlar kapatacaklar, ondan korkuyorum. Neyse... Koyverin, şimdilik siteye girebilen OpenDNS sahipleri bizimdir. ;)

Yastığımda hala ılık nefesin var
Yanımda olsan şimdi nasıl sevesim var
Her şeyi darmadağın edip gidesim var
Durmadan içiyorsam bir sebebim var!

Medeniyet Ne Ola ki?!

2011-02-20T22:12:00.000+02:00

"Medeniyet dediğin açmaksa bedeni, desene hayvanlar senden daha medeni..."

Mehmet Akif'in epey ünlü bir mısrasıdır bu. Çok fazla insanın "üstad ne güzel de demiş" dediğidir. Bence, Mehmet Akif'e olan saygımı bir kenara bırakırsak, safsatanın önde gidenidir.

Olaya yanlış pencereden bakma konusundaki inanılmaz yeteneğimiz sayesinde bu laf doğru gelebilir. Ama sorsanıza kendinize: Medeniyet bedeni açmak mıdır? Yoksa medeniyet; bir doymuşluk mudur? Öyle bir doymuşluk ki bir insan evladı anasından doğduğu gibi önünden geçse bile bakmazsın? Öyle bir doymuşluk ve öyle bir anlayış seviyesi ki senden farklı düşünene ve giyinene saygı duyabilirsin? Bence bu noktadan bakınca hayvanlar bizden daha medeni durmuyor, ha bizden daha medeniler kanımca orası ayrı ama açıp açmama konusu sayesinde değil.

Bu konuya nereden girdiğimi biliyorsunuz. Profesörümüzün "açık giyinmek" ve tecavüze uğramak konusundaki görüşlerini dile getirmesinden sonra çalkalandı ortalık. Ben biraz geç yazıyorum gerçi. Balık hafızalı medyam unuttu bile, gündem o kadar kalabalık ki!

Öncelikle açık giyinmek hakkındaki görüşümü belirteyim: Açık giyinmenin sebepleri, yeri ve sınırları vardır; olmalıdır. Kadınlar açık giyinmeyi kimi zaman severler. Bunun sebebi "gelsin biri bana tecavüz etsin" diye değildir. Beğenilmek ister kadın, kimi zaman arzulanmak ister ama olayın şehvet boyutuna erişmeden evvel sadece saf olarak beğenilmek ister. Güzel olduğunu göstermek ister ve bunu yaparken de vücudunun güzel olduğu yerlerden dekolteler verir. Uzun bacakları varsa yırtmaç giyer, güzel göğüslerini tamamen açmaz belki ama çağrışımı sağlayabilecek bir dekolteyi verir. Bunu belli yerlerde yapar. Mesela rekabetin çok olduğu yerlerde. Kadın bakılmayı sever ama bakmaktan bakmaya fark olduğunu bilir. Kırılgan ruhuna zarar verecek bakışlarla, o ruhu okşayacak hoş bakışlara farklı tepkiler verir. Hayran olunmak ister belki de. Bunu yaptığı yer önemlidir. O yüzden ki bir galada giyilen giysiyle öylesine sinemaya giderken giyilen kıyafetler farklıdır. O yüzden Ankara'da ve Bodrum'da giyilenler farklıdır. Mekanların kaldırabileceği dekolte miktarı farklıdır ve bilinçli bir kadın bunun farkında olmalıdır. Bunun Türkiye'si, Avrupa Ülkesi ya da Hindistan'ı yoktur, bu küresel bir anlayıştır. Medeni olmak aslen bu ayrımın farkında olmaktır.

Yalnız, bir kadını bu ayrımın farkındalığına davet etmek isterken işin içine "tecavüz" gibi lanet bir olayı sokmak yersiz, terbiyesiz ve yaralayıcıdır. Bu davete tecavüzü sokmak en başta erkeklere hakarettir. Erkeği hayvan yerine koymaktır. Erkeğe "sen hayvansın, içgüdülerini dizginleyemezsin." demekten aşağı kalır yanı yoktur. Bu fikri destekleyen erkek de kendisinin en fazla bir hayvan kadar medeni olduğunu kabul etmiştir kanımca. Yerli ya da yersiz açık giyinmiş bir kadını arzulamak, ondan etkilenmek, o kadına karşı hisler beslemek ile o kadına tecavüz etmek arasında dağlar kadar fark vardır. Profesörün söylemindeyse bu uçurum hiçe sayılmış, erkekler insanlıktan hayvanlığa indirgenmiş kanımca. Yanlış olan da bu. Kadınlardan mı gelir medeniyet yoksa erkekler mi kurmuştur medeniyeti? Dedim ya, açmak medeniyet değil, açık olana hayvanca yaklaşmamak medeniyet olan. Karşındakinin bir insan olduğunun farkında olmak. Medeniyet bir farkındalık hali.

Tecavüz ne peki? Tecavüz yaralayıcı bir şey. İnsanlıktan en uzak şeylerden biri. Bir erkeğin şehvet duygusunu dizginleyemeyip bir kadının hayatını karartmasıdır. Tecavüze uğrayan kadına "kirlendi" derler. Bunu namus anlamında söylerler belki, belki yine yükü kadına yüklerler... Yanlış yaparlar. O kadın kirlenir evet. Ruhu kirlenir, psikolojisi kirlenir, güven duygusu kirlenir, korkar artık. Erkeklerse bunu hiç ama hiç düşünmüyor. Varsa yoksa suçlu kadınlar. Her şeyi kadınların sırtına nasıl yüklerler ki? Erkek değil midir güçlü olan? Erkek değil midir koruyucu olması, kollayıcı olması gereken? Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu demezler mi? Lafa gelince güçlü cinsiyet XY, iş kendini tutmaya gelince sorumluluk tamamen XX'de?! Anlaması zor açıkcası.

Ben sorumluluğun paylaşılması taraftarıyım. Bir kadının medeniyeti nerede açıp nerede kapatacağını bilmesinden geliyor benim gözümde. Erkeğinkiyse açıklık ve kapalılık karşısında verdiği tepkiden. Hayvanlarınkiyse doğaya ve gidişatına olan saygılarından. Hayvan dediğin bile her açık gördüğünün üzerine atlamaz, ki onların bir "dur" komutu bile yok bizimki kadar beyinlerinde. Biz var olan komutu neden kullanmaya çalışmak yerine "onlar yapmasın biz de yapmayalım!"a çevirelim ki? Üstelik benim profesörüm bilmiyor mu ki o "hayvanlık anı"nın açıkla ya da kapalıyla hiçbir alakası yok. Bilmiyor mu ki tümden kapalı bir kadın bile baştan çıkmaya hazır bir erkeğin kendi kendine baştan çıkmasına yetebilmekte... Bilmiyor mu ki bu ülkede teşhircilik yapan kadınlardan ziyade teşhirin kelime anlamını dahi bilmeyen kadınlarımız ve dahi çocuklarımız o hayvani doyumsuzluğun kurbanı oluyor? Sen semeri en uca, teşhire, açık giyinene, kadına yükleyene kadar hayvani içgüdüsü aç dolaşan insanları doyursana eğiterek. Sıfatın profesör; işin eğitmek, öğretmek... Yanlış mıyım?!

Mülakat Sorularına Inflack'ten Cevaplar

2011-02-18T13:26:00.003+02:00

Derslerimle başım dertteyken dersler hakkında yazdım, aşk ararken aşkı yazdım ve şimdi de iş arıyorum. Dolayısıyla iş hakkında bu kadar yazıyorum, ama bu sefer farklı. Biraz dalga geçelim şu iş dünyasıyla ya, o kadar da ciddi olunmaz ki!! Şimdiden bu soruları her hafta birçok kişiye soran bütün İK çalışanlarından özür diliyor, bu blogu okuyabilecek potansiyel işverenlerimin de yazımı gülümseyerek okumalarını bekliyorum.

İşe başvurdunuz, mülakata çağırıldınız ve içiniz içinize sığmıyor "ne soracaklar?" diye. Monster.com mülakatlarda gelebilecek 100 temel soruyu yayınlamış. Ben de kendimce değerlendiriyorum...

Bu işi neden istiyorsunuz?

Evde annemle Su Gibi seyretmek istemediğim için. :(

Zayıf yönleriniz nelerdir?
40-42 beden arası bir bayan olarak zayıf yönüm olduğunu zannetmiyorum.

Bundan 5 yıl sonra kariyerinizde hangi noktada olmak istersiniz?

Bu soruda atış serbest olmalı bence. Valla bundan 5 yıl sonra genel müdür olmuş olsam çok çılgın olurdu. Evet, genel müdür olmak istiyorum bundan 5 yıl sonra.

Hayalinizdeki firma nedir?
Disney Şatosunun çikolata ve şekerden yapılmışı olup bulutların üzerinde olsun ve iş tanımım istediğim kadar uyumayı gerektirsin. Ofisime kaydırakla geleyim, öğle yemeğinde çikolatalı süt versinler ve hep beraber oyunlar oynayalım. Kısacası: Google'da çalışmak istiyorum.

Takım içinde güvenilirliğinizi nasıl hızlıca oluşturursunuz?
Öğle yemeklerinden sonra kahve falı bakarım. 1 hafta içerisinde aşk meşk derdi olan bütün çalışanlar kankam olmazsa benim de nickim inflack değil!

Çalışma tarzınızı nasıl tanımlarsınız?
Yayılımcı...

Sizce bir görüşmeci olarak ben nasılım?

Giderin var.

Maaş tercihiniz nedir?
Nakit olursa sevinirim.

Firmamız hakkında ne biliyorsunuz?
Yönetici Adayı adı altında orada burada çalışacak genç insanlar arıyorsunuz. Ayrıca görsel tasarımcınız çok klişe. Yönetici Adayı afişine beyaz nesneler arasında bir adet kırmızı nesne yerleştirmiş.

Yaptığınız işin eleştirildiği bir zamandan bahsebilir misiniz?
Annemle ne zaman temizlik yapmaya başlasak eleştiri oklarının hedefi oluyorum valla. "Yapamıyorsan bari benim yaptığımı bozma! Sen nasıl kızsın!? Toz alırken etrafı daha çok tozlandırmayı nasıl başarıyorsun?!" gibi eleştirilere maruz kalıyorum. Genelde "eeeaaah be beğenmiyosan kendin yap allaalaaa!" şeklinde göz dağı verme amaçlı tepkilerim oluyor. Yemiyor.

Bu işteki ilk 30 gününüzde ne yapacağınızı düşünüyorsunuz?

Herkesin adını öğrenip hepsini facebook'tan ekleyeceğim ve herkesi en şeker kedili videolarda tagleyeceğim. Ne demişler, "Not working, Networking" 30 gün içerisinde atılmamayı garanti altına almalıyım.

Son iki yıl içinde verdiğiniz en zor karar nedir?
Dark Cherry Mocha mı, Caramel Latte mi?

Hayır cevabı almak konusunda ne düşünüyorsunuz?
Hayır duası almayı tercih ederim.

Hakkınızda bilmemi istemediğiniz bir şey söyleyin.
Heyecandan popom terledi. =/ donum da içime kaçtı, rahatsız ediyor! Mutlu musun şimdi?!

İyi bir liderin nitelikleri nelerdir?
Böyle boyu posu yerinde, geniş omuzlu, esmer tenli renkli gözlü, sivri burunlu, adonisli...

Sizi diğer insanlar hakkında en çok ne rahatsız eder ve bu durumla nasıl başa çıkarsınız?
Burnunu çok sesli sümküren insanlardan çok rahatsız olurum. Oradan uzaklaşırım. Peşimden gelirse de döverim.

Kahramanlarınız kimlerdir?
Bugs bunny, Duffy Duck, Sylvester ve Tweety.

Kalemi yazmak dışında kullanabileceğiniz 10 yol söyleyin.
Toka, tırnak arası temizleyeceği, pencere kapanmasın diye koyma aparatı, stratejik bölge kaşıyıcı, kulak kiri çıkaracağı, öldürücü silah, baget... 7 oldu ve cidden cevaplamaya çalışıyorum soruyu, gerçek bir mülakatta gelirse susmamam lazım. Şiş!! 9 numara şiş yerine de kullanılabilir gayet, biraz kısa kalsa da... Başka? 2 tane daha lazım... yani sadece kalemle mi ne yapılır diye soruyorlar yoksa kalem kullanarak mı? Resim tutacağı da yaparım sonuçta ortasından kesip. Ayrıca yakabilirim de. Neyse.

Soruların devamını merak edenlere adres: http://kariyer-tavsiyeleri.monster.com.tr/mulakat-ipuclari/mulakat-sorulari/hazirlanmaniz-gereken-yuz-mulakat-sorusu/article.aspx

Daha baya absürd soru vardı... Tenis topu neden tüylüdür diye soru var ya! Elbet hepsinin İK açısından önemli bir anlamı, bir karakter tahlil etme özelliği vardır. Alın işte bu cevaplarla tahlil edin beni. Ama not: vallaha da billaha da bunlar gerçek cevaplarım değil. Yeminle bak! Belki içimden bunları geçirip size güler yüzlü cevaplar verebilirim, ama kesinlikle gerçek cevaplarım bunlar değil. Merak mı ettiniz gerçek cevaplarımı? Beni mülakata çağırın söyleyeyim. ;)

Aşk, Kader ve Tesadüfler...

2011-02-15T21:00:00.002+02:00

Aşk Tesadüfleri Sever'e gittik iki çift olarak. Gitmeden evvel olabildiğince film hakkında okumamaya ve konuşmaları dinlememeye çalıştım ama nafile tabii. Jeux d'enfants çakması deniyordu en son, izledikten sonra bunu söyleyenlerin ya Jeux d'enfants'ı seyretmediğini ya da bu filmi başka taraflarıyla seyrettiklerini düşünmeye başladım. Bir kutunun şekil itibariyle benzerliği dışında ortak noktası yok resmen. Bir kız bir erkek ve bir kutu olan her film birbirine benzemek durumunda değil. Neyse...

Benim amacım hayatımda ilk kez Ankara'yı bir filmde izleyebilmekti, ki gayet mutlu oldum. Bir yandan da Ankara'da "flaschback" yapmanın ne kadar zor olduğunu düşündüm. Her yer o kadar değişmiş durumda ki 1990'lara bile geri dönmek çok zor film içerisinde. Kuğulu eski Kuğulu değil, keza Kızılay da eski Kızılay değil... Tunalı, Çankaya, Ulus... Gençlik Parkı tamamen değişmiş... Ki zaten artık Ankara bu mekanlarla da sınırlı değil.

Film tam teyzemin liseli-üniversiteli olduğu benimse teyzeme özendiğim zamanlarda geçtiği için daha da gitti içim. O zamanlar ki, Karum Ankara'ya yeni açılmış lüks bir alışveriş merkezi, merdivenlerinde insanların buluştuğu... O zamanlar ki gençler Kıtır'da içiyorlar ve müzik dinlemeye Manhattan'a gidiyorlar. Airport, T-Shirt gibi disko-mekanlarda oluyor konserler ve hatta Faces var, ilk zamanları belki de. O zamanlar ki Kuğulu'da liseliler okulun son haftasında yumurta savaşı yapıyor bir gelenek olarak. Geleneğin başını TEDliler çekiyor... Zamanın gözde liseleri Yükseliş, Kurtuluş ve Cumhuriyet liseleri ve dahi deneme lisesi, Atatürk Lisesi vs de katılıyor olaya... Hey gidi... Şimdi su savaşı yapılınca bile kızıyorlar! Çayyolu hala köye benziyor; villalar yok henüz, 3-5 apartman var sadece. Eryaman, Çukurambar henüz yok gibi. Eskişehir Yolu olabildiğine tenha, çift şeritli sadece. Atakule'de Dreamland var, ben 3-4 yaşındayım orada takılıyorum annemlerle. Hayat benim için Kuğulu'da kuğu beslemekle Dreamland'de top havuzuna girmekle geçiyor. Teyzem REM dinliyor, Sade dinliyor, Kurt Cobain'e aşık, Guns'N Roses gelecek diye heyecanlanıyor ve Michael Jackson eldiveniyle geziyor. Deri siyah ceketi var, kotu var, siyah botu var, kırmızı bandanası var... Botunun içine yün çorabını kıvırıyor görünecek şekilde. Cebinde telefon jetonları ve koçanıyla otobüs biletleri var. Filmde yapamadılar belki ama ben bunları yazarken epey flashback oldum valla. :)

Bir yandan da isimden yola çıkarak düşünüyordum... Aşk tesadüfleri mi sever? Sevmekle kalmaz tapar sanki tesadüflere? Ve ama "tesadüf", kadere inanmayanların hayatı açıkladıkları kelimelerden biri değil mi? Tıpkı "şans" gibi... Yani bu filmdeki bir kısmı fazlaca absürd, bir kısmı da olası olayların adı "tesadüf" mü yoksa "kader" mi? Önceden mi yazılmış yoksa birden mi oluvermiş? Bunu özellikle küçükken epey düşünürdüm ben. Hatta bazen hayatı kandırmaya çalışırdım biliyor musunuz? Kendi kendime "şimdi dondurma almaya gideceğim." derdim. "Magnum alacağım, magnum alacağım, magnum alacağım..." Evren benim Magnum alacağımı düşünsün diye iç sesimle bağırırdım resmen: Magnum alacağım!! Sonra bakkala gider "Ben bir tane Cornetto alabilir miyim?" derdim. Kendi çapımda evreni kandırdım derdim içimden. Sonra da "ama her şey yazılıysa, ben magnum alacağım diye içimden söylerken de bilen biliyordu yine benim Cornetto alacağımı... Hmm..." der, işin içinden çıkamazdım. Bunu ben çok yaptım. Sırf dondurmayla değil, sınavda sorulara cevap verirken bile!

Buradan aileme de bir itiraf: kadere kendimi bırakmak istemesem de bir yandan da inanmadan da duramadığım için ÖSS 2006'da 4 soruyu okumadan cevapladım. Korktuğum için cevapladığım soruların biri sosyal bilgilerden 3ü fendendi. Hayatımı etkiledi mi? Kaderimde Bilkent İşletme okumak vardıysa, zaten üst mercilerden birileri önceden benim o 4 soruyu okumadan cevaplayacağımı bildiğinden ötürü bence yazıda bir değişiklik olmadı. Sen ne yaparsan yap, zaten birisi senin bunu yapacağını biliyor. Bu şekilde düşünmek her türlü "özgür irade" mevhumunu, "seçim"i, "tesadüf"ü ve "şans" faktörünü ortadan kaldırıyor. Final Destination'da oynamadığımız sürece evreni kandırma ihtimalimiz yok gibi. Bu yazıyı yazacağımı bile birileri benden evvel biliyordu. Ve bu yazıyı burada bir yerde bitireceğimi de biliyordu. 10 dakika sonra ne yapıyor olacağımı ben bilmiyorum, ama o biliyor. Bu korkutucu ve olağanüstü hissettiriyor bana.
Konuyu bağlamaya çalışırsam: Aşk tesadüfleri seviyorsa, Aşk kadere inanmıyor demektir ki benim düşünceme göre aşk kaderin başlı başına bir oyuncusudur, başrolüdür. Filmde olanlar da tesadüf denerek indirgenmemesi gereken "kaderin cilveleri"dir kanımca. Ha film güzel mi derseniz, film farklı. İzlemezseniz çok büyük bir şey kaçırmazsınız, izlerseniz benim gibi düşünmeye başlayabilirsiniz. Sizi bir romantik komedi final beklemiyor olacak, biraz ağlaya da bilirsiniz. Bana göre film daha uzun olabilirdi ya da bir dizi olabilirdi, ama sanırım Ankara'nın yeterince görüntüsü olmadığından ötürü çok uzatılamamış, çok sahne tekrarıyla ve çok oradan oraya hoplayıp zıplayarak geçilmiş. Ayrıca film beni son 10 dakikasına girdiğimde iki kere ters köşe etse de son 5 dakikada filmin en sonunu çözüyorsunuz, çözdürüyorlar. Müzik seçimleri güzel. Mehmet Günsür sever biriyseniz (ki ben pek değilim ama yine de filmden memnun kaldım) daha da memnun kalırsınız. Karar sizin...

Ya da düşünün bakalım... Karar sizin mi? Yoksa o kararı şimdiden bilen biri hali hazırda var mı?! ;)

Seninki Kaç Santim?! :))

2011-02-01T00:38:00.000+02:00

Benimki şimdilik 0.5 santimmiş, büyüyor... Linke tıklayın sizinki kaç santimmiş görün, kendi balığınızı büyütün. BALIĞIMI BÜYÜTMEK İÇİN TIKLAYIN!!

Bu bir Greenpeace hareketi! Yavru balık avına dur demek için başlatılmış bir bilinçlendirme hareketi ve bence gayet başarılı bir pazarlama yöntemi de. Üstelik 9 balık büyütünce "Seninki kaç santim?" tshirtü hediye! Açıklamanın devamında diyorlar ki: Küçük balık olmazsa büyük balık da olmaz. Balıklar olmazsa denizde hayat biter!

Türkiye'deki gelişkin balıkların %90'ının yakalanmış olduğunu ve %60 rezervin bittiğini biliyor muydunuz mesela? Yazık değil mi bebecik balıklara? Hem pahalıya ufak bebek balık yiyoruz hem de biz onları yediğimiz için bu balıklar üreyemiyor. Bizden sonrakilere balık bırakmıyoruz. Balık yemeyin demiyorlar, sadece bebek balık yemeyin, yetişkin balık tüketin diyorlar. Peki nereden bileceksiniz hangi balık yetişkin, hangisi ergen, hangisi daha kundaklık?

Balık cetveli koymuşlar oraya efendim. Misal Hamsi 9 santim olmalıymış, kalkan 45 santim. Bunu balığıklarınızı büyütürken de öğreniyorsunuz zaten. 9 balık da büyüyünce Seninki Kaç Santim tshirtü sizin oluyor! :) Tamam şimdi bu linke tıklayın ve tshirt kazanın!

Dikkat, Potansiyel Patronlar Sizi Gözetliyor

2011-01-27T04:49:00.000+02:00

Facebook sürekli arayüzünü değiştiriyor, bir şeyler ekliyor ve biz de kullanıcıları olarak bu duruma önce küfrediyor sonra da alışıyoruz. 2006'dan beri Facebook hesabı olan birisi olarak, bu yapılan arayüz değişimlerinin hiçbirinde sonuncu değişim kadar rahatsız olmamıştım. Neden mi?

Facebook, bu son değişimle size hobilerinizden de ziyade "ilgi alanlarınızı" yazma fırsatı sunar oldu. Konuştuğunuz dilleri de ekleyebiliyorsunuz. Zaten önceden işverenleri ve mezun olduğunuz okulları yazabiliyordunuz... Dikkatinizi çekerim; Facebook yavaş yavaş bir CV'ye dönüşmeye başladı. Hatta artık çoğu işyeri Facebook sayfasını da gözden geçiriyor işe alacağı kişilerin. Son arayüz değişimi, Facebook'un potansiyel rakiplerinden Linkedin.com'a içerik olarak yaklaşmasını sağlamış oldu. Linkedin'in ne olduğunu bilmeyenler için: Linkedin Facebook'un iş arkadaşları arasında olanı olarak özetlenebilir. Nasıl ki biz Facebook'a "ilkokul arkadaşlarımızı bulmaya" giriyoruz, insanlar büyüyor, iş sahibi oluyor, iş değiştiriyor ve Linkedin sizi eski çalışma arkadaşlarınızla bir arada tutan sosyal ağ görevini görüyor. Ben Facebook'un Linkedin'leştirilmesini Mark Zuckerberg'in yaşının ilerilemesi olarak bakıyorum biraz da. Üniversitedeydi ve kız tavlamak istiyordu, arkadaşlarıyla iletişim halinde olmak istiyordu, partilerden haberdar olmak istiyordu... Şimdiyse iş arkadaşları var, onlarla iletişim halinde olmak istiyor. Sorun şu ki, hepimiz Zuckerberg kadar şanslı değiliz ve bazılarımız iş yaptığımız/yapacağımız kişilerin bizleri sandaletlerimizle görmesinden çekinebilir. Facebook'ta içip masaların üstüne çıktığımız fotoğraflardan aile fotoğraflarına, yazın çekilen plaj fotoğraflarından okuldaki hallerimize ve hatta bir dönem galeyana gelip kendimizi telefonla tepeden çektiğimiz fotoğraflara kadar her şey var. Bir mülakata giderken karşımdaki insanın bana bunlarla bakmasını tercih etmeyebilirim. Hayır, yaptığım her şeyin ve her fotoğrafımın arkasındayım, ama o benim "özel" hayatım. Profesyönel hayatımın bunlarla ilgisi olmamalı. En azından ben böyle düşünüyorum.

Bir diğer konu da "Kimburda.com"
Facebookunuzu dış dünyaya kapatabilirsiniz, twitterınıza zincir vurabilirsiniz, insanları blogunuza davetiyeyle alabilirsiniz... Ama bu site sizin bütün gizlilik haklarınızı elinizden alıyor. Benim facebookumun büyük kısmı dış dünyaya kapalı, ama bu ne idüğü belirsiz site benim profil fotoğraflarımı, twitlerimi, sosyal ağlardaki her türlü birikimimi bana sormaksızın ifşa ediyor. Mail attım kendilerine ama geri dönüş alamadım. Nasıl girilir, kendimi silebilir miyim bilmiyorum. Herkes yok bu sitede, ama ben varım. Yine... Yazdığım her şeyin ve her koyduğum resmin arkasındayım ama böyle bir sitenin varlığı hoşuma gitmiyor. Ben böyle bir siteye üye olmadım çünkü ve bu site kişilik haklarımı elimden alıyormuş gibi geliyor. Facebook'tan kaldırdığım resimlerin bir kısmı bile bu sitede karşıma çıkıyor. Eğer silmişsem, o resmi görmek istemiyorum demektir ve bir resmi internette yayınlamış olmam onun artık orta malı olduğu anlamına gelmez bence. Ben kaldırıyorsam bu site de kaldırmalı ve hatta bu site tümden kalkmalı ya da üyesi olmayan kişilerin sosyal ağlarına burnunu sokmamalı!!

Sosyal medya hakkında biraz daha yazabilirim bu aralar. Hazırlıklı olun. Pazartesi tekrar okul açılıyor... Henüz tatile bile alışamamıştım oysa ki... :) Neyse, bu son dönem, okulun tadını çıkarmalı! O değil, sinir oldum, google'a inflack yazıp görsel arayınca ilk sayfada tamamen repçi çocuğun resimleri çıkıyor artık! :(

Yoğun Gündem

2011-01-13T00:42:00.000+02:00

Yeni tasarımıyla bloguma tekrardan hoş geldiniz. Muhtemelen birçoğunuz pembe-kırmızı tonlardaki bloga alışmakta güçlük çekeceksiniz, ama eninde sonunda alışacaksınız.

Gündem bu ara amma yoğun ama biraz bakınca hepsi o kadar eften püften şeyler ki... Balon gündem dedikleri bu olsa gerek.

- Jaguarlı Bilkentli Konsey Başkanı. Burada kendisinden bahsettim daha evvel çünkü geçen sene ödül törenini düzenlerken kendisiyle epey işbirliği yaptık. Bu haber bana ve birçok Alper'i tanıyan kişiye medyanın ne kadar zalim, ne kadar çarptırma ustası olduğunu gösterdi. Bilkent gibi bir okulda, Alper'inki gibi bir arabaya sahip olan insan sayısını geçtim, çocuğun söylediklerine kadar her şeyi çarptırdılar ve biz bunları hayretle izledik çünkü elimiz kolumuz bağlı. Türkiye'deki Bilkent karşıtlığı, Bilkent nefreti zaten malumunuz. Şu blogda bile bana edilen hakaretin haddi hesabı yoktu Bilkent'te okuduğum için. Bu insanların gözündeki Bilkent imajına yağ ve bal oldu bu haber. Üstüne rektör yardımcımızın açıklaması da cabası. Anladık ki, basın bizi kendine malzeme ederse arkamızda durmak yerine bize cephe alacak ilk kişiler kendi okulumuzun başındakilermiş. Güzel bir deneyim.

- Muhteşem Yüzyıl hakkında dönen muhteşem ötesi saçmalıklar var... Nedense bu ülkede zenginliğe karşı bir kin-bir nefret... Koskoca sultan... Adam imparator olmuş resmen, haremleri dünyanın dilinde, sarayları dünyanın dilinde... Gel gör ki benim halkım bu adamın haremindeki hatunlarla birlikte olduğunu sanki yeni duydu. Sanki aseksüeldi padişahlar, sanki şehzadeleri leylekler getirdi... Bir bacak, bir göğüs kenarı görünce "çıplaklık var!" diye heyecan yapanlar filan da cabası. Onlara da helal olsun. Ben şahsen diziyi sevdim. Çok süper diyemem ama Hürrem rolündeki hatuna kanım fazla ısındı. Halit Ergenç'i sevmesem bile o diziyi o hatun o saç rengiyle götürür kanımca. Ayrıca takılar muazzam.

- Alkol yasağı... Valla twitterda dalga geçiyorum filan ama korkmuyor da değilim. Yani, ellerine ne geçiyor anlamıyorum. Çocukları bu şekilde koruyamadıkları kesin. Amerika'da mafyanın oluşmasında en çok rol oynayan şeyin alkol yasakları esnasındaki alkol kaçaklığı olduğu aşikar. 4.Murat örneği de var... Dertleri ne? Neden görmüyorlar bunları? Sadece benzinliklerde yasaklanması kısmı beni memnun etti. Gerisi gereksiz. Denize karşı rakı içmeden, kokteylde-davette ya da düğünde içmeden olmaz ki! Bu da ayrı bir zevk. Kime ne!? Limonata mı içmeli boğaza karşı? Kefir mi içelim ne yapalım?

- Alkol yasağı hadisesinden sonra ilginç gidecek bu. :) Absolut, Absolut ELYX adında yepyeni bir ürün çıkartmış durumda. 10 seneye yakındır üstünde çalışılan bu yeni Absolut diğerlerinden daha pahalı, çünkü daha özel. Elle seçilmiş buğday ve doğal yollarla filtrelenmiş su kullanılmış ELYX'in yapımında. Türkiye'de var mı bilmiyorum henüz, yabancı bir siteden okudum bu haberi. Fiyatı da 48-50$ civarı gibi görünüyor. Farklı olarak köşeli bir şişede sade ve şık tasarımlı ELYX'in diğerlerinden daha hafif, ipeksi bir dokusu olduğu ve ağızda kremsi-baharatımsı hoş bir tat bıraktığı da yazılmış. Henüz içmedim, bilemiyorum, ama bulmaya çalışacağım.

- Secret Life of the American Teenager adında bir dizi izlemeye başladım. Şu anda 3. sezonunda olan diziyi internette diziport tarzı yerlerde bulmak cidden zor, ben bulamadım en azından. İndirme şansınız var. Amy, normal Amerikalı, güzel ve masum görünen bir lise öğrencisidir ve Ben de aşkı arayan bir cılız liseli gençtir. Amy'den, onun masumiyetinden hoşlanır. Yalnız bilmediği şey, Amy'nin hamile olduğudur, hem de en yakın arkadaşı Ricky'den... Yani tam bir lise "drama"sı. Dizide 1 bölümde en az 6-7 kez "just having sex" lafı geçiyor. 2. sezondayım ve şimdiye kadar birbiriyle yatmamış olan sadece 4 kişi filan var 15 kişilik kadrodan. Komik bir dizi, çerezlik olarak iyi gidiyor.

- Son sınıfın 1. döneminin sonuna geldim. Finallerim de bitti. Kepli resmimi de çektirdim. Geriye 2 hafta tatil yapmak ve biraz rahatlamak kaldı. Umarım başarılı olurum. Görüşmek dileğiyle...

Ne yani? Bitti mi cidden?!

2011-01-02T08:10:00.000+02:00

Koskoca sene ya hu! 365 tane gün... Tüketim toplumu olduğumuz için galiba, onları da tüketmişiz. Hızlı tükeniyor şerefsiz günler de, anlamıyorum. Şimdi hatırlamaya çalışıyorum, ne yaptım ben o günlerde diye...

Ocak'ta yastaydım, bütün arkadaşlarım birbir Erasmus'a gidiyorlardı. Bir yandan kıskanıp diğer yandan yapayalnız kalıp okulda ne yapacağımı düşünerek kendimi depresyona sokuyordum. Velhasıl hiç de öyle olmadı. Gidenleri elbette ki özledim, ama yeni dostlarım da bir o kadar süperdiler ve hala süperler.

Şubat ayını MAD Reklam Ödülleri konusunda telaşlanarak ve organizasyonu düzenlemeye çalışarak genel olarak telefon başında geçirdim. Aynı şekilde, ödül töreni de gayet güzel geçti sonucunda. Sevgililer Günü'nde ne yaptığımı hatırlamaya çalışıyorum şu anda ama aklıma gelmiyor cidden ne yaptığım. Yazmışımdır kesin buraya. Haa... Nazlı'ylaydım. Hatırladım şimdi.

Mart ayının da başı Reklam Ödülleri için daha bile çok telaş yaparak geçti. Sonra ortasında biri geldi, aldı beni, tuttu kolumdan göklere çıkardı. Daha hala bulut üzerinde geziyorum. :)) O günden beri hayatımda mühendislik ve kahve kavramları epey ağır basıyor. Oyy French Press'im benim!

Nisan'da ders çalıştım ben birazcık, proje mroje. Bir de Antalya'ya muhtelif bir 2 günlük tatile gittiğimi hatırlıyorum. Bir de Mayfest Nisan'da yapıldıydı, ilginç olmuştu, ama iyi eğlendiydik.

Mayıs'tan aklıma Amasra gezim geliyor. Başka... Finaller geldi şimdi, bir de ay sonunda sevgilim kişisi gelmişti, aylardan haziran olana dek kalmıştı burada. Ne de güzeldi!?!? 76'nın çimlerinde uyumuştuk, üstümüz polen olmuştu.

Haziran'da tatile gittim 2 defa galiba, Bodrum'a. Kısa kısa gittim geldim. Başka önemli bir şey yapmadım sanırım.

Temmuz başında Adana'ya gittim. İlk kez Adana'nın bayıcı sıcağıyla ve Mersin'in ondan bile daha bayıcı sıcağına maruz kalıp erimiştim.

Ağustos ayı benim staj ayımdı. Hayatımda ilk kez bir kurum tarafından sansür yediğim aydı. Sevgilimin ailesiyle tanıştığım ve onlarla doğumgünü kutladığım ay da haliyle ağustostu. Ay kolyem ne de güzeldi, ve şarap ve balık... Ve sıcak...

Eylül... Okul açıldı diye hatırlıyorum. :))) Sevgilimsiz geçen bir aydı. Kardeşimle annemin doğumgünü olan aydı. Daha da bir özelliği yoktu.

Ekim'in 2'sinde Scorpions konserine gittik! Konser hakkındaki görüşlerim hala aynı. O günden bana kalan en güzel şey t-şörtüm. Ama çok güzel bir haftaydı o da ya! Ankara'dan trenle İstanbul'a gitmek... Oyh... Sonracıma Cumhuriyet Bayramını bile sevgilimle kutladımdı. Özel gün kavramlarımız inanılmaz!

Kasım... Bayram ayı... 13'inde mühendis hazretlerinin doğumgünü için Adana'da hazır bulunup, 3 tepsi hamsi ayıkladıktan sonra, Adana'dan İzmir'e gidip, orada dolaşıp sonra benim yine otobüse atlayaraktan Marmaris'e gitmemi kapsayan ay. Adana'dan çıktıktan itibaren ateşimin yükselip boğazımın şişmesi de cabası. 2 gün Marmaris'te nasıl kaldım hatırlamıyorum bile, uyuyordum zira.

Aralık!! En en en sevgilisiz, en en en en en en en en projeli, sunumlu ve sınavlı aydı benim için. Kafayı yiyordum artık. 2 haftasını uyumadan geçirdiğim bu ayı da geride bıraktığımıza seviniyorum.

Geri sayımsız, hediye almalıksız vermeliksiz, fotoğrafsız (analog makinede 2 pozumuz var ama o kim bilir elimize geçer mi?!) az alkollü, bol duman altı, kalabalık, kılıçtan 2 lira kazançlı, tombaladan pek de o kadar kazançlı olmayan, çok gülmeli, rahat uykulu, efsane enfeslikteki et soteli, French Press'te fındık şuruplu kahveli 10-15 derece civarlarındaki Adanalık bir güzel yılbaşından sonra -7 derecelik Ankara'ya 6 saatte gelmiş ve donmuş bulunuyorum. İçime işleyen ayazı daha hala atamadım, ki bu yazı yorgan altından yazılıyor size sabahın 7.30'undan beri. Uyuyamadım da yeni yıl değerlendirmesi yapayım dedim.

Bir sonraki durak: 2010'un Kişi bazında müzik listesi, neden ve sonuçlarıyla açıklamalı olarak.

Bekleyiniz... Çok yakında!!!

Ozan Special

2010-12-31T01:27:00.000+02:00

Bittiii! Dönem bittiii! Finaller var daha, ama proje ve sunum kalmadığına göre bence dönem bittiiii! Hedeloy!!

Neyse, bu yazının amacı bu değil.

Benim okulda bir arkadaşım var, adı Ozan. Bu Ozan insanıyla ben bu sene tanıştım, kendimi çok kötü hissediyorum bu yüzden "niye daha evvel tanışmadık?!" diye. Kendisi mühendis kılıklı bir işletmeci, bir Bilkent Tanıtım Ofisi fedaisi ve bir müzik bilirkişisi aynı zamanda bir bordo robdöşambr (böyle mi yazılıyor o?!) sahibi birisi. Viski seviyor bir de, onu biliyorum. Neysem, bu arkadaş dediğim gibi müzik bilirkişisi kıvamlı birisi olarak, birlikte sınav çıkışı popomuz donaraktan sigara içerken "Yılbaşı müzik listesi yaptım diyorsun ama Temptations koymamışın!" diyerek beni eleştirdiği için ben de altta kalmamak adına "İyi, Ozan'ın özel isteği olarak Temptations'dan yılbaşı şarkısı koyuyorum yazarım" dedim. O da tamam dedi. Ben de koydum.

Grooveshark'ı henüz çözemedim ya da o beni çözemedi, bilmiyorum, ama attığım şarkılar listenin bi' yerine gidiyor ama neresine gidiyor bulamıyorum. Bulduğum zaman da istediğim yere taşıyamıyorum. Eski müzik listemi çok seviyordum çünkü düzenlemesi aşırı kolaydı, ama onda da şarkıları hep ben yüklüyordum ve çok uzun sürüyordu, bir de şarkı sayısı kısıtlıydı. Burada da sayıda kısıtlama yok ama attığım şarkıları bulamıyorum.

Lafın kısası: Listenin bir yerinde bir adet Temptations şarkısı var, hatta 2 tane var. Silent Night ve Let It Snow'u seçtim koymak için. Tamam mı Ozan? Oldu mu? Başka eksik gedik var mı? :)))

Bu muhtemelen 2010'un son yazısı: Hepinize mutlu mesut yıllar diliyorum. Huzur dolu geçer umarım hepimizin senesi.

E hadi artık, seneye görüşürüz. BöhehahehahhberşfkernvfWRgvnmrWTŞLm! :)

Maksimum Müzik, Maksimum Enerji, Maksimum Özlem!

2010-12-26T02:42:00.000+02:00

Gecelerdir, haftalardır uyku sorunu çekiyorum. Birtakım sebeplere bağlıyorum, bazen bağladığım yerden uçup gittiği de olmuyor değil. Bazen aşk yorabiliyor mesela, o mesafe canıma okuyor, hırpalıyor beni, bir zombiye çeviriyor. Özlem insanı çok hırçın yapabiliyor, ki benim uykuya ya da yemeğe uzak kaldığım zamanlarda yanımda olanlar da bu durumu bilirler. Özlemi kaldırabilecek bir yapım yok, dayanıyorum sadece. Sabrediyorum. Bunu yaparken patladığım anlar oluyor. Kırıp döktüğüm saniyeler oluyor. İçimde birikenler, batanlar oluyor... Oluyor be ya...

Dersler de yordu şu 2 hafta. Resmen bütün bir dönem boş geçti ve son iki haftaya dayandı ne kadar iş varsa. Ormanlar Kraliçesi modundan haftalar sonra bugün çıkabildim. Kuaföre gittim ve kıza benzedim biraz! Kızıllığımı tazeledim, kendime geldim. :) Yılbaşı için Adana'ya gitmeyi düşündüğüm de plana katılırsa, iyi bir bakım günü oldu bugün bana.

Bu korkunç geçen birkaç haftadır bana yardımcı olan en önemli iki şey Sex and the City ve MAX FM. Sex and the City'yi biliyorsunuz zaten. Kiminiz için "4 karının sevişmeleri" kimimiz için hayat dersleri. Onu geçiyorum. Max FM'e değinmek istiyorum ben.

90'lı yıllarda ilkokul ve lise dönemlerini geçiren Ankaralılar Capital Radio'dan haberdardırlar kanımca. Kaan ve Özgür... Akşamları Hot 40 Countdown... Shadoe Stevens'la kendimizi Amerika'da hissetmemizi sağlarlardı, yılbaşı jinglları efsanedir bir de. Bu radyo aşağı yukarı 1.5-2 sene önce kapandı. 99.5'e Virgin Radio alabildiğine amatör bir yayınla giriş yaptı. Şimdiyse Bay J'leri var. Havayı Koklayan Adam'dan ayrılmış olması hiç de hoşuma gitmiyor gerçi.

Sezin yaklaşık 1 ay evvel arabadayken "babama bi radyo kanalı buldum, 2 gündür değiştirmemiş" dedi. Babamda hep Capital açık olurdu. Olmadı Power FM. Şimdilerde Virgin... Ama bu yeni kanalı değiştirmemiş hiç! 95.8 Ben de dinlemeye başladım, nasıl güzel çalıyor! Son zamanlarda radyoda duymaya alışık olmadığım şarkılar. Sonra baktım yılbaşı şarkıları da çalıyorlar. Ve en son, sanırım 2 hafta evvel, benzinlikte babamın arabaya dönmesini beklerken çok özlediğim bir şey duydum. Yılbaşı Jinglı!!!!!!!!! Capital Radio'nun efsane dediğim jinglı! Arada yine nerede olduklarını merak ettiğim sesler duydum "Ben Kaan, ben de buradayım... Ben Özgür, ben de buradayım!" Allah'ım! "Tampon tampona trafik" lafını hayatıma sokan adamlar, okula babamın bırakmasını anlamlı kılan adamlar... Bir sabah, 7'de yürüyüş yaparken aradığım ve benim için She will Be Loved çalan adamlar!!!!

İnsanın uzun süre sonra evine dönmesi gibi. Hem artık internet kullanmayı da biliyorum, Iphonum da var. Her yerden bu kanalı dinliyorum.

Ortalığa yaymaya kasarken bir baktım ki meğersem bir tek ben bilmiyormuşum Max FM'i, bütün arkadaşlarım biliyormuş. Benim gibi "bilmeyen insanı" olanlar için yazıyorum bunu. 95.8 Max FM, Ankara'nın eski Capital Radiosu! http://www.maxfm.com.tr/ adresleri. Iphone eklentileri de var. Bu yazıyı da radyo dinlerken yazıyorum. Radyo internet üzerinden sorunsuz çalışıyor. Kullanımı kolay ve her halta yarayan da bir siteleri var. Kucaklayın bu kanalı!

95.8 Max FM!

Yılbaşı Kültürümüzde Yok mudur?!

2010-12-17T18:28:00.000+02:00

Yılbaşı yaklaştıkça binbir kafadan ses çıkmaya başlar. Kimi nerede kutlayacağı ya da ne yapacağını düşünürken bir kısım insan da "Yılbaşı bizim kültürümüzde yok!" ve "Yılbaşı çok gereksiz bir şey!" çığırtkanlığı yapar. Yılbaşının kültürümüzün bir parçası olmadığını düşünenler için yazıyorum bu yazıyı çünkü cidden afazik olabiliyor bu insanlar.

Yılbaşının kültüre dahil olmadığını düşünen insanların "kültür"ün nasıl bir şey olduğunu bilmediğini düşünüyorum. Kültür olduğu yere çakılı kalan bir şey değildir, değişkendir ve zamanla gelişir. Kendine ait öğeleri vardır kültürün, bu öğelerden güç alır ve ona göre zaman içinde şekillenir. Osmanlı zamanında ülkemizde Yılbaşı kutlanmıyordu belki ama 2010 senesine gelindiğinde "Yılbaşı kültürümüzde yoktur." denemez. Neden mi?

Öncelikle, Türkiye gibi bir ülkede kültürün tek kaynağı yoktur, karışık bir kültürün çocuklarıyız hepimiz. "Kültür Mozaiği" lafını duymayanınız var mı? İçinde yaşayan insanların farklılıkları sayesinde kültürümüz bir çok ana kültürden esinlenerek gelişme kaydetmiş bulunuyor. Şaman kültürü, Doğu kültürü, İslam kültürü, Hristiyan kültürü, Arap kültürü, Batı kültürü, Balkan kültürü... Ohoo daha neler var... Özellikle belli bir kesim inatla bu karmaşık kültürün varlığını inkar etmek için çırpınıyor, ama var, elden ne gelir ki?

Bu ülkede 31 Aralık yarım gün, 1 Ocak tam gün yurt genelinde tatil ilan edildiği günden beridir Yılbaşı bizim kültürümüzün bir parçası. Bu ülkede tek kanallı dönemde bile yılbaşında dansöz oynatıldığından beri bu bizim kültürümüz. Milli Piyango (Milli diyor bak...) Yılbaşı özel çekilişi yaptığından beri, Ali Haydar ve Nimet Abla ün saldığından beri, evlerde o gece oturulup kestane pişirildiğinden beri, tombala oynandığından beri, çocuklar bütün sene boyunca tek seferliğine Tutti Frutti'yi ailelerinin yanında izlediğinden beri, dükkanlar süslenmeye başlandığından beri, ilkokulda "yılbaşı çekilişi" yapıldığından beri, mekanlar yılbaşı için özel fasıl programı ayarlamaya başladığından beri, birçok mekan ve firma yılbaşı özel çekleri-ikramiyeleri-hediyeleri verdiğinden beri, bankalar yılbaşı kredisi çıkardığından beri, diziler yılbaşı özel bölümü çekmeye başladığından beri, saat 12 olunca en yakınımızdaki kişiye sarıldığımızdan beri ve hatta uzaktakilere telefon ettiğimizden beri, ilk kez biri yılbaşında kırmızı don giydiğinden beri... Yılbaşı bu kadar "içimize" kadar girmişken nasıl olur da kültürümüzde yok sayılabilir ki?!

Ha, insanların yılbaşını "kutlama" anlayışları ve istekleri farklı olabilir. Kimi gider içer, hoplar zıplar; kimi evde tombala oynar; kimi de uyur... Ona kimse bir şey diyemez, ama bu farklı anlayışların var olması Yılbaşı'nın kültürümüzde yer ettiği kaidesini bozamaz. İslami kültüre daha yakın aile yapısı olan kişiler yılbaşını özellikle inkar eden kesimi oluşturuyor demiştim, onların da savunması "Bizde Noel Baba olmaz, bizde içilmez, bizde ağaç süslenmez." Kimse Yılbaşında içmek zorunludur demiyor, diyemez de zaten. İçki kültürümüzün olmadığını savunmaksa tümden abesle iştigal zira tamamen kendine ait bir adabı olan "Rakı" adında bir içkimiz var, ki birçok ülkede kendi adabı olan alkollü içecek bile yok. Noel Baba ve ağaç olaylarıysa kültürümüze devşirme girmiş hadiseler. Türkiye'de Noel Baba "Aziz Claus" değil; sadece hediye getiren, kırmızı giyinen, şişko saçlı sakallı bir amca. Keza ağaç da sadece bir Yılbaşı sembolü; herhangi dini çağrışım adına süslendiğini sanmıyorum çoğu evde. En azından bizimkinde öyle değil. Noel Baba "Noel" ile alakalı ve Noel'in cidden bizde tam anlamıyla yeri yok Cadılar Bayramı gibi, Paskalya gibi... Noel ülkemizde Hristiyan çevrelerce kiliseye gidilen bir gün; ki bu Hristiyan ülkelerde de böyle. Noel içilip eğlenilen gün değil, ama biz yılbaşını kendi kültürümüze devşirirken ağaçla babayı da almışız çünkü güzeller, dikkat çekiciler ve çok iyi pazarlanmışlar. Bir hediye dağıtan amcayla, bir ağacın dinimizi elimizden alma şansı da yok. Bundan korkan kişi kendi inancının sağlamlığından şüphe edebilir sadece.

Yani demem şu ki: Yılbaşı bizim kültürümüzde yok diyenler etraflarına bir baksınlar. Kendi içinizde nasıl bir kültür yaşıyorsunuz bilemem ama genelin durumu bu yönde. Koca Devlet kabul etmiş Yılbaşını, neyin savaşını veriyorsunuz ki? Ayrıca bana "Yılbaşı yok bizde" diyen 20 yaşındaki gençler sorsunlar bakalım babalarına Nesrin Topkapı ismi onlara ne çağrıştırıyor? Yılbaşı son 2-3 senede çıkmış bir şey de değil, 30 seneden fazladır her sene yaşadığımız bir şey. Anlayışlar değişir, kutlama şekilleri değişir, ama Yılbaşının kültürümüzde var olduğu gerçeği baki kalır.

Noel Ruhu!

2010-12-09T00:29:00.000+02:00

Noel ruhu nedir? Amerikan filmlerinden görerek özendiğimiz, "Christmas" zamanı insanların büründüğü o kutlu ve mutlu ruh hali.

Kar, Noel Baba, Yılbaşı ağacı, top süsler, melekler, ren geyikleri, kırmızı beyaz naneli baston şekerler, ziller, ökse otu, kırmızı kurdeleler... Bolca kırmızı ve beyaz ve biraz da koyu yeşil!

Noel Ruhu aynı zamanda pazarlama aleminin en sevdiği tatil ve alışveriş dönemi. Biz Türkiye'de dini sebeplerden ve kültürel altyapının Noel ve Yılbaşı konusunda eksikliğinden ötürü tam bir ruh yakalayamasak da, Türkiye pazarlarında da heyecanla bekleniyor bu tatil. Hristiyan ülkelerde 10 günlük bir tatil, bizdeyse 1-2 gün ama olsun!

Kabul ediyorum. Noel Ruhunu bu ülkede yaşatmak tamamen bir özentilik, ama bu beni bu ruhu yaşatmaya çalışmaktan alıkoymuyor asla, çünkü çok hoşuma gidiyor. Noel Ruhu bana umut ve mutluluğu, birliği ve eğlenceyi, masalları ve müziği çağrıştırıyor. Tek başına diriltilecek bir ruh değil bu Noel Ruhu dediğimiz, dolayısıyla iki firmayı kutluyorum Noel Ruhu'nu canlandırmak konusunda: Starbucks ve Marks&Spencer

Starbucks:

Starbucks "aidiyet duygusu"nu müşterilerinde en iyi uyandırabilen markalardan biri. Starbucksa girdiğinizde, Starbucks'ı seven birisiyseniz içinize o huzur ve "ev ortamı" hissi çöküveriyor. Zaten amaçları da bu. Kendilerini ta en başından "insanların ikinci bir ev olarak görebilecekleri, lezzetli kahve satan bir zincir" olarak konumlandırmışlar. Bu Noel Ruhu'na nasıl yansıyor peki? Noel zamanı gelmeden evvel Starbucks geri sayıma başlıyor ve Kasım'ın son haftası aynı anda, aynı gün bütün Starbuckslar süslenmiş oluyor. Yeşil logolu beyaz bardaklar kırmızı, üstünde kar taneleri olan bardaklarla değişiyor. Bardak tutacaklarına da kar yağıyor. Özel Christmas Blend çıkıyor kırmızı paketinde. Yılbaşına özel kupalar ve termoslar çıkarılıyor. Yılbaşına özel menüler hazırlanıyor. Dark Cherry Mocha benim yılbaşı favorim misal. Toffee Nut Latte de Aslı'nın favorisi. Çalışanlarını da iyi seçiyor ve eğitiyorlar, onlar da insana mutluluk aşılıyor.

Gerçi ben çok farklı bir konumdayım Starbucks konusunda çoğu kişiye göre. Starbucks benim için bir kahveci değil, her sabah okula girdiğimde gördüğüm ilk şey, arkadaşlarımla buluştuğum- fakültenin ortak noktası, masalarında ders çalıştığım, ödev hazırladığım bir yer. Çalışanlarıyla her sabah günaydınlaştığımız, ben hasta olunca "latte içme, chai tea yapalım sana, boğazına iyi gelir" denen, susayınca bardağımı alıp suyumu doldurduğum bir yer. Benim Starbucks'ı benimsememek gibi bir şansım yok. Mutsuz olurdum ve her sabah küfrederdim okula girince herhalde. Böyle daha güzel. Bu arada Sacher gitti ama yerine yeni bir "Denediniz mi?" gelmiş: Profiterollü Pasta. Aslı'dan, Merve'den, Seray'dan ve Sezin'den tam not aldı bu pasta da. 5.50 TL, deneyiniz.

Aklıma şimdi geldi: Bizim fakültedeki Starbucks neden dekanlıktan izin alıp bir akşam "Starbucks ailesi Yılbaşı Toplaşkası" düzenlemiyor ki? Belki biraz müzik olur... Kokteyl havasında filan, ilginç olabilir. (Sakın ben mezun olduktan sonra yapmayın bu partiyi, yemin ederim olay çıkarırım! :) )

Marks&Spencer:

Ben Noel Ruhu'nu annemle vakti zamanında Tunalı Beymen'de dolaşırken kaptım. Küçüktüm, Tunalı'nın kaldırımları karla kaplı olurdu. Kestaneciler olurdu. Sanki eskiden daha güzel süslenirdi Tunalı... Karum ışıl ışıl olurdu. Hilton'un Lotus Bar'ında güzel şarkılar çalardı. Sheraton daha yeni bir oteldi. Üniversiteli gençler Kıtır'da buluşurlardı (teyzemden biliyorum), C'Viz yerine Mado vardı köşede, Starbucks henüz Türkiye'ye giriş yapmamıştı. Beymen de o zamanlar bu kadar burnu havada algılanan bir marka değildi.

Annem elimden tutar beni gezdirirdi. Sonra Beymen'e girerdik, Beymen'in merkezi Tunalı'ydı o zamanlar. Yanlış hatırlamıyorsam şu anda D&R'ın olduğu binadaydı. Beymen'in her katı süslenmiş olurdu, çok güzel kokardı. Ve, en önemlisi, şu yanda gördüğünüz şarkılar var ya, sürekli onlar çalardı. Ben bu şarkıları oradan öğrendim. Bir süre sonra "yılbaşı gelsin de o şarkıları duyayım yine, Beymen'e gidelim!!" diye geçirmeye başladım içimden. O zaman internet kullanımı yok, duyduğum şarkının sözlerini bile hatırlamıyorum, adını bilmiyorum ve nereden öğrenebilirim ki?! Bahsettiğim seneler 1990'ların başı. Daha millet vatkalı ceket, yüksek belli pantolon giyiyor yani, o derece! :)

Bugün Gordion'da Marks&Spencer'a girdim. Kendimi küçüklüğüme dönmüşüm gibi hissettim resmen. Yine bu şarkılar... Ben de süslü reyonlar arasında şarkıları mırıldana mırıldana, hatta biraz hoplaya zıplaya yürüyorum. Noel Ruhu iki ışık asıp bir ağaca toplar bağlayarak olmuyor! O havayı vermeniz lazım insana. Misal, çok sevdiğim bir marka Koton... Ama dıptıs dıptıs müzik çalıp duruyor. Zaman onun zamanı değil ki! Yaz bitti! Kışın o daha sakin havasına, Noel'in ruhuna kapılacaksın, müşterine o huzuru vereceksin ki çıkmak istemesinler mağazadan.

Marks&Spencer'ın tek hatası vardı: Kadın reyonlarının olduğu katın girişinde, daha dolaşırken dışarıdan ilk görünen şey jartiyerli bir manken. Tamam Noel Ruhu'nu alıyoruz ama Türkiye'deyiz Ankara'nın en medeni(!) semtinde de olsak. Jartiyeri görünce babam dahil bütün erkekler hızlanarak Marks&Spencer'ı es geçiyorlar. Orada "Silent Night, Holy Night" (sessiz gece, kutsal gece) diyor şarkı, yanında siyah iç çamaşırıyla, jartiyerin endamıyla manken duruyor. Neden boş bu mağaza diye düşünmeyin bence. ;)

Hadi bakayım, hep beraber: Jingle bell, jingle bell, jingle bell rock!!!

Yılbaşı Dekorasyonu ve Son Durumlarım

2010-12-07T02:32:00.000+02:00

Eveett,

Gördüğünüz gibi blogum Yılbaşı için süslendi. Geçen sefer pek kutlama havasında değildim, o yüzden ellememiştim, ondan önceki sene kar yağdırmıştım, bu sefer de tümden her şey değişsin istedim. Yılbaşından sonra farklı bir düzenlemeyle karşınıza çıkabilirim böylece.

Sırf görüntü değişmedi. Uzun arayışlarım ardından 5 en çok sevdiğim Noel şarkısı da eklendi müzik listeme. Neden arayış uzun diye sorarsanız: Bu şarkıları birçok insan seslendirmiş, ama benim için sadece bu versiyonları en iyileri. Yoksa bu şarkıları 50-60 senedir her sene birileri farklı yorumluyor. Yine de ben bu şarkıları başkalarından dinlemeye katlanamıyorum.

Yılbaşı geliyor ama bu sefer de gelmek bilmiyor sanki. Geçen senelerde hep çok hızlı gelmesinden şikayetçi olurdum, şimdi birisi yılın sonundan tutup yılı sündürmeye çalışıyormuş gibi geliyor. Yılın en sevdiğim zamanı sanırım sonu. Yaz seven bir insan olarak en sevdiğim tatilin kışla alakalı olması da biraz ironik sanki ama olsun.

Seray neden yazıyorsun? Tespit yapamıyorum uzun uzaya, her şeyi twittera yazmaktan buraya yazacak şey kalmıyor genelde. Wikileaks değerlendirmesi mi yapayım? Haydarpaşa'yı yakanları mı lanetleyeyim? (unutmuştun dimi?) Ayşe Arman'a ne kadar taptığımı mı yazayım bir kez daha? Yoksa Sex and the City'nin birçok erkek ve kadın tarafından, iki bölümü bile izlenmeksizin yok yere yerden yere vurulduğundan mı bahsedeyim? Yaklaşık iki haftadır geceleri uyumakta sabahları da uyanmakta sorun yaşıyorum. Bugün tam 14 saat uyudum. Güneşi görmedim. Hiç sigara içmedim. Saat gecenin ikisi ve tek öğün yemek yedim. "En yakın arkadaşım" diyebileceğim kişinin diğer insanlardan en ama en ufak farkının olmadığını öğrendim. Yılbaşını sevgilimsiz ve dahi kimsesiz kutlama ihtimalim var, evde yalnız başıma bir şarap açıp TV'de dizilerin Yılbaşı Özel'lerini seyredebilirim ve bu hiç hoşuma gitmiyor açık olmak gerekirse. Son birkaç senedir ilk kez Yılbaşını kutlamayı bu kadar çok istiyorum, ama aksi gibi işte...

İnsanlara yıllık yazıları yazmam lazım. Ama şu bloga 414 yazı yazabilmiş olan ben 3-4 cümlelik yıllık yazıları söz konusu olunca tıkanıyorum. Şimdiye dek sadece bir tane yazabildim. Gerisine ne yazacağımı bilmiyorum çünkü. Her aklıma gelen ya çok az, ya çok abartılı ya da çok detaylı... Bu tip şeyleri düşünürken ve hayatım beni şaşırtmaya devam ederken ayran budalası gibi açılan ağzım yüzünden boğazım tahriş olmuş: Kronik Faranjit olmuşum. Hayatımı en çok etkileyen konu bu şu aralar.
- Yapmayı en çok sevdiğim şey sigara içmek.
- En çok vakit ayırdığım iki konu Markstrat adlı simulasyon ve Avrupa Birliği
- Müzik olarak en çok telefonumdaki şarkıları dinliyorum. %90'ı listede var zaten.
- Millionaire City oynarak vakit öldürüyorum.
- Bilkent Kampüs'ten de dün itibariyle ayrıldım.
- Bir sürü oje alıp oje sürmek istiyorum.
- Çok uzun süredir alışveriş yapmıyorum kendim için, hep para biriktirmeye çalışıyorum, ama hemencecik gidiyor. 1 ay biriktirdiğim para 3 günlük bir Adana gezisinde tükenebiliyor. Üstelik sadece gidip-gelip-yemek filan yiyerek. Kendime özel bir şeyler almak istiyorum. :(
- Sırtım feci ağrıyor. Ucuz ama kaliteli (ne yaptığını bilen) bir masaj salonu bulmak istiyorum.
- Facebook'taki profil resmini çizgi kahramana dönüştürme olayı sanırım 1 aydır filan var, bayramdan önceden beri görüyorum çünkü. Ben daha yeni başladım, değiştirip değiştirip duruyorum. Çocuk istismarı gibi ağır bir konunun bu şekilde son bulacağını ve dahi etkileneceğini düşünmesem de, hoşuma gidiyor profil fotoğrafımda renkli şeyler görmek. :)
- Yılbaşı, sevgililer günü, yıldönümü gibi günlerde hediye almanın gereksizliğine inanan bir sevgilim var.
- Bugün hiç sigara içmedim, dün de iki tane içtim. Bir de çenemi çok kasıyorum sanırım, çenem de ağrıyor, o da başıma vuruyor.
- Bazen dönem sonuna kadar bütün raporlar yetişmeyecekmiş gibi hissetsem de kendimi onları yazmaya başlamaya da ittiğim söylenemez.
- Tavlada beni sürekli yenen annem ve kardeşim tarafından aşağılanıyorum.
- Hava çok soğumasın, kar yağabilir ama haftasonu yağsın ve ben okula gideceğim sırada ortalık kurumuş olsun. Olmaz mı?
- Twitter'da da dedim. Ayşegül'ün koyu bej rengi ojesi yüzünden oje piyasası allak bullak oldu. Sıra parlament mavisi ojede. Bu hafta parlament mavisi sürmüştü Su da Ayşegül 'de. Koyu Bej out, Parlament mavisi in.

- Tekrar yazmazsam, yılbaşınız kutlu olsun!!!! :)

Uçlardan Uzak Hayatım

2010-11-21T01:48:00.002+02:00

Ruh Besleme Servisi'm çalışmıyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Yazı da yazmıyorum gerçi. Zaten okuyan kim var ki? Yani eskilerden? Mutsuz muyum diye düşünüyordum geçen gün yolda giderken, düşünecek fazla boş vaktim vardı. Geçen hafta 35 saatimi şehirlerarası otobüslerde geçirdim. 2000 km'de fazla yol yaptım. Dolayısıyla düşünmeye cidden çok vaktim oldu, içimi dinlemeye.

Mutsuz değilim, ama özlediğim şeyler var. Buna karar verdim. Müzik dinlemiyorum mesela artık. Yani dinliyorum da, hep aynılarını dinliyorum. LimeWire kapatılmadan önce de IPodun "yeni eklenenler" klasörünü yanlışlıkla sildiğim için dinleyemiyordum. Kafam almıyor artık hem. Sanki elimdekiler yeterli gibi, ama onlardan da sıkıldım. Şarkılar nedense artık bana hiçbir şey ifade etmiyor, eski tadı alamıyorum müzik dinlerken. Kardeşimle gitar eşliğinde düet yapıyorduk bugün, Hayalet Sevgilim'i söyleyip duruyoruz. O şarkı çıktığında içimde ne yoğun hisler varmış. Şimdi açtım Fizy'yi, mood tabii ki melankolik, belki hislenirim ağlarım dedim ama yok. Şebnem Ferah ki son dinlediğimde neredeyse Ankara'dan kaçmama sebep olacaktı, etki edemedi bana.Aşk Kırıntısı çalıyor misal. Bu şarkıyı da dinlerken çok ağlamışlığım var, ama artık istesem de olmuyor. Alkol de var bünyemde az da olsa...

Eskisi gibi içemiyorum da. Gerek sağlıksal olsun, gerek içimden gelmesi olsun... Genelde ertesi gün yapacak bir şeyim olduğundan ya da o gün ilaç aldığımdan ayık olmam gerekiyor. Midem bulanıyor en güzel şarabı içerken bile. Kafayı bulup dans edemiyorum, ağlayamıyorum. En fazla sevgilimi arayıp onu sevdiğimi söylüyorum. Eskiden Ele Güne Karşı'yı dinleyemezdim bile değil mi? Bu blog kanıtımdır, nefes alamazdım. Şimdi dinlediğim şarkının o olduğunu fark etmem için bile bir süre geçmesi gerekiyor.

Buna büyümek mi deniyor? İlerlemek mi deniyor? İlerlemek, ama benim ilerlemem değil, zamanın ilerlemesi. Zamanın hafıza silici, açılan deliklere alçı doldurucu etkisi. Beyaz duvarımda bir sürü alçı izi var. Beyaz duvar üzerinde kırık beyaz alçı izleri... Sinirleniyorum, seviniyorum, mutlu oluyorum, bazen de üzülüyorum ama hep belli bir eşikte. Hiç uçlara gidemiyorum artık. Okuduğum kitaplardaki başrollere aşık olmuyorum, Harry Potter çıktı diye delirmiyorum, derbi varken yüreğim ağzıma gelmiyor, saçımın rengi konusundaki heyecanım da yok, yazdığım bütün yazı silindi diye kudurmuyorum, hiçbir konseri ya da filmi beklemiyorum gelse de gitsem diye, annemle babamla kavga ederken eskisi kadar çıldırmıyorum, hediye alınca o kadar içten gülemiyorum. Daha ilginci birisi bana "bir dilek tut" dediğinde ne dileyeceğimi bilmiyorum. İş dilenerek gelmez, aşk var, sağlık yok sayılmaz, huzur da yeter miktarda mevcut. Heyecan mı dilesem? Biraz aksiyon?

Biri bir keresinde "Seray sen manyak mısın? Her okuduğunu, her dinlediğini sanki dünyanın en önemli şeyi gibi anlatıyorsun. Bayıldım, aşık oldum, hayran kaldım, öldüm bittim diyip duruyorsun!" demişti. Al işte. Artık değilim öyle. Ölüp bitmiyorum hiçbir şeye, böyle daha mı iyi?

Bir sürü arkadaşı olan, her gün yeni şeyler keşfetmek için uğraşan kızı mı dilesem? Yazmamak mı bu hale getirdi beni bilmiyorum ama yaşadıklarını daha tutkulu yaşayan kızı özledim biraz. Robot gibiyim. Dışarıdan bakınca hareketli bir hayatım var hala ama bana göre debisi düşük. Okula git- gel- proje hazırla- sunum yap- case oku- sevgiliyle konuş- bir sonraki buluşma için planlar yap- otobüslere bin- otobüslerden in- telefonları şarj et- mailları oku- arkadaşlarla konuş- derslerle ilgilen- iş hayatını düşün- fırsatları görmeye çalış- anne babayla didiş- okula git. Bu. Herkes de her şeyi biliyor. Gizlim saklım da yok. Eskiden sürekli bir şeyler saklar dururdum birilerinden, hep bir işler çevirmek durumunda kalırdım. Şimdi yaptığım her şeyi bilmesi gereken herkes biliyor. Ne zaman neredeyim, ne yapıyorum, ne yapacağım. Benden evvel bile biliyorlar. İstediğim her şeye izin var çünkü uç şeyler istemiyorum belki ya da benimle uğraşmaktan bıkmışlar ve ne halim varsa görmem için bırakılmışım. Zorlanmıyorum, mesele bu.

Yanlış anlaşılmasın. Mutluyum. Daha doğrusu, memnunum hayatımdan. Güzel bir çizgisi var, nazar değmesin. Ama işte bir yerde bir uca çıkmak lazım ki hayatın tadı anlaşılsın değil mi?

Bakalım ne bulacağım kendime?

(Sonradan Gelen Not: Ruh Besleme Servisini GrooveShark yaptım, şarkıları da bilahare yükleyeceğimdir!)

Ama Ben Kıskanıyorum!

2010-11-02T00:19:00.000+02:00

Sevgilin var, derdin var valla. Yani, tabii yokken de var, ona şüphe yok, ama varken de var. Bu dert sevgiliden doğmuyor ama! Benim içimdeki o XX kromozomlarından doğuyor. Kıskanmamam gerektiği halde kıskanıyorum çünkü. Dünya üzerinde en kıskanılmayacak, en süper sevgililerden birine sahibim ama lanet olsun benim genlerime, kıs-ka-nı-yo-rum! Feci kıskanıyorum hem de! En kıskanılmayacak derken: Sınıfında toplasan 3 kız ya var ya yok, evden fazla çıkmaz, birlikte çıktığı kişiler bellidir, günlük belirli bir "benimle ilgilenme" ortalamasını korur, genelde arar sorar, çoğunlukla ne dediğimi dinler...

Ama bazen...

Telefonu açmıyor kıskanıyorum, dışarıya çıkıyor kıskanıyorum, evde arkadaşlarıyla oturuyor kıskanıyorum, telefonda konuşurken arkadan arkadaşının sesi geliyor ve telefonu kapatıyor benimle kıskanıyorum, arkadaşının sevgilisi eve geliyor kıskanıyorum, okula gidiyor kıskanıyorum, okula gitmiyor kıskanıyorum, tek başına yaşıyor kıskanıyorum, ailesinin yanına gidiyor kıskanıyorum, yanımdayken hatunlar bakıyor kıskanıyorum, bakmakla kalmayıp üstüne Irish Coffee döküyorlar kıskanıyorum, annem o gelince kahvaltı sofrası kuruyor sabahın köründe kıskanıyorum, onun bu evde sigara içmesi serbest-benimki yasak kıskanıyorum, kilo ona yakışıyor bana yakışmıyor kıskanıyorum, gömlek giyince daha da yakışıklı oluyor kıskanıyorum, parfümünü kıskanıyorum, karizmasını kıskanıyorum, biraz fazla zeki kıskanıyorum, bazen fazla şirin oluyor kıskanıyorum, arkadaşının evinde kalıyor kıskanıyorum, benimle konuşurken bilgisayarla da ilgileniyor bir yandan kıskanıyorum, bazen de uykuyu beni sevdiğinden daha çok seviyor kıskanıyorum...

Kıskanıyorum seni ben, kıskanıyorum kalbimden, bu nasıl aşk Allah'ım?! Bildiğin mefta oldum hulen derdimden!

Valla.

** Allah daha büyük dert vermesin, amin.

Anne Ben N'olacağım?!

2010-10-20T22:59:00.001+03:00

Ders çalışmam gerektiği için bugün iki adet post yazıyorum çünkü ders çalışmaktan ve ders çalışmaya çalışmaktan çok sıkıldım. Çocuklar Duymasın'da da kızı istemişler, annem aşağıda ağlıyor "ben kızımı kimselere vermeemmm, hiçbir yere yollamamm!" diye. Al başına belayı.

Bu aralar en çok düşündüğüm ve en sinirlerimi geren, bozan, oynatan durum bu! Mezuniyet yaklaştıkça hayatıma neler olacağını merak ediyorum ama bir cevap bulamadığım için kafayı yiyecek gibi oluyorum.

Bir ilişkim var, güzel ilerliyor çok şükür, peki ama böyle devam edecek mi? Edecekse, sonu ne olacak? Ben evlenecek miyim? Evlenince nerede yaşayacağım? Evlenmeden evvel çalıştığım yerden ayrılmak durumunda kalacak mıyım? Tekrar iş bulabilecek miyim? Ne kadar ağır bir görevin altından kalkabilirim? İşte ne kadar ilerlemeye vaktim olacak? Ne kadar ilerleyebileceğim? Bir yandan işi bir yandan ailemi ne kadar idare edebileceğim. Ailem için işimden feragat etmem gereken nokta neresi? Sonrasında mutlu mu olacağım yoksa pişman mı olacağım? O mutlu olacak mı? Edebilecek miyim? Kendi çalışmak istediği yer benim yaşamak istediğim bir yer mi olacak? Benim yüzümden ne kadar fedakarlık yapmak zorunda kalacak? Ya bıkarsa ve mutsuz olursa? Hadi (Allah korusun) bir şey oldu, ayrıldık. O ayrılık ne zaman vuku bulacak? Mezuniyetten önce olursa kariyer planlarıma odaklanırım, ama diğer senaryoya göre ağlarımı örmüşken birden senaryom yırtılırsa ben ne yaparım? Hayatımı nasıl toparlarım? Bir yanda ayrılık acısı, öbür yanda "yapabilirdim ama yapmadım" demenin acısı bana fazla gelmez mi? Peki ya o zaman hangi şehirde yaşarım? Nereye kadar çıkabilirim? Çıkabilir miyim? Ben iş bulabilecek miyim? Hadi ben bunların hepsini geçtim... Ben mezun olabilecek miyim? Mezun olmamın bana faydası ne? Ben mezun olmaya hazır mıyım? Hem de hala bana verilen caseleri çocuk gibi analiz ederken? Hangi şirket beni işe alır ki? Ben hangisine başvurmalıyım?

Neyse...

Globalization diyordum ben en son... Ona çalışmaya devam edeyim. Ne demişler?!
"Que sera, sera... Whatever will be, will be..."

Teknolojinin sesi bu denli lezzetli gelmemişti!

2010-10-20T21:42:00.001+03:00

Doritos, cips. Youtube videoların olduğu bir site, Rihanna da bir şarkıcı. Bu üçünü öyle bir birleştirin ki ortaya inanılmaz, daha evvel görülmemiş bir şey çıksın. Hepsinin reklamı olsun, insanlar ufuklarını genişletecek bir deneyim yaşasın...

Doritos bunu yapmış. Doritos Late Night ürünleri henüz Türkiye'de çıkmadı ama çok yakında çıkacaklar. İngiltere'deyse çıktı. Doritos Late Night, Rihanna'ya David Guetta'nın eşlik ettiği bir şarkı için bir çeşit klip-canlı performans çekmiş kendi reklam çalışmaları babında. Bunun neresi özel peki? Bu çekilen videonun üzerinde mouse imgenizle tıklayarak 360 derece görüntü alarak sanki gerçekten oradaymış gibi videoyu yönlendirebiliyorsunuz. Bunu panoramik fotoğrafları birbirleriyle birleştirerek şehirleri görmek amaçlı yapmışlardı ama bir videoda ilk kez yapılıyor. Bu değişik video gecenin bir vakti, kimsenin haberi olmadan ortaya çıkarılıyor ve sonra yayılıyor.

Türkiye için bir güzellik de şu: Doritos, yerel marketlerde de başarı sağlamak adına birkaç ülkeden daha sanatçılar için aynı çeşit videolar yapmaya karar vermiş. Bizden de Mor ve Ötesi için yapmışlar okuduğum kadarıyla.

İnternet bağlantım feci düşük olduğu için henüz ben de seyredemedim videoları, ama buyurun bakın:

http://www.youtube.com/doritosuk

Ders Çalışmaktan Kafayı Yeyip Yazı Yazınca Böyle Oluyor

2010-10-16T20:42:00.000+03:00

Bu sene daha evvel hiç hissetmediğim kadar "Pazarlama" olayının içinde hissediyorum kendimi. Derslerim, hocalarım ve medya sağ olsunlar tabii. Derslerde sürekli "yeni ürünü pazarlama taktikleri, eski ürünü allayıp pullayıp tekrardan satılır hale getirme teknikleri, bunu sadece kendi ülkenizde değil aynı anda bütün dünyada yapma yöntemleri" gibi şeyleri görüp sonra da bunların günlük hayattaki uygulamalarını televizyonda izlemek harikulade oluyor.

Misal Volkswagen'ın yeni reklamları... Genç bir adam Golf'ün ne kadar özgür, ne kadar maceracı hisler uyandıran bir araba olduğunu ve almaktan ne kadar mutlu olacağını anlatırken bir telefon geliyor. Eşi hamileymiş. Bayiiden altında bir Passat'la çıkıyor. Bir taşla iki kuş: Golf özgür ruhtur, Passat aynı özgür ruhlu adamın aile arabasıdır. Bunun gibi 3 reklam. Biz bu tür "tüketicinin aklında markanın ne olduğu- ne işe yaradığı ve kime hitap ettiğini canlandıran" cümlelere "konumlandırma" diyoruz ve Volkswagen konumlandırma konusunda çok başarılı.

Kendimi kötü hissetmeme de sebep oluyor reklamlar. Vodafone'un Anasınıfı mesela. Şahane, ne güzel, çocukların eğitimine katkıda bulunuyorlar, lakin asıl amaç bu mu? Yoksa halkın algısında "yardımsever", "sosyal sorumluluklarına hakim" görüntüsünü oluşturmak mı? Nereden bilebiliriz ki ne kadar samimi olduklarını? Ki benim şahsi algıma göre, özellikle de Şafak Sezer'li "Fark Var!" reklamları yüzünden çok "çakal" bir marka Vodafone, pek samimi gelmiyor bana. Dolayısıyla bu sosyal sorumluluk girişimi de yapmış olmak adına yapılan bir şeymiş gibime geliyor. Bilemem tabii.

Şimdi bir de Yeni Ürün Geliştirme dersimiz var bizim. Yeni ürün nerden bulunur, nasıl öğrenilir bu ürünü insanların sevip sevmeyeceği gibi şeyleri işliyoruz. Benim bahsetmek istediğim yeni ürün Doğadan'ın Adaçaylı Naneli Limonlu içeceği. İlginç bir çalışma, olmayan bir ürün, Coca-Cola tarafından satın alındıktan sonra giriştikleri ilk uçuk kaçık fikir... Fikrimi isterseniz, biraz değiştiği takdirde bu içeceğin gideri var. Şekeri, nanesi ve limonu az olmuş o yüzden de garip bir tat veriyor. Ki bizler nane limon ve adaçayını sıcak içmeye alışığız dolayısıyla annemizin hastayken yaptığı içecek beklemiş de soğumuş hissiyatı uyandırıyor.

Doğadan'a buradan 20-23 yaş arası 3 bayanın görüşlerini aktarayım:

- İki arkadaşım da "nane limon bana hastalığı ve kusmayı çağrıştırıyor" diyerek başta içeceği tatmayı dahi reddetti. Sonra birine denettim, pek sevmedi, tadını alamadı. Diğeri ise çağrışım konusunda ısrarcı oldu ve tadına dahi bakmak istemedi.

- Ben tadını hafif buldum. Yemeğin yanında bir Ice-Tea ya da kola gibi içilebilen bir şey değil çünkü tadı çok hafif ve çok bitkisel. Şekerin artması lazım, nanenin ve limonun artması şart. Ondan sonra, belki Doğadan'ın hitap etmeye çalıştığı hedef markete ya da konumlandırmasına ters ama süper Mojito yapılır bu içecekten, demedi demeyin.

Tanıtacağım bir diğer yeni şeyse bir dizi yine. Glee'de şarkı söyleyen ve dans eden liselileri izliyoruz, şimdiyse ponponluk yapan üniversitelileri izliyorum ben. Dizinin adı Hellcats-Cehennem Kedileri. Marti, Lencer Üniversitesi'nde burslu okuyan bir Hukuk öğrencisi, taş gibi, alternatif bir abla. Annesi ise sarışın, sorumsuz ve alkolik. Bir şeyler olmuş, kızın bursunu elinden almışlar. Marti de sırf bu yüzden salak gözüyle baktığı pon-pon kızların arasına katıldı burs almak için. Şimdi işte onun hikayesini anlatıyor. Disney Channel'dan tanıdığım, Highschool Musical'da izlemiş de olabileceğiniz Ashley Tisdale var dizide. Benim dikkatimi ilk cezbeden kişi kendisi oldu açıkcası. Ben kendisini biraz severim ve başarılı da bulurum da ayıptır söylemesi. Bizim nesil pek Disney Channel nesli değil, 18 yaşının altındakiler o grubu daha iyi biliyor: Zack Efron, Miley Cyrus, Jonas Brothers, işte bu benim Ashley filan... Bunlar bizim zamanımızda Justin Timberlake, Britney Spears ve Christina Aguilera neydiyse şimdi o. Eskidik biz. Evet. Neyse.

Odam toplu, derslerimle ve dizimle içiçeyim. Param yok. Para gerektiren fazlasıyla iş tam da hiç paramın olmadığı esnada kafama üşüşmüş durumda. Kısa yoldan, dersleri zedelemeden para kazanmanın bir yolunu bulmam lazım. Kitaplarımı mı satsam aceba?! Bilemedim. :/ Fikri olan varsa haber versin, çok makbule geçer.

Afedersiniz Siz Manyak mısınız? Biz manyak mıyız?

2010-10-12T00:22:00.000+03:00

Bir şarkı dinliyorum 60'lardan, bir başka şarkı dinliyorum 80'lerden, sonra 50, 90, 70... 2000'lerden?! Toplasan 100 şarkı var 2000'lerden. 100 büyük bir sayı gibi gelebilir ama 10 sene içerisinde dinlemeye değer ve aklımda kalan şarkı sayısı olarak oldukça az aslında. 2000 küsür şarkının sadece 100 tanesi 2000-2009 seneleri arasında üretilmiş. Neden?!

Geçen iki sene boyunca UGGlar çok revaçtaydı. 10 kızın 8'inin ayağında UGGları görebilirdiniz. Şimdi "ayağa düştüğü için" daha az kişi giyiyor. Ondan evvel Abercrombie furyası vardı... Burberry furyası... OXS furyası... Buffalo furyası... Köpekli toka furyası... Kenardan fiyonklu taç furyası... Bu sene Toy Watch furyası... Bunların hiçbiri ucuz şeyler değil ama daha kullanılabilir oldukları halde 1-2 seneden fazla kullanılmadan raflara, dolabın arka kısımlarına kalkıyorlar hatta atılıyorlar. Neden?!

Tonlarca şey alıyoruz. Buz dolabına koyduğunuz şeylerin yüzde kaçı bozuluyor ve atılıyor? Ne kadarını tüketiyorsunuz? Bitirmeden attığınız yemekler? Kuruyan ekmek? Yediklerinizin çöplerine ne oluyor? Ellerinizi yıkarken akan su nereye gidiyor? Yıkanmadan evvel su ısınsın diye beklerken akıttığınız su? Bu arabalar nasıl gidip geliyor? "Giyecek hiçbir şeyim yok!" dediğiniz sırada dolabınızda kaç çift çorap, kaç ayakkabı, kaç t-shirt var? Nereden geliyor bunlar?

Okul başlayalı 4 hafta oldu ve bu 4 hafta boyunca sürekli aynı şeyi duydum: Küreselleşme. İyi yanlarını saydıktan sonra kötü yanlarına geçiyor hocalar ve doğrusunu söylemek gerekirse resmen rahatsız oluyorsunuz. Seyrettiğimiz belgesellerden, okuduğumuz yazılardan sürekli "Böyle giderse, bu dünya yok olacak!" mesajını alıp duruyor ve mutsuz oluyorsunuz.

Şu anda bütün dünya Amerika kadar tüketim yapsa... Yani dünyadaki her insan ortalama bir Amerikalının günlük tükettiği kadar şey tüketse, bize 5 Dünya gerekirmiş o tüketimi karşılayabilmek için. Çin şu anda büyüme evresindeki en büyük tehdit Amerika için. Orta sınıfı, yani tüketim yapan sınıfı genişliyor günden güne ve Çin dünyanın her yerindeki hammaddeleri satın alıyor. Diyorlar ki, yıl 2050 olduğunda Dünya'nın kullanılabilir hammaddesinin tamamı Çin'in elinde olacak ama ihtiyaçlarının ne kadarını karşılar, Allah bilir.

Rahatsız olduğum bir konu da, Bilkent'in "Amrican Approuch" yani Amerikan Yaklaşımını benimsemesi dolayısıyla çoğu derste Amerikalılar'dan bahsederken "we" (biz) diye bahsedilmesi. "Biz bu kadar tüketmeye devam edersek..." şeklindeki cümlelerden gına geldi. Ha biz, yani Türkler, az mı tüketiyoruz? Hayır. Ama bir Amerikalı kadar da çok tüketmiyoruz be hacı. Bazen yeşilciliğim tutuyor mesela, suyu harcamayayım, elektriği söndüreyim, çöpü ayırayım filan diye... Tek başıma olduğumda hiçbir manası yok ki bunun! Ben suyu erken kapattığımda, Allahın Amerikalısı o gün sıcak bir banyo yapma kararı alıyor ve benim yıllardır özlemini duyduğum köpük banyosunu yapıveriyor bir çırpıda. Çok temiz oldukları için günde 2-3 defa banyo yapıyorlar, iyi hoş da, nereden geliyor bu su? Bir gün biterse ne olacak? Ya petrol? Ya yiyecek? Ne halt edicez lan biz?

Harcamadığım suyun, yemediğim yemeğin ya da atmadığım çöpün ceremesini neden çekerim diye soramıyorum. Aklıma göbeği şişik, kemikleri sayılan Afrikalı çocuk geliyor. Gana 3 milyar dolarlık anlaşma imzalıyor Çin ile ama o çocuk hala aç orada. Mutlu mu? Belki mutludur. Mutluluk ve memnuniyet kavramlarını açıklamıştım kendimce daha evvel. Bir insan bir şeyi görüp de elde edemediğinde mutsuz olur. Çikolatanın tadını bilmeyen insanın canı çikolata çekmez, krize girmez ve mutsuz olmaz. O çocuk da belki Burger'ın tadını bilmediği için canı Burger çekmez, buğday ve suyla mutludur belki, çünkü bildiği tek yaşam odur. Bilmiyorum. Amerikalılara da kızamıyorum. Onların da öğrendikleri yaşama biçimi bu. Nasıl ki ben cep telefonundan önceki yaşamı hatırlamıyorsam ve hatta iphonedan önce nasıldı hayatım emin değilsem, onlar da bu kadar tüketmeden nasıl yaşanır bilmiyorlar. Öğrenmeleri gerekiyor, ama bunu öğrenmeleri 2-3 kuşak alır bence-ki o da öğrenmek isterlerse- o zamana kadar da Dünya bitmiş olacak belli ki. Onlar yola gelse bu sefer Çin var kafamızın tepesinde... OOffff! Hani bunun bir de ısınma davası var, Dünyayı kirletme olayı var, hayvanların ve yeşilliğin katli var. Hiç bahsetmedim fark edersen, su dedim bıraktım, gayet yüzeysel... Tablo bunlara rağmen böyle!

Yazıyı güzel bir sona bağlamak, bir çözüm sunmak istiyordum. Şimdi düşününce imkansız geliyor bu bana. Dünya yok olacak işte. Aferin, iyi bok yedik. :( Bari şu son 10 sene içerisinde kayda değer bir şarkı yapsaydılar da ben de çocuklarıma en azından onu bırakaydım çöp dağları ve susuz bir dünya yerine... Yok ama... Harbiden, çok iyi bok yedik, böyle devam edelim, boku bile tüketelim. Süper.

Bir Haftalık Peri Masalı Rüyası

2010-10-06T00:32:00.002+03:00

Çok şey biriktiriyorum sonra hangisine öncelik vereceğemi bilemeyip, bu sefer de hiç yazmama yoluna gidiyorum. Tamam, hafızamı toparlıyorum...

Geçen Pazartesiydi, akşam 8'de AŞTİ'de Ankaraydaydım. Karşıdan o geldi, hiç çıkmadan Ankaraydan, geri binmiştik ve Kızılay'a gittik. Yine güzel kokuyordu her yer, yine sıcaktı, yine heyecanlıydı. Benden daha heyecanlıydı, orası kesin. Özlem bir ömürdü, görüşmek 1 dakika. Şu anda tam olarak böyle hissediyorum. 1 hafta öncesinden bahsediyorum, daha sadece 7 gün öncesinden. Tanrım, ne güzeldi.

Buradaydı, sanki Ankara'nın bir parçasıydı... Tabii ki Ankara'nın parçasıydı, sadece kayıp bir parçaydı ve resim artık tamdı. Kısa süre de olsa tam olmaya devam edecekti.

Okula da gittik, Tunalı'da da gezdik, Kızılay'da da dolandık... Corvus'ta da içtik, IF'te Soul Project'i de dinledik. "Sevgiliyle yapılması gerekenler Checklist" çek işaretleriyle doldu bu sefer. Enerjimizin son raddesine kadar didindik diyebilirim.

Ardından Anadolu Ekspresi'ne atladık. İstanbul'a gittik. Vagonlarda priz aradık, yemeklide birer kahve içtik, sonra prizi bulduk ama o kadar yorgunduk ki, filmin 15. dakikasında sızdık kaldık. Geçen sene Koray'larla trenle giderken gördüğüm ve özendiğim insanlar gibi, yanyana... :)

İstanbul'a geldik. Gelmiştik işte. Onunla İstanbul, her zamanki İstanbul'dan daha güzeldi kesinlikle. Hava da çok güzeldi. Deniz daha maviydi. Yapacak daha çok şey vardı sanki. Bebek, Ortaköy, Beşiktaş dedik dolaştık. Bir yoncalı kolye buldum. Tam olarak istediğim kolye olmasa da aldım. Hiç yoktan iyidir dedim ama zinciri yok. Şu anda zincir alacak para da kalmadı bende. Duruyor öylece çantamda.

Konser günü baya fenaydı. İyi manada fena. Güzel, ama ayaklarıma acı verircesine güzel. Çok yorulduk! Çooookkk!!!

Edirne Ciğer tavası yedim. Booolca yokuş indim çıktım. Taksim'e vardık, milyon kişinin arasından zar zor yürüdük, biraz oturmaya vakit bulduk. Oradan Atlas Pasajı'na girdik ve en kısa zamanda oraya geri gitmem gerekiyor. Nasıl olacak bilmiyorum. Sonra bana oradan Scorpions T-shirtü aldı. Şans ya, üstünde kocaman da S yazıyor, son albümün kapağı öyle diye... Çok sevdim ben o t-shirtü. Hatta sanırım yarın onu giyebilirim. Ouuvv yok, yarın değil ama sonraki gün giyebilirim. Yarın sunum var, biraz daha "iş kadınıvari" giyinmem gerekebilir. Neyse...

Biz Taksim'den aşağıya, stadın oraya kadar yürüdükten sonra fark ettik alkol alacak yer olmadığını. Yolun yarısını otobüsle, geri kalanını yürüyerek çıkıp aldık bir şişe bir şey. Sonra yürüyerek geri indik. Sonra 2 saat konserde ayakta durduk. " Thank youuuu!!!" "You're Welcooommeee!!"

Pek tepinmedik aslında. Açık olayım mı? Ekşi'de benim gibilere "Still Loving You Scorpionscısı" demişler, ama umurumda değil. Kötüydü konser. Ben oraya 20 dakika bateri solosu dinlemeye gitmedim. Evet, sıkı bir soloydu ama benim amacım bateri solosu değildi. Bir veda konserinde "EN" sevdiğim şarkıları dinlemekti. Lady Starlight, No One Like You, Lonely Nights, When the Smoke is Going Down, Send Me an Angel ve tabii ki Humanity!!!! Hiçbirini çalmadılar. Wind of Change ve BİS'e çıktıklarında da Still Loving You ile Rock You Like a Hurricane çaldılar ve gittiler. 1 saat 40 dakika filan sürdü o kadar para verdiğimiz konser. Kalakaldım. 20 dakikasını "Yooouuu Kiiiiiccckkk AAAASSSS!" diye bağıran bateristi dinleyerek geçti zaten.

Sonra tüm o kalabalıkla birlikte geri Taksim'e tırmandık. Yetinmedik, Bambi'de ıslakları götürdükten sonra İstiklal'in bir ucundan diğer ucuna yürüdük. Sebep? JUKEBOX!!!!

Jukebox artık Bronx'ta çıkıyor cumartesileri. Kalite yükselmiş baya. :) Ben onların o aile havasında, ufak Old City'deki hallerini de seviyordum gerçi ama olsun. Jukebox yine öyle bir coşturdu ki, pişman oldum. Pişman oldum o konsere vereceğim parayı buraya vermediğime. Pişman oldum o konser için yürüyerek ve ayakta durarak harcadığım enerjiyi Jukebox için saklamadığıma. Duramıyoruz! Hoplayıp zıplıyoruz ama ayaklarımızın altı yanıyor artık. Bir ara duraklar gibi oldu Jukebox ve o arada resmen kaçtık! Bildiğin kaçtık ama! Bir şarkı daha çalsalar ve biz o şarkıda da kesin zıplarsak, ayaklarımız patlayacaktı. Bulduğumuz ilk taksiye atladık. Takside kucağımda uyudu. :)

Pazar günü güneşi sadece evden bakkala giderken gördüm. Daha da görmedim. Yürürken ayaklarımın altı hala acıyordu. Ev günüydü, tam bir pazardı. Biraz suçluluk hissetmedim değil o günü evde geçirdim diye ama olsun. Akşamına çıktık. Hayatımda ilk kez sıcak midye dolma yedim. Güzel oluyor.

Ve işte... Dün sabah 9.30 arabasına bindim. Ankara'ya geri döndüm. Sanki bir rüya gördüm ve bitiverdi yine. Ankara, bıraktığım Ankara değildi. Ben giderken tamdı, şimdi yine bir parçası eksik. Yine uzakta ve ben daha 48 saat olmadan geri özledim.

Dedim ya... Özlemek bir ömür gibi geliyor, görüştüğümüz ise sadece 1 dakika... Hatta 1 saniye... hatta 1 lahzacık.

Geziyorum, Tozuyorum, Yazıyorum

2010-09-26T02:33:00.001+03:00

Bir şeyin ortası makbuldur, kulak memesi kıvamı iyidir. Ya evde otura otura bayılıyorum ya da dışarı çıka çıka kendimden geçiyorum ve ama bunun orta noktası yok! Okul başladı, onunla birlikte MAD aktivitelerimiz de başladı. Salı günü hayatım iyice şenlenecek, güneş doğacak, kuşlar cıvıldayacak!! O araya ben bir tanışma toplantısı sıkıştıracağım, bir-iki quiz, bir sunum, bir konser, bir İstanbul seyahati falan... filan...

Bu aralar da biraz fazla sürttüm dışarılarda aslında, oturmam lazım evde. Annemin doğumgünü için Ruhi Bey Meyhanesi adında bir restorana gittik Filistin Caddesi'nin oralarda. Anadolu Sanat Evi yazıyordu tepesinde de. Mezeleri çok güzel, Yunan müziği çalıyor, sonra gitarıyla bir amca çıkıyor ve süper sesiyle 70-90'lar slow rock ila pop ve biraz da arada damardan giriyor Ezginin Günlüğü gibi, Cem Karaca gibi...

Sonra yemekler bitiyor ve herkes içeriye geçiyor. Aynı abinin solistliğini yaptığı SpitFire adındaki grup sahne alıyor. Orijinali kadar güzel bir Shine on You Crazy Diamond'la giriş yaparaktan beni benden aldılar. Pink Floyd üyeleri kendileri gelip dinleseler "helal olsun" derlerdi, o derece. Sonrasında biraz rock, hafif metal, 70'ler, 80'ler, 90'lar... Ain't No Love in the Heart of the City'yi rakı içerken dinleyeceğim cidden aklıma gelmezdi, ama dinledim. Corazon Espinado da dinledim. High Hopes da dinledim, Black Magic Woman da dinledim.

Ruhi Bey şaşahalı bir yer değil. Basitçene ama hoş bir mekan. Dekorasyonu biraz Ege sahil restoranı havasında. Fiyatları Filistin Caddesi standartlarına göre düşük. 35'lik rakı 33 TL, 50'lik bira ise 10 TL ama giriş ücretsiz ve fiyatların hakkını veren bir müzik var. Müdavimlerinin yaş ortalaması biraz yüksek aslında, yine de gençler de vardı 20'li yaşlarında insanlar... Tavsiye ederim Ruhi Bey'i.

Bu gece de kareokeye gittik yine Minna's'ta. Fiyatları cidden abartılı oranın. 33'lük bira 9 TL olur mu ya? Bir de keşke az daha büyük olsaydı orası. Sıkış tepiş şarkı söyleniyor. Neyse, ben şarkımı (Satallite) söyledim, mutluyum.

Ha bu kadar işim gücüm varken, dolaşıp duruyorum ama bir yandan da bütün sevdiğim diziler yeni sezonlarına başladılar. Glee, Vampire Diaries, Gossip Girl ve HIMYM, üstüne bir de Two and a Half Men. Yetti mi? Yetmedi... Bir de yeni favori buldum kendime: Deli Saraylı!

Cuma günleri Show TV'de gösterilen bu dizinin iki ağır topu var: Perran Kutman ve Çetin Tekindor! Bir de Issız Adam'daki kız var, Bir de Melekler Korusun'daki kız var! Bir de 7 Kocalı Hürmüz'deki Lüleburgazlı var ki kendisine ve rol kabiliyetine hastayım bazı sebeplerden ötürü... E konu desen şahane: Mustafa Kemal'in emriyle bir hemşirenin "Saraylı" taklidi yapmak zorunda olması ve konakta onunla birlikte bir generalin uşak, çapkın bir er- bir kapkaççı- bir dudak okuyucu mütercim tercüman ve bir tıbbiyelinin evin çocukları rolü yapması konusunu anlatıyor. Yer-zaman-mekan-oyuncular şaaaahane. Tecavüz yok! Beren Saat yok! Kıvanç da yok! E daha n'olsun!? :)

Neyse, ben yatayım. Yarın da güzel bir gün bekler şahsımı. Siz de o sırada MAD'in bloguna bakın. Reklam filmlerimizi yeni bitirdik, ben de oynuyorum. İğrenç çıkmış olsam da... :)

The Banka Stajı!!!

2010-09-10T22:45:00.000+03:00

Boşladım iyice blogumu değil mi? Boşladım evet... Kusuruma bakmayın. Bankadaki staj süresince kısıtlanıp yazı yazamamak beni biraz köreltti. Düşündüklerimi içimde tutmak durumunda kalınca insanın yazası da kaçıveriyor aslında. Ha, iyi bayramlar bu arada. Ben size bankayı anlatacaktım değil mi?

Bankadaki stajımın ilk haftası epey sıkıcı geçmişti. Yeni insanlarla tanıştım ama, o kısım güzeldi. Sohbetler güzeldi. Ne yapacağımı bilmediğim için hiçbir şey yapmadan oturma kısmını sevmemiştim sadece. Daha sonradan şubem değişim bana gerçekten bir şekilde "ihtiyaç olunan" bir yere gittiğimde gerçek stajım başlamış oldu. Evvela Operasyon'da çalıştım. Operasyon demek, bankadaki kağıt işlerinin ve veznedeki işlemlerin döndüğü yer demek. Yani daha fazlası tabii ama en çok o tarz işlemler oluyordu. Bir sürü dosya... Bir sürü kağıt... Restoranın mutfağı gibi operasyon. Orada iki şeker ötesi bayan ve ben vardık. Yine de operasyon en sevdiğim kısım olamadı açıkcası. Aşırı yoğun çünkü, on tane kol gerekiyor bazen.

Sonraki iki haftamıysa KOBİ'de geçirdim. Şimdi, bankada Bireysel, İşletme, KOBİ, Ticari ve Kurumsal şeklinde kredi portföyleri var. Şirketin gelir ortalaması ve çalışan sayısına göre ayrılıyorlar. Bireysel de, adı üstünde işte. Bu bölümler müşterilere kredi açmaya yarıyorlar. "Ürün" diyorlar krediye ve "ürün satmak" kredi almaya kabul ettirmek manasına geliyor. Bu kısım benim hoşuma gitti işte çünkü heyecanlı.

Şirket "tamam, kredi istiyorum" dedikten sonra meşakkatli bir kredi teklifi hazırlama süreci başlıyor. Belgelerin tamamlanması lazım, onayların alınması lazım ohooo... Ve son karar anını bilgisayar ve telefon başında saç diplerin bile gerilmiş halde bekliyorsun. Kredi kabul görecek mi, şirkete kredi verilecek mi?! Para miktarı büyüdükçe bu kabul süreci daha da heyecanlı hale geliyordur eminim.

Tabii bu çok mekanik olarak anlattığım hali. Bu işlemler gerçekleşirken şirkettekilerle görüşüyorsun. Bir de ben çok iyi kalpli, çok sevecen ve duygusal birisiyle birlikte çalışıyordum. Öyle ki, staın son günü "ağlamak yok" dedik ama bankanın kapısında salya sümük vedalaştık. Hatta sanırım haftaya onu görmeye gitmeye karar verdim şu anda. :)

Dosyaları dzenledim, dosyalardan kağıt aldım-taktım, belgeleri taradım, memzuç ne demek onu öğrendim ama açıkla deseniz hayatta açıklayamam, hayatımda ilk kez o muhasebe dersinde bahsi geçen gelir tablolarının harbisini gördüm ki adına MİZAN deniyormuş. Bu arada, İngilizce eğitim alan arkadaşlara tavsiyem: Muhasebe-pazarlama ve finans derslerindeki terimlerin, en azından en temel olanların Türkçesini öğrenin. Debit-Credit yazmıyor çünkü o belgelerin üzerinde.

Sonuç olarak 20 gün gayet faydalı bir staj dönemi geçirdim. Keşke 2. sınıfta yapsaydım, finans dersinden de hukuk dersinden de daha iyi not alırdım diye düşünüyorum. Ama 3. sınıfta oldu, güç olmadı.

Bankacılığı değerlendirmek gerekirse...
Düzenli bir iş. Eğer heyecanı duyabiliyorsanız, yapılmayacak bir iş değil. İnsanların da hali vakti yerinde. Bankacıyım dediğinizde de prestijli bir hadise. Ha saatleri belli değil. 9-18 deniyor ama ben ne sabah 8.50'den geç gelen kişi gördüm ne de 18'de çıkan. Bazen gece 9'a dek kalabildiklerini bile duydum... Bir de sürekli ofiste olma kısmı var. Kimisi bundan hoşnut olur ama misal ben sürekli aynı yerde oturmayı çok da seven birisi değilim. Gerçi "müşteri ziyareti" dedikleri, tanıtım gezileri var. O esnada şubeden çıkılıyor ama sonra hemen geri dönülüyor. Eğitimler var. İnsanlar genç. Stres tabii ki var ama inanılmaz boyutta değil. Yalnız değilsin asla.

Ben bankacı olur muyum? Bu soruyu 1.5 ay evvel sorsanız imkaaaaanı yok derdim ama şimdi "olabilir, belki" diyorum. Başka alanları da görmeye ihtiyacım var tabii ki, ama bankacılık da, hmm neden olmasın ki?!

Bankada staj yapın derim ben. En azından stajlarınızdan bir tanesi 15-20 gün bankada geçsin. Hiç yoktan, bankacı olmasanız bile, içeride işlerin nasıl döndüğünü anlar, bir gün kendi şirketiniz olduğunda neyin nasıl yapılması gerektiğini aklınızda bulundurursunuz. Ben mesela kendi şirketim olursa ve kredi almak istediğimde olabildiğince düzenli bir dosyayla başvuracağım ki orada çalışanlar "2009 mizanı nerde, vergi tablosu da yok, allam adamın kimliğini bulamıyorum pff :(" gibi şeyler demesinler arkamdan. :)

Okuyorlarsa buradan Canımın içi olan bir ablama, hayatında yeni bir adım atan başka bir güzel kıza, blog takipçim bir güzel Bilkentliye, yeşil gözlü başka bir güzelliğe, her daim cıvıl cıvıl olan başka bir hanımefendiye özel sevgileirmi yolluyorum. İsim veremiyorum. Banka hala daha kızabilir çünkü bana. :)

Nooluyor Bana Ya?!

2010-09-01T02:48:00.000+03:00

Daha evvel çok defa buraya kendimi kötü hissederken yazı yazdım ama hiçbiri böyle değildi yemin ediyorum. İçimde fevkalade bir huzursuzluk. Kusmak istiyorum, kusamıyorum, ağladım biraz ama yeterince değil. Kötü olan hiçbir şey yok ama içimde "yanlış bir şey yapmışım, kötü bir şey olmuş" hissi. Ellerim titriyor, başım bulanıyor, midem dönüyor, nefes almakta güçlük çekiyorum.

Bu aralar bana yoktan gelen ve içime çöken korku ataklarından biri diyeceğim ama hiç böylesine şiddetli olmamıştı. Şu anda ne hızla yazdığımı görseniz, "kız manyadı" dersiniz. Müzik açtım, TV açık, evde yalnızım, bir sorun mu var diye gece gece kardeşime telefon ettim, "yok, herkes horul horul uyuyor" dedi. Dilim damağıma yapışmış durumda ama su içmeyi düşününce bile midem allak bullak oluyor. Tuvalete gidiyorum, iki öğürüyorum, geri dönüyorum yine aynıyım.

Offf... Sanki dünya başıma yıkılmış gibi şu anda. Ne oluyor bana!?! Ne oluyor, biri bunu açıklasın. Her şey yolunda değil mi? Sevgilim hala beni seviyor, ailemin keyfi yerinde, stajım bitti, üzerimde sorumluluk yok... Çimleri sulamayı unuttum diye bu kadar paniklemiş olamam. Ve şu an fark ettim ki buraya yazmak da işimi kolaylaştırmıyor. MSN'de Camenta beni sakinleştirmeye çalışıyor. Tansiyonum 12-8 yani camış gibiyim. Karnım tok. Evin sıcaklığı iyi. Sorun ne?! Allahım!! Sorun nerede? Neden bu panik, neden bu sıkıntı?

Camenta yat uyu, geçer diyor. Uyuyabilir miyim bilmiyorum ama deneyeceğim. Saat 6'ya kadar uyusam yeter zaten, sonrası kolay sanırım.

Saat 02.47 oysa ki.

3 saat gözümde büyüyor.
Tanı koyabilen varsa koysun lütfen, kafayı yemek üzereyim, hatta galiba yedim bile.

İyi geceler.

Neler olmuş neler, maydanozlu köfteler!!

2010-08-30T22:33:00.000+03:00

Eve geleli bir saat filan oldu. Mersin'den döndüm ve aslında aşırı yorgunum ama epeydir de yazmamışım, o sebepten biraz özet geçe geçe yazacağım işte.

- Doğumgünümü sevgilimle ve ailesiyle kutladım. Hayatımda kutladığım en güzel doğumgünlerimden biriydi. Sevgilim yanımdaydı be resmen! N'olsun daha yani? Üstelik hediyemi o kadar beklenmedik bir şekilde verdi ki... Of Allahım!! Off yani, düşündükçe adamı mıncırasım geliyor. Nazar değmesin ona... Neler neler yazasım var onun hakkında ama sırf bu nazar korkumdan yazabilemiyorum. Bir tek mum üflemedim. Zaten üflesem ne olacak? Tutacak bir dileğim yok ki! Çok şükür lazım olan her şey var. Sevgilim Ankara'da yüksek lisans kazansın demek için de biraz erken sanki. :)

- Teee ben Adana'dayken bir söz vermiştim bir okuruma, ama kötü bir insan olduğum için unuttum ben bunu. Yani unutmadım ama sürekli erteledim aklıma geldiğinde bile. Ama artık iyi bir blog sahibi ve bir Harry Potter manyağı olarak görevimi yerine getirme zamanım geldi bence.

Harry Potter Fanları her ne kadar artık büyümüş olsalar da, içlerinden bir parça halen cadılara ve büyücülere inanıyor bence. 7. filmin galalarından biri Türkiye'de yapılsa nasıl olurdu acaba?! Bence harika olurdu. Biaz geç kalmış olurlardı ama birçok kişiyi de toplarlardı bence. Ebru adlı okurum da rica etmiş, bu galanın Türkiye'de gerçekleşmesi için açılan bir ankete destek olmamı ve bunu okurlarımla da paylaşmamı istemiş. Merlin'in Sakalı hatrına bunu yapmazsam içimdeki çocuk katlolur. Hatta Camenta'yı ve Geowyns'i de mimliyorum, onlar da bildiğim ciddi iki Harry Pottercı olarak yazmalılar bunu bence.

http://www.hp7trgala.com/site/

Site bu gençler. Oyunuzu verin, belki Harry Potter sona ermeden gala burada da olur da dişleri dökülmeden evvel Daniel Radcliffe'i görebiliriz yakından. :)

- Stajım sona erdi. Evet, o olaylı staj sona erdi ve ben bu konuda yazamıyordum ama yazabilmenin süper bir yolunu buldum. Ne onları, ne de beni zor duruma düşürecek bir yöntem bu. Üstelik bence yararlı olacak da bir yazı birçok kişi için. Yakın zamanda düşüncelermi toplayıp klavye başına geçebilirsem yazarım onu da.

- Evde yalnızım. Güzel bir haftasonu ve güzel bir doğumgünü ve 20 günlük erken kalkıp haftaiçi her gün çalıtıktan sonra biraz yorgunum. Sizleri seviyorum. Görüşürüz.

Küçücüktüm Ufacıktım, Mim

2010-08-16T22:34:00.001+03:00

401. yazımmış bu benim. 400 tane yazmışım yani. Evet... Ne güzel. Neyse, Blogmania'nın yakışıklı yazarı Uktürk kişisi beni mimlenmiş benim kendisine biraz serzenmem sonrasında. Küçüklük yıllarımdan aklımda kalanlar, içimde yer edenler konu. Uzun süredir de mimlenmediğimden ya da mimlendiysem bile haberim olmadığından atladım tabii ben bu olaya. İşten yeni geldim, yorgunum, yemeğin altını açtığımı unutup duşa girdim ama yemeği kurtardım, 3 gün geçinmem gereken paranın %70'ini %70 indirim var diye YKM'ye bağışladım... Bundan daha güzel bir gün olabilir mi çocukluğumu hatırlamak için?!

Sulugöz ve Big Bubble: Sulugözü bilirsiniz değil mi? Çevresi limon tozuyla kaplı, içi tatlıca, çiğnemek için değil dışı yalanmak için alınan top top sakızlar. Hayatımda ilk kez dişimin çürümesini sağlayan şeydir sulugöz. Okuldan her çıkışımızda 5-10 tane alır, emer, çiğnemeden atardık. Keza Big Bubble da öyle. Çiğnemesi dertti ama tadı o kadar güzeldi ki duramazdım Big Bubblesız. İlk balonumu da onunla yapmıştım. :)

Speedy Gonzales & Teenage Mutant Ninja Turtles: Looney Toons'un en sevdiğim karakteriydi. Onu izlerken arriba aariba andaree!! diye bağıra bağıra peynir kemirirdim. Şu anda kemiklerim güçlüyse bu Speedy'nin eseridir. Aslında en çok seyrettiğim şey Looney Tunes'du düşününce. Sonra Nickelodeon geldi, mertlik bozuldu. Ninja Kaplumbağlarlaysa baya sağlam bir bağım var. Michelangelom, Aprilım, o domuz gibi yaratık, Splinter... yuncakları vardı bende hep. Ayrıca pizzaya duyduğum sempati de büyük ölçüde Ninja Kaplumbağalardan gelmekte.

Telli Turna: Yeni Türkü'nin bu şarkısını sanırım 3 yaşımdan beri ezbere biliyorum. Taylan adında bir arkadaşımla birlikte elimize oyuncak gitarlarımızı alıp her onlara misafirliğe gidişimizde anne-babalarımıza gösteri yapardık.

100.000TL: Benim ilk okul harçlığımdı. İlkokul 1'deydim, sene 1993, bu paraya çikolatalı gofret ve çubuk kraker alabiliyordum. Üstü de artıyordu. Ya da bir tost alabiliyordum. Ahh okulumun tostları, aaahhh!!!

Bonibon, Kinder Sürpriz: Çikolatagillerle aram hep iyi olmuştur. Küçükken o Kinder yuncaklarının hepsinden vardı bende ya, öyle böyle değil. Ve bonibon bir fenomendi! Kapağının altındaki harflerin, kocamızın baş harfi olduğuna filan inanırdık. Bu durumda 98236298629 tane kocam olması lazım tabii, o ayrı. Kahverengi olanları yerdim, renkli olanların da önce boyasını emerdim, sonra yerdim. Hatta hala varsa gidip yarın Bonibon alacağım, canım çekti çok!

Dreamland: Ufaklığımın geçtiği yer. Geçen sevgilimle Atakule'ye gittik, kapanmıştı. Ondan evvel gittiğimdeyse uffacıcık kalmıştı, o eski büyülü hali yoktu. Yıllarca oynadım o oyuncaklarla ya yıllarca! 6 yaşındakilerin girmesine izin verilen top havuzuna girmek için sabırla bekledim!! Suda gemi yüzdürdüm, at yarışlarını seyrettim, top isabet edince yerinden kalkan sarhoş amca robotundan tırstım... Dreamland çok güzel ve özeldi be yaa, kapamasalardı, müze yapsalardı. :(
(Koca internette dreamlandin logosunu bulamadım ya! Helal olsun!)

Oyuncaklarım: Delikli bir tahtaya rengarenk büyük başlı iğnecikler geçirerek resim filan yaratma, Amiral Battı, Monopoli (Kızma birader), iki düğmeyi çevirerek resim yaptıktan sonra aleti sallayınca silinen gri ekranlı şey, Ayşin Bebek, Aylin bebek (konuşuyordu bu ve boyu benden büyüktü, Barbieler ve Sindyler (vakti zamanında Ken ve Sindy daha değerliydi Barbie'den), bir tablaya geçirilen küpler ve o küpleri kablolarla birbirine bağlamak suretiyle değişik akımlar ve aletler oluşturduğun bir oyuncak, kocaman kırmızı ayım, kocaman Noel Babam, mavili pembe burunlu beyaz göbüşlü tavşanım, sıktırınca viyk diye ses çıkaran balığım, siyah köpeğim, mavili pembeli 3 tekerlekli bisikletim, sarı kırmızı kamyonum, robot bebeğim (robot şeklinde ileri geri giden ışıklı bir oyuncak işte), sarı vinçim (babamınmıştı eskiden), basınca değşik sesler çıkaran lazer tabancam, legolarım, oyun hamurlarım...

Peçete Koleksiyonum: Bir Atatürk Orman Çiftliği dondurması kutusunun içerisinde yaklaşık 16-17 senedir biriktirdiğim peçeteler. Aslında artık biriktirmiyorum ama içi baya dolu. Üzerinde tarih kısımlarını karalamışım. En büyük Atatürk yazmışım. İçini de envai çeşit peçeteyle doldurmuşum. Hatta peçeteler daha narin olsun diye içlerini çıkarmışım ve onları da saklamışım. ekstradan bardak altlıklarını da biriktirmişim.

November Rain'in sonundaki solo: 3 sene öncesine kadar onun November Rain'in sonundaki solo olduğunu bilmeden, ama Guns'n Roses'ın olduğunu bilerek yaşadım. Çocukluğumun en güzide parçalarından biri bu. Anlatmışımdır kesin hikayesini. Micheal Jackson aşkım dolayısıyla onun konserlerini Beta Videp kasedine kaydederlerdi. O aralar da Guns'n Roses Türkiye'ye gelecekmiş iişte, onun reklamı var. Arkadan o solo çalarken bir adam "gaaaannnzın rozııızzzz!!" diye bağırıyordu. Senelerce ıslıkla çalabildim ama adını sanını bilemedim şarkının. Fenaydı baya.

Roller-blade: Bisiklete binmekten daha çok severdim. Her ne kadar rahatça kullanacak kaymak gibi betonlarımız olmasa da ve kıtır kıtır asfaltın üzerinden beynimiz titreye titreye gitsek de çok severdim.

Fanila: O zaman da sevmezdim hala da sevmem. Hele ki beyaz, tshirt gibi olan fanilaları... Bir tane kafası çok dar olan sert fanilam vardı, diğerlerini rahat rahat giyerken bundan kafam zor geçer, sırtımı kaşındırır filan ıyyyhh! Kendim giyinmeye başladığımdan beri fanila giymiyorum.

Ogün ve Ömer: Çoooook çocukluk arkadaşlarım. İkisini de ne facebooktan ne başka yerden bulamıyorum çünkü o kadar ufaktım ki soyadlarını bile bilmiyordum. Ogün karşı komşumuzun oğluydu. Babam anlatır hep "ben ne zaman bugün şöyle oldu böyle oldu diye anlatmaya başlasam "bugün diiilll!! onun adı ogüünn!!" diye düzelttiğimi onu. Bana şekerli su yapardı, çünkü geri kalan şeylerin nasıl ikram edildiğini bilmiyorduk. Ekmek kemiriyorduk birlikte muhabbet ederken. :) Nerede n'apıyor acaba şimdi...

İğde: Çok güzel kokar iğde ağaçları, kokusuna biterim. Üstüne bir de sonbahar geldi diye haber verir meyvesiyle. Eskiden daha çok severdim iğde yemeyi, artık eski tadı vermiyor. Keza hanımelleri de öyle. Günde 1000 hanımeli katletmişliğim vardır zamanında. Az mı iğde topladık da iğdeyle piknik yaptık ve hanımelleriyle. Sonra da mazıların o dikenli gibi yeşil tomurcuklarıyla savaş yapardık. Yetmedi o yuvarlak kırmızı, böyle domatese benzeyen şeylerden yerdik ve onlarla da savaş yapardık. Hiç olmadı su savaşı yapardık... Tepelere tırmanırdık. Çamurla oynamayı da çok severdim. Mutlaka biri bir delik bulur "buradan yılan çıkmış" der, bizi korkuturdu.

Şimdi bir baktım da, çok güzelmişti be çocukluğum. Çok mutluydum yani. Tasasızdım. Geri dönsem ya o günlere? Olma mı?

Uzak Mesafe İlişkisi

2010-08-15T15:26:00.000+03:00

Hiç düşünmediğim bir şeydi. Zordu bir kere, zaten kime sorarsanız size uzaktan ilişki yürütmenin zorluğundan bahseder, bunu daha evvel yaşamamış olsa bile. İnsan, kendisi bu tarz bir ilişkiye başladığında kendini dünya üzerindeki tek uzak mesafe ilişkisi olan insan gibi hissedebiliyor. Yanlış bir şeymiş gibi hissede de biliyor. Ama düşündükçe fark ediyorsun hiç de öyle olmadığını.

Uzak Mesafe İlişkisi (UMİ) aslında yüzyıllardır olan bir hadise. Günümüzde internette tanışan insanların çokluğu yüzünden sayıları artmış durumdadır kesin, ama geçmişi çok eskilere dayanıyor. İş-aile-yaşadığı yer dolayısıyla sevdiğinden uzakta, ona hasret yaşamak durumunda olan çok kişiyi tanıyoruz aslında. Daha evvel de yazmıştım, mesafeyi km'ler belirlemiyor, sizin o mesafeyi aşabilme kolaylığınız belirliyor diye. Aynı şehirde karşı karşıya evlerde oturan ama yan yana gelemeyen iki aşığınki de bu bağlamda bir UMİ bana göre.

UMİ'nin zorlukları aşikar, herkesin size anlattıkları: Sevgilin uzakta, dokunamıyorsun, istediğin anda yan yana gelemiyorsun, hayatına dahil olman zorlaşıyor vs. Ama kimse bunun hoş yanlarından bahsetmiyor nedense. Bir kere, kesinlikle hep yan yana olan kişilerden daha fazla konuşuyorsun. Normal çiftler yan yana durup susabiliyorken sen sürekli anlatıyorsun. Gününü anlatıyorsun, hislerini anlatıyorsun, istediklerini, hayallerini... Ve dinliyorsun tabii ki. Bence bu önemli bir paylaşım. Bunun yanında siz hayatınızda kaç sevgili gördünüz ki birbirine mektup yazsınlar yan yanayken? Edebiyat tarihi boyunca okuduğumuz bütün o mükemmel aşk mektupları birbirini göremeyen sevgililerin kaleminden çıkmamış mı oysa ki? Hasret, iş yazı yazmaya geldiğinde sevgiden çok daha üstün bir fişekleyici. Zamanında iletişim araçları da kısıtlı olduğundan o şahane betimlemeler, o en güzel aşk sözcükleri kağıtlara uzak mesafelerde dökülmüş. Napolyon sürekli Josephine'in yanında olsaydı belki biz o aşkın kudretinden bihaber olacaktık, aynı şey Nazım Hikmet için de geçerli, Cemil Meriç için de, Dante Alighieri için de...

Olayın içerisine girmeden evvel aslında bu kadar sık yaşandığını bilmiyordum. Bir de bugün sıkıntıdan internette aradım biraz. Uzak mesafe İlişkisi yürütmek üzerine tavsiyeler veren o kadar çok site, o kadar çok tavsiye var ki!!! Hatta uzaktaki çiftler için özel bileklikler, yastık kılıfları, kupalar... Neler neler var. İnternet de sağ olsun, insanları buluşturmak, uzakları yakın etmek için alabildiğine çaba sarf edilmiş. Üzerine kitaplar yazılmış...

Bir süredir konu üzerine düşündüğüm için de yazmaya karar verdim. Yazımı yazarken şu sitelerden de faydalanıyorum:
http://www.wikihow.com/Make-a-Long-Distance-Relationship-Work
http://www.lovingfromadistance.com/thingsforldrcouplestodo.html

Daha nicesi var ama ben bu ikisini seçtim, birbirine bağlı siteler zaten. Kendi deneyimlerimden de örnekler vereceğim. (bu arada saat 14:41)

Bana göre uzak-yakın ilişkiler aşk-fedakarlık ve umut üçgeninde yürüyor.
Aşk lazım, ilişki sonuçta ve dayanmanızı o aşk sağlayacak. Fedakarlık lazım, fedakarlık olmadan alttan alamazsınız ve sorun çıkar. Her insanın bazen şımarmaya hakkı vardır ve o zamanlarda da sevgilisi fedakarlık gösterip alttan almalı. Alışma sürecinde biraz daha pürüzlü olabiliyor olaylar, ama sonra geçiyor o pürüzler. Alışıyorsun çünkü. Ve umut... Bir gün sonsuza dek birlikte olmanın verdiği umut ayakta tutuyor, yorulduğunuz anlarda sizi rahatlatan düşünce oluyor. Her ilişki bitebilir, bahsettiğim umut "sonsuza dek ayrılmayacağız" umudu değil, "birlikte olduğumuz süre içerisinde bu mesafe yavaş yavaş yok olacak- eriyecek" umudu. Gerçekten işe yarıyor. Sex and the City filmindeki adamın lafı aklıma öyle yer etti ki habire yazıyorum, ama adam bazen 1 sene boyunca hiç göremediği bir eşi olduğunu söylediğinde Carrie şaşırıyor, peki zaman yormuyor mu diyor, adam da "Onu gördükten sonra zamanın bir anlamı kalmıyor." diyor. Öyle gerçekten de. Saatler akıyor, günler, haftalar geçiyor bir şekilde onu tekrar göreceğini bildiğin için. Ve o buluşma anı, bütün o geçen zamanı telafi ediyor. Onsuz geçen koca zamanın yorgunluğunu ona dokunduğunuz ilk saniye yok ediyorsunuz. Bu üçüne bir de Güven'i eklemek istiyorum ben. Güven çok önemli. Çünkü siz ondan o sizden uzakta ve onun yanlış bir şey yapacağını düşünüp durmak sizi paranoyak yapar. Sevgilinizin mantıklı bir insan olduğuna, sizi sevdiğine güvenmeniz şart. Ona da aynı güveni vermeniz şart.

Bu manevi üçlüden sonra işin maddi kısmı geliyor. Uzak mesafe ilişkisi dediğimiz şey, normalinden biraz daha pahalı bir ilişki türü. Uygun bir telefon tarifesi, uygun bir ulaşım tarifesi şart. İletişimin var olan her türünü kullanmaya çalışıyorsunuz. Kargo-ulaşım-telefon-internet... Kendi içinde bir bütçeye ihtiyacı oluyor ilişkinizin, ama bu da bir zorluk olmaktan ziyade bir çeşit uğraş oluyor. İnsana yaşamak için, bir şeyler yapmak için sebepler gerekir, bu da uğraşmak için bir çeşit sebep oluyor.

Telefon önemli. Sesini günde birkaç kez duymak çok iyi geliyor. Özellikle gece uyumadan önceki konuşmalar insanı rahatlatıyor. Ama şu var ki, telefonla konuşurken bir susma payınız olmaması ve insanın her daim anlatacak bir şeyinin olmaması sıkılmanıza sebep olabilir. Öncelikle bunu kabul edin. Onunla sıkılmak bile güzel olmalı. Ve gerçekten susmak istediğinizde susun ikinizde. Birbirinizin arkasından gelen sesleri dinlerken de mutlu olacaksınız, garantisini veriyorum. Bunu yapabilmek içinse iyi bir tarifeye ihtiyacınız var çünkü (hele ki öğrenciyseniz) kimse sizin ilişkinizin kabarttığı faturalar için "ay canıımm aşık, yazık.." demeyecektir. Yediğiniz fırça sizi gerecek, sizin geriliminiz de ona yansıyacaktır muhtemelen. Telefonda aslında konuşacak çok şey var. Sırf gününüzün nasıl geçtiğini anlatmanıza gerek yok, eskilerden bahsedebilirsiniz, ona sorular sorabilirsiniz, miyavlayabilirsiniz, şarkı söyleyebilirsiniz, oyun oynayabilirsiniz ve hatta birlikte bir şeyler bile izleyebilirsiniz. Zaten onunla eş zamanlı bir şeyler yapmak kendinizi ona daha yakın hissetmenizi sağlayacaktır.

Mektup yazıp onu şaşırtabilirsiniz, o da size yazar, arada kargoyla ufak tefek şeyler yollayabilirsiniz. Yolladıklarınız ille büyük hediyeler olmak durumunda değil. Ufak tefek kişisel şeyler olabilir. Bir kolye, toka, okuduğunuz son kitap... Bilmiyorum, sizin yaratıcılığınıza kalmış. Tabii bunların yanı sıra online hediyeler de yollayabilirsiniz. Misal Oline kurabiye ve çiçek satışları epey güzel patladı bu aralar. Elinizin altında internet varsa ve kredi kartınızda da biraz para varsa, kullanın bence.

Ulaşım için bazı ana şartlar gerekiyor. Öncelikle para, sonra sizin takviminize uyması ve onun da takvimine uyması, kalacak yer, ailenin izni (ya da ne bahaneyle gidileceği) ve tabii ki uygun bir ulaşım aracı. Ülke içerisinde sıkıntı olmayabilir ama bunun ayrı ülke hatta ayrı kıtada olanları var. Olmadı, webcam var ya, neyse. :)

Telefonlarda fotoğraf çekme yollama şansımız da olduğuna göre bolca fotoğraf çekilip yollayabiliriz.

T-shirt değiştirin. Bu bizim yaptığımız en süper şeydi bence. Bende onun gibi kokan onun bir tshirtü, onda da benimki var. Gerçekten çok özlediğinizde sizi ona yakınlaştıran bir detay. Aslında elinizin altında ona ait ne varsa hepsi biraz daha yakın hissettiriyor. O yüzden sevgilinize kendinizle ilgili sizi hatırlatacak bolca şey bırakın. (hişşştt sana diyorum!!)

Birlikte bir şeyler yapın. İlle yan yana olmanıza gerek yok. Bir oyun, bir dizi, bir kitap... İkinizi baplayan bir şeyler olsun. Yalnız dikkat edin, iki tarafın da hoşuna gidecek bir şey olsun. Zoraki yapılınca sıkılır insan ondan sonra "ya aşkım ne alakası var sıkılmamla seni sevmememin!!! seni seviyorum ama tavuk beslemekten sıkıldım facebookta, bakamıyorumm!!" gibi bir muhabbet geçebilir. Biz Vampire Wars oynuyoruz. Her ne kadar beyefendi benden 15 gün önce başlamasına rağmen benden yaklaşık bir 30-40 level önde olsa da iyi gidiyor. Ben de seviyorum oynamayı hatta bazen sırf oyunla ilgili telefon ettiğim oluyor.

Sitelerde "bebeklerinizin neye benzeyeceğini görün" siteleri var. Onları yapmayın! Öncelikle, sonuçlar cidden çirkin çıkıyor. Üstelik How to Lose a Guy in 10 Days filminden de bildiğimiz üzere bu erkekleri çok da cezbeden bir şey değil. Onun yerine müzik paylaşın birbirinizle, daha iyi.

Onun arkadaşlarıyla arkadaş olun. Evet, bazen sadece onunla konuşmak istediğinizde arkadan arkadaşlarının sululukları gelince rahatsız edici olabiliyor ama bazen de eğlenceli oluyor. Sırf onunla değil onun hayatındaki insanlarla da konuşmak, onlara laf atmak, onları da merak etmek sizi daha fazla onun hayatının içindeymiş gibi hissettiriyor.

Bunu henüz denemedim ama birbirinize yemek ısmarlayabilirsiniz. Açın Yemek Sepeti'ni, onun evine yemek yollayın siz ödeyin. Bak bu şimdi aklıma geldi. :) Yapılabilir bence.

En önemlisi, hislerinizi paylaşın. Anlatın ya... Zorlandığınızda söyleyin, kendinizi çok iyi ya da kötü hissettiğinizde o da bilsin. Çünkü o da aynı yoldan geçiyor ve sizi en iyi anlayabilecek kişi de o. Kavga etmekten, ters düşmekten korkmayın. Abartmayın da, sadece açık olun. Ayrıca sizden başka UMİ içerisinde olan arkadaşlarınızın olması da size güç verecektir. Onlarla durumunuzu paylaşmak iyi gelecektir. Bir de sakın ama sakın sevgiliniz yanınızda değil diye hayatınızı yok saymayın veya ertelemeyin. Evet, o olsa süper olurdu, ama sizin o yokken de bir hayatınız var ve o sizi o şekilde sevdi. Haftada bir içmeye çıkan birisiyken bir anda eve kapanıp oturan biri olduğunuzda hem siz depresyona girersiniz, hem canınız sıkılır hem de onu da bayarsınız. Tatlı kıskançlıklar olur tabii ki, ama kimlerle çıktığınızı biliyor sonuçta. ;)

Bu yazıyı yazarken yarım paket Haylayfı da bitirmiş durumdayım. Aklımdakiler kaçmasın diye inip süt de alamadım aşağıdan, kuru kuruya yiyorum. Neyse. Bir de 3 Eylül'de uzak mesafe ilişkisi olayını ele alan bir romantik komedi filmi geliyor, adı Going the Distance. Drew Barrymore başrolde, güzel bir filme benziyor. Az kaldı fragmanı izlerken ağlıyordum. :) Onu bekliyorum dört gözle.

Ben uzak mesafe ilişkisi gurusu değilim. Daha 5 ay oldu. Bazen zor geldiği de oluyor ki zaten yazdıklarımdan anlaşılıyordur. Ama genelde, özellikle gün içerisinde aklımı meşgul edecek bir işim olduğunda zorlanmıyorum. Gece onun tshirtünü geçirdiğim yastığa sarılıp uyuyorum. Şarkılar onu anlatıyor, ona söyleyeceklerimi düşünüyorum hatta sırf ona anlatabilmek için gün içerisinde daha aktif olmaya bile çalıştığım oluyor. Ama yani, imkansız değil, dayanılmaz değil, vuslat çok güzel bir şey, hasret de kendi hoşluğunu taşıyor hep.

Neden yazdım bu kadar uzun uzaya? Çünkü ben sırf korktuğum için az kalsın bu güzelliklerin hiçbirine sahip olamayacaktım ve kaçacaktım. Az kalsın gözlerimi kapayacaktım, umudum yoktu, fedakarlıktan uzak durmaya çalışıyordum. Ama döndürüldüm ve iyi ki döndürülmüşüm. Allah bozmasın, mutluyum. Benim gibi korkanlar varsa onlar da mutlu olsun istedim.

Şansınızı bir deneyin, kaybedecek neyiniz var ki?! ;)

TUHAF

2010-08-14T12:45:00.000+03:00

Tuhaf adlı kitabı beğendiğimi söylemiştim zaten. Ertuğrul Özkök iyi iş çıkarmış demiştim ve hatta size tavsiye de etmiştim. Kitapta adı geçen şarkıları bulmaya çalışıyordum. Bir kadından bahsediyordu, muhtemelen vesayeti yanlış anlaşılmış ve kadın ateşten çok korktuğu halde öldüğü zamen küllere dönüştürülmüş. Külleri savrulmak istendiğinde de ters bir rüzgar çıkmış ve küller gemidekilerin ağzına yüzüne girmiş hep... Bu kadın Maria Callas... İsmi tanıdık geliyordu. Bir de Puccini'den bahsediyordu Özkök, Puccini'yi biliyordum ama dinlememiştim ya da bilerek dinlememiştim. Puccini'yi ararken Maria Callas'a da rastladım. Sonra Maria Callas'ı aramaya başladım ve o anda hatırladım... Maria Callas... Ave Maria'yı, bildiğim tek Hıristiyan duasını, inanılmaz güzel şekilde söyleyen, sesini her vurgusunu ezbere bildiğim bir kadındı. Binlerce kez dinlemiştim ama Ave Maria'yı düşünmekten söyleyen kişiye bakmamıştım. Ave Maria yan tarafta Ruh Besleme Servisimde de uzun süredir yer alan bir şarkı. Maria Callas ise inanılmaz bir kadın, inanılmaz bir ses... Özkök'le bile burada bir yerde kesiştik ya... Dünya küçük.

Tuhaflıklar Özkök'ün anlattığı kadar değil. Dün işe giderken kahvaltı etmediğim için Kızılay'dan bir şeyler aldım. Elimdekileri görenler çaktırmadan da olsa bana bakıyorlardı. Önce anlamadım, sonra aklıma Ramazan'da olduğumuz geldi. Acaba canları çekiyor mu diye düşündüm, ama zannetmiyorum canlarının Caramel Latte çektiğini. Peki ya içlerinden bozmak geliyor muydu? Bozarlarsa orucu günah olacaktı, ya hiç tutmasalardı benim gibi? Hiç tutmamak mı daha günahtı yoksa bir söz verip sonra sözü bozmak mı? Kötü huya tövbe etmemek mi daha günah, yoksa tövbeyi bozmak mı? Tutamayacağın sözler vermemiz halinde mi daha çok kızardı Tanrı yoksa bir türlü kötü huylarımızı bırakmayşımıza, bizi böyle kabul etmesini isteyişimize mi? Bunları düşündüm yol boyunca. O sırada ellerim çarptı gözüme, tırnaklarım... İşe her gittiğimde, dosyaları yerleştirirken ellerimi görüp "bugün eve gideceğim, ellerime bakım yapacağım, kız eli gibi olsunlar" diyorum, ama ellerim aklıma tekrar geldiğinde ertesi sabah yine işe gidiyor oluyorum. Akşam hiç gelmiyorlar aklıma. Tam bir haftadır her gün aynı şey geldi başıma. Ne zaman bakılacak bu ellere bilmiyorum.

Bugün sabah da televizyonda İsmail YK'nın Rize konserinden bir kesit gösteriyorlardı. İnsanlar bu adamı gerçekten seviyor. Bizim aydın(!), elit(!) dünyamızda ne denli dalga geçiliyorsa kendisiyle, bu adam insanlarca o derece de seviliyor. Hastası olanlar var, fanatikleri var. Böyle bir sevgiyi, her ne şekilde olursa olsun kazanmış bir insana bir çeşit saygı duyulması taraftarıyım. Kimseye git müziğini dinle diyemeyiz, kimseye git herhangi müziği ille dinle ve beğen diyemeyiz değil mi? Ama ben dinlemekten hoşlanmadığı müziği yerme yoluna giden insanlara çok kızıyorum. Gerçekten... Klasik müziğe gıygıygıy diyen, metal müziğe gürültü diyen, pop müziğe eller havada diyen, technoya elektronik müziğe ve benzerlerine cıstak cıstak diyen, arabeske sırt çeviren, ismail yk'ya kıro diyen, Türk Sanat Müziği'ne iç bayıcı babaanne müziği diyen herkese sinir oluyorum. Kulağıma hoş gelen müziği dinlerim beyanına laf eden sabit fikirlilere de sinir oluyorum. Hayatını tek müzik çeşidi ile geçirmek onlara müstehak aslında. Başka hiçbir tat bilme... Müzik çeşitlerinde ritm farklıdır, ritme göre sözler farklıdır ve duygular. Her duygunun ayrı şarkısı vardır. Bir Rap şarkısı seni bir Arabesk kadar duygulara sevk edemez, içindeki öfke aynı öfke değildir. Bir pop şarkısıyla dans ettiğin gibi bir klasik müzikte dans edemediğin gibi, bir Klasik eserde rahatladığın gibi pop şarkısında rahatlayamazsın. Rakının yanında rock gitmez, Türk Sanat Müziği ise rockın verdiği kıpırtıyı, gitar solosunu dinlerken hissettiğini vermez. Hepsinin yeri, hissi, zamanı farklıdır o yüzden ve hepsi dinlenebilir. Kimisi sevilmeyebilir ama hayat illa tek müzik türüyle geçmek durumunda değildir. Dünyada bunca müzik varken, bunca güzel müzik varken vicdanlar nasıl rahat eder ki?? Kulağıma hoş gelen her şeyi dinlerim demek karaktersizlikmiş, bence de tek müzik türüne bağlı kalmak dangalaklığın daniskası: So what?! Evrensel Müzik blogunda neredeyse günde 2-3 albüm yayınlanıyor ve herbirinde nasıl bir müzik olduğunu dinleyememek deli ediyor beni. Bir açlık, bir yoksunluk sendromu patlak veriyor bünyemde. Hepsini dinlemek mümkün değil, keşke olsa, kimbilir aralarından neler, ne favori şarkılar çıkacak şu listeye eklenecek ama olmuyor işte.

Neyse, nereden girdim nereden çıktım.
İşte Tuhaf olan da bu zaten, hayata nereden girdin, neresinden çıktın ve bunu neden yaptın bilmiyorsun. Öyle laf lafı açıyor, açılan laf seni sana açıyor, hayat esiyor, sen de geçip gidiyorsun.

Inception'a gidin.

Bari Bu Yazı Sorun Çıkarmasın.

2010-08-10T21:42:00.000+03:00

- Yazamıyorum. Engeller var. Bugün olanları, stajda hissettiklerimi, yaptıklarımı filan... Yazamıyorum. İzin vermiyorlar, özür dilerim.

- Resmen Çocuklar Duymasın izliyorum. İlk gün izlediğim kadar heyecanla izliyorum. Neden mi? Çünkü ilk gün de bizim evde olabilen şeyler vardı TV'de, şu anda da var. Evde 18 yaşında birisi de var, sevgilisini babasıyla tanıştırmaya çalışan kız da var (baş harfi ben), tatil programını evdekilere sormadan kafasınca yapan baba da var, çocukları babaya karşı idare eden anne de var. :)

- Otobüs sırasında, arkamdan gelen amca beni hep tedirgin etmiştir. Önüme geçecek olmasa bile, sağıma geçiyorlar mutlaka ve böyle ufak ama hızlı hareket ediyorlar, böyle sıram kapılmasın diye psikoza giriyorum. Paranoya yapıyorum otobüse binecekken. Bir de daha ben kartı basmamışken, merdivende durmak yerine dibime kadar giriyor, elindeki Peynirci torbasını değdirmiyor mu hafiften... Öff! Emekli Memur Amca.

- Kafayı twitterlatmışım ben. 5 saat iphonesuz, twittersız kaldım, tarihe not düşemedim, elim ayağım titremeye başladı. Hatta bunu bile twittera yazabilirim ekstradan.

- Affedin, ağzından su püskürten Haluk'a yarılmakla meşguldüm. Ya diyorum ben size fazlasıyla "lame" bir zevkim var. Enteresan olarak Avatar'a başladım işte. Teen Choice Awards tadında dizileri ve filmleri seviyorum, ne var ki?!

- Okulu özledim. :/
- Sırtım ve ayaklarım ağrıyor. Ayaklarımdaki yaraları geçirmek için dinlenmem ve yere basmamam gerekiyor ama öyle bir şansım gün içerisinde olmuyor. Ne olacak bilmiyorum.
- Sevgilimin kuzeninin sınıf arkadaşıyla aynı yerde staj yaptığımı öğrendim, yani kızla tanıştım "aaaaaaaaaa ben de kuzeniyle birlikteyim onuuunn!! Çok severim!! Hatta geçen hafta onlardaydım beenn!" diye zıplıyordum. (herahalde bu da sorun olmaz sevgili staj yerim için. yoksa bu da mı gizlilik sözleşmesine aykırı? diğer duygu ve düşüncelerim gibi?!?!?!?! duygu ve düşüncelerim ya! yazmak yasak! ööfff! bana yapılacak şey mi bu!?)

- Her Ramazan'da içime bir umut doğuyor. Neyin umudu bilmiyorum, neden bilmiyorum. Sırf reklamlardan yükselen ud ve kanun sesleri yüzünden bile olabilir, doğuyor işte.

- Ertuğrul Özkük'ün TUHAF adlı kitabını cidden tavsiye ederim. İlginç hikayeler var. Aradan çektiğim kitap isimleri, şarkı isimleri var mesela. Kendisini çok sevmenize gerek olduğunu sanmıyorum bu kitabı okumak için. Boş bir kitap değil ama.

- Anadolu Jet'in "boş İstanbul"lu reklamı ilginç olmuş. Yalnız, 118-80 ve Şen Piliç reklamlarını yapan reklamcıları bulup "Neden?!" diye sormak istiyorum. "NEDEN???!"

- Maximum Kart'ın Bıybıybıy da iyiymiş. Takdir ettim.

- Ya televizyona bakarak yazı yazmak çok fena. Gördüğüm her şeyi yazasım geliyor. Neyse. Benden sanırsam bu kadar. Stajımı yazamıyorum, ilişkimi yazamıyorum, başka da bir şey yapmıyorum, o yüzden de bitiriyorum. Hıh!

Yazarımıza Nazar Değdiğinden Ötürü Asıl Yazısını Ertelemiştir.

2010-08-02T17:45:00.000+03:00

Evet, nazar değiyor. Tamam böbreğimdeki taş genetik. Tamam, çok yürüdğüm için ayaklarımın altı yara bere doldu ve üstüne basamaz oldum. Peki, neden stajımın ilk gününde cici cici otururken "ben alayım dergiyi!" diye sazanladım? Gittim, neden arka kapısından çıktım marketin? Neden burkuldu bu bilek? Ve neden ağrı kesiciye ve kreme rağmen hala deli gibi ağrıyor?

Kol değneği arıyorlar bana şimdi. Yarın stajım yalan olmasın diye elimden geldiğince gidermeye çalışıyorum ağrısını ama ı ıh, bana mısın demiyor. Kimse o bana beddua eden, bir zahmet geri alsın n'olur. Cidden canım çok yanıyor ya, ağlamak üzereyim. Yazamıyorum daha fazla.

Ta Uzak Yollardakine...

2010-07-28T03:27:00.000+03:00

Saat 3, yine uyuyamadim. Son birkaç gecedir olduğu gibi kapadım gozlerimi, düşünmeye başladım. Seni düşündüm, nasıl sana ihtiyacım olduğunu. Sarılmayı özlediğimi. Sonra yine ağlamaya başladım çünkü tutamıyorum kendimi. Beynim bu düşüncelerle iskence ediyor bana, neden bilmiyorum. Sana her ihtiyacım oldugunda yanımda olacağın, olabileceğin yalanına nasıl gözü kapalı inandığıma bakıyorum her gece. Gün içerisinde iyiyim belki, ama geceleri koyuyor bu. Zaten yalnızlığın sinsiligidir bu. Bir yandan burnumu çekiyorum yazarken, gözlerim durmuyor. Sorun değilmiş gibi, iyiymisim gibi davranabilir, hep yaptıgım gibi icime atabilirdim, aslında atamazdim ne yalan soyleyeyim?! Doldum çünkü. 480km değil beni yoran, dolduran. 480kmcik yolu istediğim her an aşamıyor oluşum. Sonucta ilerleyemiyorsan 1 metre bile uzak bir mesafedir ve imkanın varsa 10000 km bile yakındır. Basında dedim sana, sonra geri ikna ettin beni, daha dogrusu ikna olmak istedim. Simdiyse öyle bağlandım ki "gideceksen gelme" diyemiyorum, olurum çünkü o zaman. "geleceksen, gitme kal" da diyemiyorum çünkü lanet olsun ki gerçekçi bir ınsanım ve bunun olamayacağını, hayatına zarar vereceğini ve en kötüsü de senin kabul etmeyeceğini biliyorum. Ama geliyorsun, seni su salak sehirde yanımda tutamıyorum, bir Pazar sabahı saat 7.30'da Ankara'da ne yapılır bilemiyorum. Ben geliyorum, bıraksalar kopmayacagim hiç, ama değil sana doyacak, yanımda olduguna alışacak kadar bile kalamıyorum. Ben de ınsanım, duyguları en yogunundan ve ben de istiyorum yemeklere çıkmak, ben de istiyorum rutinlerimiz olsun, istiyorum ki acele olmasın. Yanında dururken, gözlerine bakarken zamanın akısını düşünmeyeyim, kaç dakika kaldığını düşünmeyeyim ayrılığa, içimden geldigi gibi olayım hep, kisacik zamanda sorun olmasın, terslik olmasın diye ruh dünyamda sürekli koşuşturmada içerisinde olmayayım. Dilediğimde trip atabileyim, şımarayım. Telefonu kapatirken icim rahat olsun. Sesine değil ellerine ihtiyacım oldugunda yanında bulayım kendimi, "gelecek, az kaldı" diye yastiklarin arasında gözyaşımla ya sabır çekmeyeyim.

Olmuyor ki iste. Sen uyuyorsun, yarın sınavın var. Bense her gece olduğu gibi bu gece de uyuyamiyorum. Birkaç damla sonra dalarım, geç kalktığımda tatlı sert kızarsın. Ama bir konuda haklisin: ileride erken kalkmamak için hiçbir sebebim olmayacak çünkü beni bu saate kadar ayakta tutan düşünceler olmayacak kafamda. Bebekler gibi uyuyacağım, çünkü sabah kahvaltı hazirlayacagim adam uzağımda değil hemen yanımda olacak. Su anda gercekten başka bir şey istemiyorum. Sadece sabır diliyorum. Gercekten ihtiyacım var.

Yazıyı da iphoneda yazdım. Yazım hataları, harf hataları affola. Ve nolur okuduğunda kızma. İcimi boşaltmam lazımdı. Daha iyi bir yöntemini bilmiyorum.

Tek Taşımı Kendim Yaptım (bir böbrek taşı hikayesi)

2010-07-24T16:23:00.000+03:00

İki gündür sıkıntılardaydım ama sebebini bilmiyordum. Dün teyzemlerdeyken de garip, hafif bir ağrı vardı belimde. Ters bir hareket yaptığımı düşündüğüm için çok da üstüne gitmedim. Hatta dün belimin ağrıdığı daha şu anda geldi aklıma.

Gece 4'te yattım, sabah 8'de ağrıyla kalktım. Gaz ağrısı gibi, biraz da kas ağrısı gibi... Sol tarafımda belimde... Sağa dönüyorum geçmiyor, sola dönüyorum geçmiyor. Pek huyum değildir hastalanınca annemleri uyandırmak ama dayanamadım, annemi uyandırdım. İltahap olmuştur, dün de söyleniyordun filan dedi, kendine bakmıyorsun teyzenden ilaç adı alayım dedi. Annem eczaneyi ararken ben de sevgilimle konuşuyordum. O sırada hem bir yandan nazlanıyorum, bir yandan ağrı artıyor derken gözyaşlarımı tutamaz oldum. Anne dedim nolur doktora gidelim, ben dayanamıyorum.

Doktora gittik. Acilden ürolojiye aldılar beni, sabah saat 9.30. Doktor bey amca karnıma bastırdı ağrı yok, yanlara bastırdı ağrı yok, sağ tarafta ağrı yok, sol tarafa bastırıyor içimde iğne batıyor gibi oluveriyor. Kasılmışım sanırım. Ultrason, kan tahlili, idrar tahlili dedi. İstersen iğne yapalım ağrın geçsin dedi ama ben iğne yaptırır mıyım? O ağrıya tahammül ederim, iğne istemez dedim.

Kanı verdikten sonra başladım su depolamaya ultrason için. Bir yandan da hastanedeki çocuk seslerini dinliyorum. Sanki "Çocuklara Check-up Günü", ortalıkta bir sürü küçük, ağlayan, "anne bir şey yapmasınlaaarr" diye avazınca bağıran, iğneyi ya da boğaz kültürü çubuğunu görünce psikopata bağlayıp suya düşmüş kedi gibi oraları buraları tırmalayan velet... Hatta biri öyle içli ağlıyordu ki onu izlerken ben de ağlamaya başladım, annem ağrıdan sandı, değildi. Neyse, ben gittim tost yedim, 1 litre su içtim, bir vişne suyu bitirdim tık yok. Çay içtim üstüne kahve içtim... 3 saatte anca hazır oldum. Saat oldu 1. Ultrasonda böbreklerime bakılırken taşı gördüm orada, parlıyor beyaz beyaz. Baktı adam, 3mm çapında dedi, içimden bir "hasss..." dedim o anda. Sonra neden bilmiyorum, belki bastırdıkları için, hafifleyen ağrım aşırı arttı. Evdekini filan katladı resmen. Kıvranıyordum, ağrı kesici almaya karar verdim. Ağrı kesiciyi ağzıma atıp suyu içtiğimin üstünden 10 saniye geçmedi ki gün içerisinde mideme giren her şeyi klozete transfer ederken buldum kendimi. Biraz rahatladım ama ağrı hala aynı. Sonunda aldılar beni istirahat odasına...

Sen misin, ben ağrı kesici iğne istemem diyen?! Daha büyük miktarda iğnemi de oldum, damar yolumu ufak mavi iğneyle açmak yerine pembe kalın iğneyle de açtılar... Dayadılar serumu ve biraz daha ağrı kesiciyi... Sonunda kendime geldim.

Şimdi ne olacak emin değilim. 2 ağrı kesici bir de başka bir ilaç daha yazdı doktor, ağrı çok olursa bir daha iğne olacağım. Ağrının yanında olduğum iğne vız geliyor yani, geçirecekse her gün açtırırım ben o damarın yolunu. Bol su iç, sıcakta dur, çok hareket et hatta ip atla, mısır püskülü kaynat içine limon sık vs... Bir sürü şey söylüyorlar.

Çok su iç kısmısı yüzünden o ultrasona girecekken gelmeyen çişim şu anda bile ölümcül şekilde sıkıştırıyor beni. Biri de kabın içine yap dedi de, öğk yani! Taşın düştüğünü ancak öyle anlarmışım. Bakalım artık, düşürebilecek miyim düşeremeyecek miyim, n'apacağım...

O değil, bu posta ne fotoğraf konur bilemediğim için koymuyorum. Biraz iğrenç bir konu ama bilseniz hoş olur. Nasıl oluyor, ne hissediliyor filan... Neyse, uyusam iyi olacak. Çok yorgunum hastanede 5 saat geçirdikten sonra.

Babalar kimin için para kazanır?

2010-07-22T22:11:00.000+03:00

Bir süredir evde bir tartışma dönüyor. Belli bir miktar paranın nereye gideceğiyle ilgili. Dolayısıyla aklıma bu soru takılıp duruyor. Ben geleceğe dönük bir yatırımın taraftarıyım, babamsa anlık bir zevk uğruna parayı değer kaybedecek bir yere yatırmak üzere. Benim istediğim yatırım çok janjanlı değil ama az da olsa bir getirisi var. Babamın parayı yatıracağı yer ise tek seferle bitmiyor ve sabit bir gider sebebi. Yani getirisi olmadığı gibi fazlasıyla götürüsü var, ama janjanlı, bir çeşit lüks diyelim.

Ben, açık olmak gerekirse ileriyi düşünüyorum. Kısa dönem içerisinde ve hatta uzun dönem içerisinde babama bir şey olduğu takdirde ailemizin geçimine bir katkı, bir çıkış yolu arıyorum. Hadi onlara bir şey olmasını bırakalım, emekli oldukları zaman rahat edecekleri bir yatırım. Maddi sıkıntı çekilmemesini sağlayan bir çeşit ufak kapı.

Babamsa bugününün ve kendi zevkinin peşinde. Bunu yapmadan ölmek istemem diyor, ama istediği şeyden 1-2 sefer sonra sıkılacağını biliyorum. İki kızı değil de en azından bir oğlu olsaydı, kesinlikle eğlenceli olurdu çünkü babam ilgilenmese bile oğlan çocuğunun sevip ilgilenebileceği bir şey. Benimse ilgimi hiç çekmiyor. Sırf zahmet, sırf masraf ve bunun karşılığında senede 4-5 hadi bilemedin 10 günlük bir keyif, başka da bir şey değil.

Peki babalar kimin için para kazanıyor? Benim geleceğimi düşünüp, kardeşimin geleceğini düşünüp o şekilde mi yatırım yapması gerekiyor yoksa emeğiyle, canını dişine takarak kazandığı parayı bizim temel ihtiyaçlarımızı giderdikten sonra kendi zevkine de bu tarz büyük miktarlarda harcayabilir mi? Bu bahsi geçen para devamı olan bir para değil. Bir birikim. Yani, benim kanımca, ailecek verilmesi gereken bir karar gerektiriyor. Babamsa "ben kazandım, ben harcarım" havasına giriyor bazen ve üzülüyorum. Sonra da "haklı" diyorum. Benin onun parasına bel bağlamak yerine kendi paramı kazanmaya bakmam daha mantıklı. Yine de içim içimi yiyor. Biraz daha ileriye dönük hamleler yapsa diyorum.

Offf bilmiyorum.

"Seray Öldü mü Kaldı mı?" diye merak eden varsa yazısı

2010-07-20T17:45:00.000+03:00

Canım hiç yazı yazmak istemiyor diye Tweetmemin üstünden daha birkaç saat geçmeden kendimi bloga atmam çok manidar oldu. :) Yazacak bir şeyim de yok. Günüm evde oturup Glee seyredip, Vampire Wars oynayıp, sevgilimle telefonla konuşup, biraz ev işi yapıp, biraz daha Vampire Wars oynadıktan sonra bir bölüm Glee daha seyrederek geçiyor çünkü.

Bazen aklıma yazacak tam yazılar geliyor. Tam yazı nedir? Tam bir konu üzerine yazdığım, etiketleri ve konusu belli yazılar. Bunun gibi böyle "bugün şunu yaptım, bunu yedim" havasında olmayan ve yanında küçük çüzgiler olan tespitlerimden oluşmayan, birbiriyle bağlantılı paragraflardan oluşan yazılarım. Onları seviyorum. Asıl onlar yazı gibi yazıymış da bunlar çerezmiş, bunlar twitter'da 140 karaktere sığdırmakta zorlandığım ufak ayrıntılarmış gibi geliyor. Aaa.. Bu arada, buraya yazmadığım önemli bir şey: TEB'e staja kabul edildim ben. Evet, şahane oldu. Yani sanırım şahanedir. Yani en azından, o kadar staaaj staaajj diye ağladıktan sonra hiçbir yakınımın-akrabamın-arkadaşımın yardımı olmaksızın, tamamen kendi kendime bulduğum ciddi bir stajım oldu. 2 Ağustos'tan itibaren "üüü çok zoorr, nefret ediyorumm" filan yazarsam da, kendim düşüp ağlamış olacağım açıkça.

Hmm... Teyzem nişanlandı. Başka... Mmm... Dünyanın İlk Günü'nü bitirdim. Hatta kitabı İstanbul'da teyzemlerde unuttum. Cidden çok deli, çok güzel bir kitaptı. Şimdi ne okusam diye bakınıyorum ama ne raflarımda duran kitaplar ne de kitabevlerindeki kitaplar şu ara dikkatimi çekmiyor, içimde okuma isteği uyandırmıyor. Hala aradığım yonca kolyeyi bulamadım. Arada tek tük yoncalı şeyler bulsam da, onlar da beni tatmin etmiyor. Misal, geçen gün Koton'da 4 tane yoncadan oluşan bir anahtarlık buldum ama yoncalar arasında yeşil yonca yok diye sinir olup almadım. Onun yerine İş Kıyafeti aldım. Gömlektir, kumaş pantolondur, etektir... Birkaç bir şeyler daha almam lazım çünkü haftanın 5 günü "formal" giyinmeye uygun eşyam yok hala. O kadar şey arasında hep kotlar, t-shirtler, Eşofman altları ve kapşonlu sweatshirtlerin olduğu dikkatimi çekti. Daha fazla düzgün giysim var sanıyordum. Umarım "formal"den kasıtları sürekli topuklu giymek değildir, zira topukluyu haftanın 5 günü giyersem geriye kalan 2 gün boyunca yürüyemem. Üstelik öyle giysilerin altına giyilebilecek topuklu ayakkabı sayım 1, o da siyah, ama aldığım şeyler hep kahve-bej tonlarında. Hmmm... Ucuz iş kıyafeti nereden bulunur?? Gerçi her yer indirimde... Kalmamıştır bir şey muhtemelen. Üstelik almak yetmiyor. Aldıklarımı kendi bedenime uydurmak için terziye de götürmem lazım. Yani her kıyafet fiyat+terzi masrafı şeklinde. Bir de hala o reyonlara girdiğimde pek bir şey beğenemiyorum ve gözüm renkli tshirtlere, kaprilere filan takılıyor.

Belki de ben sırf bu kıyafet olayı yüzünden reklamcı olmak istiyorumdur? Sonuçta çok da "yaratıcı reklamcı" bir havam yok. En azından bir Masum ya da bir Aslı kadar yok. Önümde bu da olur, olmadı şu da olur dediğim çok yol var. İlla bu olsun diye tutturduğum bir şey yok. Bakarsınız cidden bankacı olurum yahu, olamaz mı? Bankacı Seray. :)))) Neyse...

E, işte öyle. Monoton gidiyor hayat şimdilik. Kötü değil, sadece monoton. Yoksa memnunum hayatımdan, moralim yüksek, unlu-şekerli-çok yağlı şeyler yemiyorum. Popomu kaldırmayı başarırsam yürümeye de devam edeceğim sanırım. Ama şimdi değil, şimdi istemiyor canım. Ya üf tamam susuyorum ben. Ortalık boş kalmasın diye yazdım. İlginç bir hadise olursa geri dönerim. Hadi görüşürüz.

Ve Adana'da Son Günler, Ve İstanbul

2010-07-13T15:32:00.001+03:00

Nerede kalmıştık? İlk okul günümüzde mi?! :)

Çukurova Üniversitesi kocaman, yemyeşil, Turkuaz ve Mavi! Ve sıcak yine tabii... Son Durak diye bir cafeleri var, barajı görüyor direkt ve, Allahım, çok güzeldi oradaki görüntü. Fotoğraf çekilmeliydik orada, biliyorum, içimde yer etti. Ders baya sonra başlayacaktı ve biz ne yaptık? Sevgilim arkadaşlarıyla Batak başına oturdu, ben de onun yanına oturdum. Ve oturdum... Ve oturdum... Ve oturdum... Ve biraz daha oturdum... Sanırım bu biraz Mersin'de o mağazadan diğerine girmenin karşılığıydı. Oyundan anlasam, ki anlamıyorum, yine de zevk alamam çünkü oynamıyorum. Twitter'dı, Sezin'le msn'de konuşmasıydı derken bitti Batak ve King turnuvaları. 2.5-3 saat bir şey yapmadan oturduktan sonra cidden ne yaparsanız yapın eğlenceli geliyor. :) Turkuaz Cafe'ye gittik. Son Durak'ın yerini tutmadı bünyemde. Son Durak'ta oturduk, oradan çimlere gömüldük derken sevgilimin arkadaşı aldı bizi Hadırlı'ya götürdü. "Seray bak çok salaş bir yer, aşırı salaş ama eti çok güzel..." Sürekli Hadırlı'nın salaşlığından bahsettiler, bir gittim, normal lokanta işte. :) Masaya yoğurttur, soğandır, salatadır geldi. Ardından da çok özel bir boğma geldi. Tadı da güzeldi çok alkollü olmasına rağmen. Ve en son da etler geldi. Adana'da daha acısını beklerdim ama zevkle yiyebileceğim ve ete doyabileceğim kadar acıydı sadece. Sonra sevgilim gaza geldi arkadaşlarıyla konuşurken ve önündeki sek boğmayı kafaya dikme kararı aldı. Ben durur muyum? Durmadım ben de diktim. Nasıl tatlı oldum anlatamam. Böyle, ne sarhoş ne ayık. Tam çakır keyif. Tam!

Eh dedik, kaybetmeyelim bu tatlılığı... Bulgaristan'dan gelen bir şarap getirmiş yavru, onu açtık. Hayatımda içtiğim en güzel şaraptı. Adını sormam lazım, hatta belki bunu okuduktan sonra kendisi yazar yorumlara şarabın adını. :) O şarabı alıp kafama dikip başkasına vermeyebilirdim. Yanına da nargile yaktık... Balkon sefası daha nasıl olur meraklar içerisindeyim. Bundan ötesi yoktur!

Son günümde sabah okula gittiğimizi ama hiçbir şey yapmadan geri geldiğimizi biliyorum zira ilk dersi kaçırdık uyanamayıp. Sonra ben Pancake yaptım sevgilime. :) Banana Pancake değildi ama Pancaketi. Beğendiğini umuyorum. Vee vee Snatch'i izledik!!! Sonunda izledim yani, biraz onun ısrarıyla da olsa izledim. Snatch izlenmiştir. Snatch izleme derdim bitmiştir. E yine acıktık biz akşam olunca. Ne yemedim ben? CİĞEERR!!! Bayılırım. Ciğerci Bedo'ya götürdüler beni. Özal'da orası ve giderken şunu öğrendim: Otobüste bağıran muavinin bağırdığı yer ismi vardığımız yer değil gideceğimiz yer. :) Artık bunu biliyorum. Ciğerleri de mideye indirdikten sonra yürüye yürüye giderken Atom muhabbeti açıldı. Eh muhabbeti açılınca da tam kapanmak üzere olan bir atomcuyu kararından döndürdük. Süt-muz-fındık-çilek-bal allah ne verdiyse karıştırılıp sunulan bir şey bu atom. Gerçi sevgilime göre o içtiğimiz atomdan sayılmazmış. Gerçeğini de tadarız bir ara artık.

Sonra da Ankara'ya döndüm işte ertesi sabah. :/

Otobüste biraz ağladım, sonra uyudum, sonra yine biraz ağladım. İnsan alışınca, ki 1 saatte alışıveriyorsun sevgilinin hep yanında olmasına, bırakmak istemiyor. Hep orada onunla kalmak istiyorum. Hep istediğim anda onu görebilmek istiyorum. Onun hayatının içerisinde olmak... Güzel hisler... Çünkü her saniyesinde koşulsuz ve alternatifsiz mutluydum. Huzurluydum.

24 saat Ankara'da kalmadan İstanbul'a geldim. Özetle: Tutulmaya gittim ve kuzenimi götürdüm, SushiCo'da sedece Suşi yiyerek 71 TL hesap gelebildiğine acı şekilde şahit oldum, İstiklal'e çıktım, Cafe Pi'ye gittim, Mahşerin 5 Shotlısını içtim, Maçı nargile eşliğinde Tunca ve Nilay'la izledim. Aybars, Tunca ve Nilay ve Aslı'yı görmüş oldum böylece bu gezim esnasında. British American Tobacco'dan bir kadınla staj konusunda konuştum. Ve kuzenimin bebeği Ege'yi sevdim-ki kendisi çooooooookk tatlı. Çocuk isteme sebebi gibi bir velet.

Annemler dönmüşler gittikleri yerden. Akşam biz Havelka'dayken İstanbul'a varmış olurlar sanırım. Şu andaysa Gayda İstanbul adlı CD'deki şarkıları dinleyip alıp almama konusunda düşünüyorum ama almayacağım galiba. Beklediğim gibi değil şarkılar. Bu arada, İstiklal'de The Beatles Cafe diye bir yer var, Harun Güven kişisi götürdü... İlgisini çeken olursa, tavsiye ederim. Koltukları rahat epey.

Böyle işte. Dolaşıp duruyorum. Bakalım eve dönünce neler olacak. Nedense içimde kötü hisler var, ama hayırlısı.

Adana'ya Mektup Var: İlk 3 Gün

2010-07-09T22:37:00.000+03:00

Sevgilim,

Mükemmel bir 4 gün için, hayatımda olduğun için, beni anladığın için, seni anlayabildiğim için, beni güldürdüğün için, gülerken gözlerin güldüğü için... Ve aslında böyle bir aşk mektubu değil yazacağım. :)

Sevgilim, Canıım, Aşkıım, Bitaneem, Gözlerine bittiğiimm...

Geldim o cehennem gibi sıcak Adana'ya ve seni gördüğüm anda ne sıcak kaldı ne bir şey. Gerçi serinlememde Domino's'un klimasının da etkisi olmadı değil. :p Sonraki hatırladığım şey 3. bardak votkayı içerken arkadaşının Komünizm üzerine konuştuğu. Ve uyku. Ve sabah...

İlk kahvaltımız değildi belki ama ilk Pazar kahvaltımız ne güzeldi dimi? Rahat olmak, huzurlu olmak ne güzel bir şeydir, uzun süre sonra hatırladım resmen. Grease'i seyretmekse benim için gerçekten çok özeldi. Fazlasıyla özeldi. Hep hayalini kurduğum bir şeydi. Bunu nasıl anlatırım bilmiyorum. Herkesin kafasında mükemmel bir gün- mükemmel bir ilişki tasviri vardır ya. Mavi boncuk, masaya vur, Grease o tasvirde elzem bir rol oynuyor. :) Neyse, pazarı da uzatmayalım ve hemen pazartesiye geçeyim!! Dopdolu Pazartesi'ye, Mersin'e!

Sabahın köründe ters otura otura, olgun çiftler gibin gittik ya Mersin'e... Erken kalktık, gazete aldık, bulmaca bile çözdüm. Bildiğin 40 yaşındaydık biz orada. :) İsteyenlerse, beyefendinin sanat eserini Facebook'ta görebilirler. Mersin, Adana'dan bile sıcaktı. Roll House'a gittik önce. Birileri beni rakip olarak görmediği için falsolu atış çalıştı bowling onarken. Ha ona rağmen yenildim mi? Yenildim. Çok güzel yenildim hem de. Sonra hayatımın manzarasını izledim. Masmavi deniz, yeşiller arasından ufuk çizgisine kadar masmavilik. Ve gözlerimi indiriyorum, bana bakan bir çift göz, öyle güzel bakan, şefkatli.

Ardından 5 Dakika adında bir cafeye gittik. Ne içtim ben? Vanilyalı Ice Coffee mi içtim, neydi o hatırlamıyorum adını ama inanamazsınız, önüme hayvan gibi bir bardak geldi. Tadından bahsetmiyorum bile, lezizzzz! Sevgilimin en sevdiği yermiş ve sevmekte haksız değil. Sade ama şeker ve renkli. Bir de ufak vitrinlerde sattıkları kolyeler vardı rengarenk. 45 TL olmasaydı, bir tanesi cidden çok hoşuma gitmişti, lakin bir an 45'i duyunca geri adım attım. Şimdi düşünüyorum da, atmayaydım hoş olabilirdi. Ama çok gitmeyin oraya, sonra piyasa mekan olur, bizimki soğur mekandan, olmaz. ;)

Ben o kadar yürümeye, gezmeye acıktım tabii. Mersin'de ne yenir? Tantuni yenir. :) Gittik yedik, mekan Hasan Usta'nın yeri. Sevgili Hasan Usta'nın yerinde tantuni şahaneydi ama Çukurova raconuna hoş bir giriş yaptım: Acısız tantuni istediğinizde etsiz çiğköfteden biraz daha acı bir tantuni geliyor. İşin ilginci, Ankara'da en ufak acıya dayanamayan dilim oralardayken acıya tolerans geliştirdi.

Sonraki durak Mersin Forum. Forumu önceden biliyordum, orada WinMaxx vardı. Aklımda "çok güzel şeyler satan bir yer" olarak kalmış. Benim de dar siyah kotla bacaklarım yandı resmen, tutturdum "ben winmaxx'i bulcam, oradan şort-kapri filan alıcam" diye. Çocuğu da sürükledim peşimden, evvela WinMaxx aradık, sonra bulduk ama ben WinMaxx'i bıraktığım gibi bulamadım, çulçaput dolu buldum ve bu sefer diğer yerlere bakmaya başladık şort için. Bayanlar, size sevgilinizi sınama önerisi olsun: Hava 100 dereceyken sevgilinizi sırasıyla Zara, Mudo, Stradivarius, Pull & Bear, Bershka'ya sokun. Kendisi hala size gülen gözlerle bakabiliyor, hala sizinle konuşuyorsa sizi seviyordur bence. Ben şort faslımı tamamladıktan sonra, 4'lü şekilde Gönül Kahvesi diye bir yere gittik. Sevgilim telvesiz Türk Kahvesi yapıldığını iddia ediyordu, ama kusura bakma yavru, telve vardı. Telveden fal bile bakıldı yani... ;) Devamında Tömbeki'ye gittik. Açık olmak gerekirse Ankara'daki Tömbeki'yi tercih ederim oraya nazaran. Eskiden süper bir yermiş sanırsam, ama ben gittiğimde çok da özellikli değildi. Veeee Mersin'in en güzel kısmına geliyoruz:

Balkaymak Dondurma...
Topçular Durağı'nın orada, Beşiktal Meydanı'nın hemen hizasında ufak bir dondurmacı var. Adı Balkaymak... Eee? Sahibi çok sıcakkanlıydı. Ama özellik o da değil. Bu adam, taşı versen ondan dondurma çıkarabiliyor. Normal, envai çeşit meyveden dondurmalar yapmış kendi elleriyle. Yetmemiş yemişlerden yapmış, mesir macunundan yapmış. O da yetmemiş Rakılı yapmış, tekilalı dondurma yapmış, Bailey'sli dondurma yapmış... Dondurmaları yapmış, o da yetmemiş adam dondurmayı külaha gül şeklinde koyuyor. Resimde gördüğünüz gibi yani. Böyle bir şeyi Ankara'da yapsalar topunu 20 liradan koyarlar, biz iki kişi iki koca dondurmaya 8 lira mı ödedik ne verdik bilmiyorum tam, ucuz geldi diye hatırlıyorum sadece. Gidin, yiyin. İnanılmaz. Başka bir şey demiyorum.

Gün bitti, midemiz şişti, gittik biz gara tren bekliyoruz. Trene 45 dakika vardı, oturuyorduk beni yiyen sivrisineklerle birlikte. Sonra saate baktı, 21.30, e tren de 21.30'da... Ama tren ilerideki bir peronda ve işin kötüsü, gidiyor! Anlayacağınız, treni kaçırdık. Başladı benimki gülmeye, sinirleri bozuldu, nasıl uykumuz var, nasıl yorulmuşuz... Neyse, 1 saat sonraki trene bindik, trende uyuduk. Eve nasıl girdim hatırlamıyorum.

Devamı Sonra... Amma şey yapmışız ha! Yarısını yazana kadar yoruldum resmen... :)

Bu kadarı için bile teşekkür ederim. Seni seviyorum.

Adana'dayım Allaan Blogırıyım!

2010-07-04T18:55:00.001+03:00

- Adana'dan bildiriyorum: Hava çok sıcak. Burada insanlar nasıl oluyor da buharlaşıp yok olmuyorlar anlamadım. Dün akşamüstü geldim Adana'ya, çok da kötü değil diye düşündüm, Bodrum kadar filandı. Bu sabahtan beriyse klimasız ortamda nefes almanın bile güç olduğunu hissediyorum. Kendimi soğuk sulara atmak istiyorum resmen. Yine de vaktim güzel geçiyor. :) Adana seyran oluyor . ;)

- TEB'in sınavını geçmişim. Teşekkürler internetteki dandik IQ soruları!!

- Kendimi şu anda bilgisayarın başında Carrie Bradshaw gibi hissediyorum.

- %99 Doğal Bebek Yağı diye bir şey buldum. İnanılmaz tatlı kokuyor, vanilya gibi. Yeşil bir şişesi var. Yumuşacık yapıyor insanı vallahi. Tavsiye ederim. Ayrıca yanık tene de iyi geliyor, sızıyı hafifletiyor.

- Hani yatak yaparken, daha doğrusu yatağa çarşaf geçirirken, çarşaf lastikliyse, 3 köşeyi geçirirsiniz de tam dördüncü ve zor köşeyi geçirecekken diğer köşelerden biri atar ya... Sevmiyorum ben onu hiç.

- Nişasta-şeker ve kabartma tozunu karıştırıp sağa sola koyduğunuzda karıncalar geliyormuş, onu yiyormuş, sonra nişasta ve kabartma tozu midelerinde etkileşime giriyormuş ve şişiyormuş. Karıncalar da patlıyormuş. Evin içerisinde çıtır çıtır sesler duyabilirmişsiniz. (Sevgilim ve bir arkadaşı anlattılar dün akşam)

- Dünya Kupası'na bu kadar ilgisiz kalabileceğimi zannetmezdim ama resmen umurumda bile değil. Kassam bile izleyemiyorum maçları. Vuvuzelayla filan alakası yok, sadece olmuyor yahu işte. Ya maçı kaçırıyorum ya da hiç ilgi duymadığım takımların maçı oluyor.

- Şu anda klimanın altındayım, bu sefer de üşüdüm. Ne alakasız memleket yea!

- İnci'den atılmışım... ccc :'( ccc

- Korktuğum başıma geldi. Gül Ablam (manikürcü ablam) işten ayrılmış ve kayıplara karışmış. Artık hayatımda Emine Abla var. Böyle de hızlı değişime giderim!

- Basketbol şortu çok rahat bir şey arkadaşlar. Erkekler için filan ama cidden rahat ya. Resmen mutluluk veriyor onun o kumaşı ve renkleri. Ağını çıkardığınızda üstünüzde garip de durmuyor.

- Siz siz olun kendinizi sadece evde tuvalete girmeye alıştırmayın. Uzun süre dışarıda kalmak gerektiğinde çok fena oluyor.

- Yumurta aslında ne de önemli bir şeymiş. Yapmayı bildiğim bütün yemeklerin içerisinde bir şekilde bir yumurta var resmen. Tabii bunda toplamda 5 tane filan yemek yapabiliyor olmamın da etkisi olabilir. :)

- Gereksiz, sıradan zamanlarda en uygun hediyeleri düşünebilen ben, cidden hediye almam gerektiğinde neden alacak bir şey bulamıyorum ya da kötü seçimler yapıyorum? Neden?!

- Bir masada iki mühendislik öğrencisi oturuyorsa "Akışkanlar" kelimesini en az bir kez duymanız kaçınılmaz.

- Altayazı çevirmenlerine sesleniyorum: Anlamıyorsanız, çevirmeyin! Makatından çeviri yapan insanlara cidden kızıyorum. Metni mi okumuyorsun yoksa filmi mi seyretmiyorsun da böyle çeviriler çıkıyor ortaya?

- Napsam, napsam diye düşünürken sağdan soldan sürekli duymamla yeni bir diziye başladım: GLEE
Liseli gençlerin bir hoca tarafından şevklendirilmesi ve yola getirilmesi hikayesi. İşin içinde müzik ve dans da var. OKulda "Glee Team" adında bir gösteri grubu var ve kendi lise dönemlerine özlem duyan bir İspanyolca hocası abi bu takımı çalıştırıp başarılı olması için kasıyor. Biri ezik ve iyi şarkı söyleyen kuralcı bir kız, biri okulun spor takımında olup iyi şarkı söyleyen bir oğlan, biri tekerlekli sandaleyede olup da iyi gitar çalan bir "geek" ve biri de bizim İspanyolca hocasına aşık olan aşırı titiz başka bir hoca olan 4 karakter şimdiye dek en dikkatimi çekenler. Onların dışında da toplasan 10 kişi filan var dizide şimdilik. Muhtemelen her bölümde gösterile misteriler de olacak. Şahane çerezlik yani.

- Herkes evleniyor ya! Sürekli bir gelin arabası sesi, facebookta boyuna düğün fotoğrafları. Yeter ya!

- Uzun mesafe yolculuklarının olmazsa olmazı arasında sürekli ağlayan bebeklerle birlikte artık konuşmadan duramayan teyzeler de var benim için. Teyze bir susmadı 7 saatlik yolculukta ki müzik dinleyeyim, kitap okuyayım... Bütün sülalesinin nerede çalıştığını biliyorum artık kadının. Üstelik İşletme okuduğumu söyleyince, kadın annemden bile üstün bir performansla bankalardan birine girmem konusunda ikna etmeye çalıştı beni. He teyze he. (bir de bankacı olurmuşum, ne gülerim)

Zorunlu Evlilik Stajı

2010-06-30T02:18:00.000+03:00

TEB'in sınavına girdim çıktım. Hala sonuçları gelmedi. Stajyerleri alırken internette sıkça gördüğünüz IQ testlerinden yapıyorlar inanabiliyor musunuz? İlk kez işe yaradı o testleri çözmem. Gerçi çok da iyi değildim bence. 30 daikada 50 sorunun 46sına emin şekilde yanıt verdim ve toplamda 48 soru işaretledim. Neyse, kafamı kurcalayan o değil şimdi. Yazının konusu o değil yani...

Bir süredir evlilik üzerine düşünüyorum. Özellikle Sex an the City'yi izledikten sonra biraz daha düşünmeye başladım. Yani, tamam bir şekilde olacak gibi görünüyor ama herkes de bu durum için yetiştirilmiyor ki. Eskiden kızlar evinin hanımı, çocuklarının anası olsun diye eğitilir, onlara bu tarz öneriler getirilirmiş. Ben ne için eğitiliyorum? Çıkan bir ürünü pazarlamak ya da faiz hesaplamak için. Yemek yapmayı bilmem, ev temizlemeyi sevmem, sabah erken kalkamam, sürekli ortalığı derli toplu tutamam. Tutmaya kalkışsam bu sefer kendimi kaybederim, paçavraya dönerim. İki gündür normal bir ev annesinin yaptığı işin %25'i civarında bir potansiyelle çalışıyorum, ki bu benim için bir ilktir, belim kopmak üzere. Canım sıkıldığı için, bir de annemlere biraz yaranabilmek için bulaşıkları kaldırıp yenilerini diziyorum. Çamaşır yıkayıp asıyorum. Bugün yemeğe de elimi bulaştırdım birazcık... Ben bunları sürekli yapamam ki ama!

O yüzden, benim gibi prenses tadında yetiştirilmiş kişiler için evlilik öncesi staj olmalı. Zorunlu Evlilik Stajı!! Hoca tadında bir geçici kocan olacak. Ev işi, ev ekonomisi... İşte evdeki kadın rolünü sana öğretecek 30 iş gününde. Hangi malzemelerle ne yemek yapılır, bütün gün hem işte hem evde çalıştıktan sonra akşam kocan eve geldiğinde nasıl hala neşen yerinde olur, 3 çocuk ve bir adamla nasıl baş edilir... Staj defteri olsun, yazalım ne öğrendiysek. Geçici kocamız imzalamadan evlenemeyelim mesela. Hem böylece daha az boşanma olur bence. Özellikle metropollerde, çünkü çoğu evliliğin kadının dikbaşlılığı yüzünden bittiğini düşünüyorum. Kadının dikbaşlılığı ise karakterden gelmiyorsa bile, yaşadığı hayattan bıkmaktan geliyor kanımca.

Hayır ben bunları düşünüyorum da, beni kim alacak diye düşünmüyor muyum? Düşünüyorum da... :/ Neyseaahh...

Dua edin her şey yolunda gitsin önümüzdeki hafta için. Eğer izni koparabilirsem süperötesi fantastik bir hafta beni bekliyor olacak. ;) Yarın da The Çarşamba!

Günün etiketleri: Bodrum, Kitap Okuyoruz, Diyet, Favorim İstanbul, Tuğra, Twitter

2010-06-25T18:35:00.001+03:00

Bodrum'dan döndüm, uzunca bir süre de gideceğimi sanmıyorum. Lakin keşke başka bir şey isteseymişim; ilk kez (yaşıtım olmasalar da) dışarı çıkıp eğlenecek birileriyle tanıştım. Kafa dengiydiler, eğlenceliydiler. Üstelik bir sonraki gidişimde de orada olacaklarını biliyorum. Bununla birlikte Bodrum'a gideceklere bir uyarı: Yanınızda çorap ve kazak, hatta yağmurluk götürün. Hava 25 derece ortalama olarak. Çok fena yağmur yağabiliyor ve kısa sürede ortalık sırılsıklam olabiliyor. Bir de geceleri çok esiyor. Nasıl ki Ankara Haziran yerine Kasım yaşıyorsa, Bodrum da bu ara Haziran yerine Mart-Nisan yaşıyor. 2010 nedense biraz ağırdan alıyor mevsimleri. Geçen yıllarda "küresel ısınma" adı altında susuzluktan kırılıyorduk, şimdiyse tufanlar sarmış durumda ülkeyi. İlginç tabii. Allah sonumuzu hayretsin.

Bu kadar havadan sudan bahsetmek yeter sanırım...

----------------------------------ooo---------------------------------------

Kitap Okuyoruz

Yeni bir siteden haberdar edildim. Yani, ne kadar yeni bilmiyorum ama ben daha yeni duydum. Çok hoş bir amaca hizmet ediyor bu site: http://www.kitapokuyoruz.com/

Nedir? İnsanlar okudukları kitapları yorumluyorlar bu sitede. Kitapların birer özeti de bulunuyor. Anladığım kadarıyla yazarlar hakkında ve dahi çevirmenler hakkında da bilgi bulmak ve bilgi paylaşmak mümkün. Sadece kitaplara adanmış bir sosyalleşme sitesi de diyebiliriz. Fazla spoiler vermemekle birlikte kitaptan hoşunuza giden ya da gitmeyen kısımları, hangi baskının ne kadar yazım hatası barındırdığı gibi konuları tartışmak, yazmak mümkün. Site henüz "çok" dolu değil. Boş da sayılmaz. Zamanla dolacaktır. Fikir gayet hoş kanımca. Benim asıl ilgimi çekense "Yardım Bekleyen Okullarımız (!)" linki. Neden (!) konulmuş onu anlamadım, fakat bu linkten kitap yardımı bekleyen okulların adreslerine ya da ulaşabileceğiniz kişilerin iletişim bilgilerine ulaşabiliyorsunuz. Bence harika bir şey!

Bu sitenin yazarları, sözlüklerde Zirve yapıldığı gibi buluşuyorlar da anladığım kadarıyla. Filmlerde gördüğüm "Kitap okuma toplantıları" yapıyorlar mı işte onu bilmiyorum.

Gerisine kendiniz bakın derim. Kitap okumayı seven okurlarım için hoş bir site. Kitap bittikten sonra "ne yapacağım ben şimdi?!" diye düşünenler için özellikle. Üstelik Twilight gibi, Harry Potter gibi olaya dönüşen ve insanda okuma zevkinin yanısıra dedikodusunu yapma ve saatlerce anlatma isteği uyandıran kitapları diğer okurlarla tartışabilirsiniz. "Öff yeter amaa hep kitaptan bahsediyosun!" diyen arkadaşlarınızı da rahat bırakmış olursunuz. :) "Ne okusam?!" sıkıntısına da birebir. Kendimden biliyorum: Bunca kitap arasından birini seçmek bazen gerçekten zor oluyor.

----------------------------------ooo---------------------------------------

-- Geçen gün dergilerden birinde gördüm: Favori firması Favorim İstanbul adından bir mücevher koleksiyonu yapmış!!! İnanılmaz güzel bir koleksiyon. Tuzluluğuna girmiyorum. Evli bir kadın olmak lazım kanımca o tarz hediyeler alabilmek için. :) Bir gün, belki 40 yaşıma geldiğimde eşimin ve çocuklarımın bir olup alacağı türden hoş bir koleksiyon. O zamana kalırsa tabii. İstanbul temalı ürünlere bayılıyorum ya! Çıldırıyorum. Bir İstanbul, bir İrlanda zaten... :)
Ürünlerin resimlerini izinsiz kullanmak yasak olduğundan buraya koyamıyorum ama en beğendiklerimin linklerini koyacağım. İlgisini çeken varsa baksın. Ben ki kuyumculardan filan nefret ederim ama bunlar inanılmaz güzel olmuşlar. <3

Südde-i Saadet 3 adlı kolye, Südde-i Saadet 1 adlı yüzük, İstanbul Aşığı adlı yüzük, Gece ve Gündüz adlı yüzük ki bundan süper alyans da olur, Mühr-ü İstanbul adlı kolye, Ay Yıldızlı İstanbul kolyesi... Aslında hepsi mükemmel de... Favorinin diğer koleksiyonlarına da bakmanızı öneririm. İstanbul temalı koleksiyonları gerçekten çok hoş... Aaahhh ah!

-- Diyete başladım ben. Sonunda bu da oldu ama yapacak bir şey yok, zira göt göbek aldı başını gidiyor. Hayatımda ulaşmadığım bir boyuta ulaştım ve iş keyiften çıkıp sağlıksızlığa doğru gider oldu. Üstelik bu kiloyu çok ama çok kısa sürede, 3 haftada aldığım için kendimi çok fena hissediyorum. Bırakmadım yemeği tabii ki. Sık ama az yiyorum. 2 saatte bir mideme bir şeyler giriyor ama bunlar şekersiz-unsuz ve mümkünse yağsız şeyler oluyor. Bol su. Sınırsız salata (ama yeme vaktimde sınırsız salata) Tabii bir de spor. Evde yürüme bandı vardı. Bir de şu terleten eşofmanlardan giyiyorum. İğrenç bir his aslında ama işe yaradığını ve vıcık vıcık terlediğinizi hissediyorsunuz. O güzel bir his işte. :) Sonra bir ılık duş... Zaten pelte oluyorsun sonra. Annem de sağolsun sebze pişireceğim bundan sonra dedi. Bu ilk hafta en az 1 kilo vermem lazım. En az!!

-- Twitterımı takip ediyorsanız görmüşsünüzdür: Kendime tuğra kolye aldım. Yalnız tuğralar hakkında pek fazla şey bilmediğimi fark ettim ve biraz araştırdım. Yani Google'a Tuğra yazdım. :) Tuğra.org diye bir site çıktı karşıma. Oradan öğrendiğim kadarıyla benim boynumdaki kolyede herhangibir şey yazıyor olabilirmiş. Boynumda o en bilindik işaret var yalnız tuğranın Sere kısmında yani en altta asıl ismin yazdığı kısımda ne yazdığı belli değil. Gümüşten olduğu için sallamışlar gibi duruyor. Yalnız bu tuğra, hani şu en meşhur olan, en çok 4. Murat'ın tuğrasına benziyor. Gerçi o kadar çok birbirine benziyolar ki, ben bakınca hangisi kimin anlayamıyorum. Burada tam olarak bir şey yazdığından bile emin değilim çünkü cidden resimlerle karşılaştırınca epey eksiği olan bir tuğra bendeki. Şekil itibariyle dışarıdan benziyor ama detaylar tutmuyor hiç. (So Chick'ten 18 TL'ye aldım.) Belki gün gelir kendime tuğra yaptırırım... İmkansız değil.

-- Blogdan ziyade twitterımdan takip edin derim beni. Bazen bloga yazılabilir tespitleri filan ard arda Twitter'a döşüyorum. Dün de Aşk-ı Memnu çılgınlığı esnasında baya twittim göreceğiniz gibi. Buradan okumanız gerçekten zor olur, çoğu yazdığımı kaçırabilirsiniz. Benden tavsiyedir. Ha yanında "dedeler, nobrain.dk, ccc inci ccc" tarzı şeyler yazan linklere tıklamayın. ;) Bu da benden okurlarıma kıyağım olsun. Tıklayanlar bin pişman zira. :)

Ebeveynle Bodrum Tatiline Çıkılmaz! Çıkılmamalı!

2010-06-18T17:59:00.001+03:00

Bu akşam tekrardan Bodrum'a gidiyorum. 10 saatlik araba yolculuğu gözümde aşırı büyüyor, ama suya girecek olmak filan da güzel tabii. Biz bildiğiniz üzere Akyarlar'da kalıyoruz her sene. Babadan Pansiyon var orada, hemen suyun kenarında. Aspat Tepesi bir tarafta, Kos Adası diğer tarafta... Kefalikos Hotel açıldı bir de geçen sene, şimdi kıyı şeridi daha ışıklı.

Yalnız Bodrum'dan eski tadı almıyorum. Eski insanlar yok sanki ya da eski eğlenceler. Mesela annemin kuzenleri Mert ve Arda Abi vardı ki Arda Abinin oğlu Efe'nin fotoğrafını da koymuştum geçen senelerde... Onların zamanının Bodrum'u çok daha güzeldi sanki ya da ben küçüktüm de o yüzden bana daha parlak geliyordu. Kalabalık bir grupları vardı. İstanbul'da dolaşırken Mert Abi'ye mesaj gelirdi "Akyarlar'da su çok güzel!" diye. Toptan atlar arabaya Akyarlar'a giderdik. Gece Barlar Sokağı'na giderdik. Mert Abimler barlara dalar arkadaşlarını bulurlardı, biz de sokakta bir aşağıya bir yukarıya yürürdük.

Şimdi benim Bodrum'da öyle bir grubum olmadığından burada Corvus'a gidiyormuşcasına içmeye gidemiyorum. Gidemedim hiç yani. Çok eğlenceli olurdu eminim. Nedir benim için Bodrum?

Barlar Sokağı'na Kule Bar'ın sağından girilen ufak bir yoldan giriş yapmak. Her zaman aynı otoparka bırakır babam arabayı çünkü. Sezin'le Kule'ye iç geçirerek bakmak. Sonra da Halikarnas tarafına doğru yürüyen kalabalığa karışmak. Birkaç mağazaya bakmak. Sağ tarafta yarısı açık olan bir incik boncukçuda çalışan uzun saçlı esmer yakışıklı çocuk hala orada mı diye bakmak yine Sezin'le. Oradaysa Sezin'le kendi aramızda sevinmek, eğlenmek... :) Ki son gittiğimizde çocuk orada değildi, epey üzüldük. Yürümeye devam etmek. Şirin'de oturup Sebzeli Döner yemek, o ufak biber turşularıyla yanmak. Sonra benim kitap fuarına dalmam ve annemlerin beni zorla çıkarmaya çalışması. Belki Penguen'de bir dondurma yemek... Biraz daha ilerlemek... Genelde Sensi Bar'da, barın tepesinde dans eden kızları seyrederken bir bira filan içmek... Sonra caddenin öbür tarafına doğru yürümek. Daha çok mağazaya bakmak ve son olarak eve geri dönmek.

Bir gün gelecek, ben o barlar sokağında aşağı yukarı yürümek- film karakterlerinin biblolarını satan dükkanların vitrinine yapışmak gibi şeylerden fazlasını yapacağım. Önce Bodrum'a kafile kaldırmam gerekiyor ama. Çok kısa sreler kaldığımız için arkadaş yapacak vaktim olmuyor hiç. Hep başka insanlar oluyor her gittiğimde. :( Bir de işin içinde Anne-Baba olunca mutlaka " Aman içmeyin, geç dönmeyin, çok harcamayın..." gibi laflar oluyor. Asla kafana göre takılamıyorsun. Al işte gittik geçen sefer Sezin'le Kule'ye... Ne oldu? 2 kişiyiz, sağa sola bakıyorsun, eğlenemiyorsun, içerken promil hesaplıyorsun! (Babamda promil ölçme aleti var bizi kontrol etmek için! İnanabiliyor musunuz?! Cidden her içip gittiğimde üfletiyor cihazı!) Halbuki o değil ki Bodrum! Dağıtacaksın, rahat olacaksın, beğenmedin mi orayı, bir diğer bara gideceksin, mekan mekan gezeceksin, muhabbet edeceksin... Neyse... Başka ne Bodrum?

Yalıkavak yolundan kayısı gibi turuncu batan güneşi izlemek. Belki Gümüşlük tarafında bir balık yemek, oradaki tezgahları dolaşmak, balıkçıların önündeki leğenlerdeki böcek gibi deniz yaratıklarına bakmak... O sıcakta Oasis'e gitmek, MudoConcept'i dolaşmak... Ki Bodrum'un içindeyiz reklamları çok hoşuma gidiyor Mudo'nun: MURDOB

Bu gittiğimde de çok farklı şeyler olmayacak, sonuçta yine annemlerleyim. Ama buraya ilan veriyorum:

Benimle Bodrum'a gelip, Babadan'da günlüğü 40 TL'ye kalıp, akşamları deniz taksisiyle Bodrum'un içine inecek, sabaha kadar mojito ve tekila içecek ve sonra da aynı kafayla sabaha karşı deniz otobüsüyle geri dönecek bir grup insan arıyorum kızlı erkekli...

Başvurular:
inflackblog@gmail.com

Sex and the İnci

2010-06-17T01:55:00.001+03:00

Sonunda gittim Şimal'le Sex and the City'ye... (Spoiler İçeren Bir Yazıdır)

Film güzel miydi? İlkine göre çok iyi değildi ama yine de güzeldi diyebilirim, ama ben bir Sex and the City bağımlısıyım. Dolayısıyla bana her türlü güzel gelmiş olabilir. Lakin film "REKLAMLAR" diye bağırıyordu. Bir kadın varmış, bir şey Sommers... Onun kitabının reklamı, giysilerin reklamı, bir yonca şeklinde kolyenin reklamı (ki aylardır yonca şeklinde kolye ararken baya kötü vurdu bu... her yer yonca kolye dolacak şimdi), Abu Dhabi'nin reklamı...

Gelelim şu "Müslümanlara karşı olması..." meselesine. O filmde "Müslümanlara karşı" bir haksızlık yoktu. 4 tane Amerikalı kadının Arap Emirliklerinde şaşırması vardı sadece. Yalan yoktu. Peçeli kadınlar vardı. Samantha'nın bir adamı ulu orta öpmesi yüzünden hapse atılması vardı, çantasından prezervatif düşürdü diye neredeyse linç edilecek olması vardı. Bunların neresi yalan? "Kadınların sesinin kesilmeye çalışılması"na epey taş atılmıştı. Bunu Müslümanlık karşıtı olarak aldıysa yayınlayan şirket, varsın alsın, ama karşıtı filan değil, bu bir Müslüman Dünyası gerçeği. İslamiyet'ten bahsetmiyorum, ama Müslüman ülkelerde bu var. Kadının kapatılması da, o peçenin altından patates kızartması yemek durumunda kalması da, çarşafların altından son moda kıyafetleriyle güzel Arap bacıların çıkması da Müslümanlığın farklı bir çeşit yorumundan geliyor. Bunları bir filmde görünce milletin hoşuna gitmiyor belli ki, ama gerçek olan bu. Filmde, normalde olmayan hiçbir şey yok. Hatta bize de taş gelmiş. Samantha'nın hormon ilaçları gümrük kontrolünde içeriye alınmazken Carrie "Bu iş gitgide Geceyarısı Ekspresine dönüyor." diyor, kafamıza geliyor taş. Sonra kendilerine de batırıyorlar aynı iğneyi: Amerika'da eşit gibi görünüyoruz ama erkeklere o fırsatı versen bizim de peçe altından patates yememizi isterler muhtemelen diyorlar.

Bir diğer konu da "evlilik" konusu. Bu filmi ondan sevdim zaten. Peri masallarının kesildiği yerden "Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar" kısmından devam filmi çekilmiş. "Evet!" dedikten sonrasını anlatıyor. Charlotte gibi bir ev annesinin bile annelikten yorulabileceğini, bazen insanların kafasının karışabildiğini ve "Sıkıcı oluruz evlenince, sıkılırız hep oturursak" demenin pek bir şey ifade etmediğini anlatıyor filmde. Aşk kazanıyor her türlü. Ayşe Arman'ın seneler evvel yazdığı "evli çiftlerin kendilerine ait özel bir evleri daha olmalı ve arada orada kalınmalı" olayını Carrie daha yeni işledi. Zaten şüpheleniyorum Carrie Bradshaw'un Ayşe Arman'dan esinlendiğinden fazlaca. İkisi de özel hayatlarını ve hayatlarını kaleme alan sarışın metropolit hatunlar olup, sürekli aşkı arayıp, aşk üzerine fark edilmemiş klişeleri ortaya çıkarmakla birlikte alışılmışın dışında fikirlerini de beyan etmekteler. Sonrasında da evlendiler işte, onu yazmaya başladılar... Ayşe Arman bir gerçek Carrie dolayısıyla. İkisini de seviyorum. :) Şimdi laf sokun bana istediğiniz kadar. Erkek olmanız pek muhtemel, değilseniz de... Öff aman neyse.

İşte böyle. Bu film KIZLAR İÇİN! Erkeklere kesinlikle tavsiye etmiyorum. Kızlar bolca "allaaammm elbiseye baaak!! ayyy şu ayakkabılara baaakkk!!! Anaamm adamlar taş gibiie" diyebilirler.

Spoiler Burada Biter

**Ben yonca şeklinde, abartısız, ne çok büyük ne de minnacık, gümüş ama taşsız bir kolye istiyorum. Çok istiyorum! Bulamıyorum. :( So Chick'te görür gibi oldum ama emin değilim ondan da. Hiç bulamazsam gidip onu alacağım.

Gelelim İnci Sözlük'e. Sözlüklerden çıktım sadece İnci'de yazarım kafamı dinlerim diyordum ki sevgili İnciciler kendi kendilerini becerdiler bu sefer. İçi zor dolası bir yara... Evvela "Buralar eskiden daha güzeldi" adamcıkları çıktı, şimdi de "Modların mesaj okuması skandalı" patlak verdi. Tebrik ediyorum. Her sözlükte en az bir kez yaşanan hadiseler bunlar ama İnci'de olmamalıydı ya! Bu kadar eğlenceli bir siteyi de sikerttiniz tabiri caizse. Karı Listesi yayınlanmış, çok şükür ki adım yok listede. Olsa da fark etmez, mail adresim gerçek değildi. Ulaşmak isteyen bana her türlü ulaşır zaten de Bilkentli Kız Aranıyor nickli bir arkadaş dikkatimi çekti malum videoda... Kendisi ona buna mesaj atıyormuş "Sen inflack mısın?" diye filan... Kendisine selam ederim buradan. Bir eğlencemiz vardı o da gitti... :(

ccc Hadi görüşürüz ccc

Bir Yazlık Belde Fenomeni: Emekli Albay Amca

2010-06-15T23:20:00.001+03:00

Sezin'le yıllardır her tatile gidişimizde yaptığımız gözlemler sonucunda ikimizin de bu amcalar üstüne baya kafa yorduğumuzu fark ettik. Emekli Albay Amcalar Yaz Sezonunun vazgeçilmez birer parçasıydı. Her sahilde, her yazlık sitede vardılar ve kimi ortak özelliklere sahiptiler. Peki siz, emekli bir albay amcayı nasıl tanıyacağınızı biliyor musunuz?!

- Emekli Albay Amca sabah 5.30 dedin mi kalkar! Zamanında ailesini çok uyandırmak istemiştir ama artık öğrenmiştir onların kalkmayacağını.

- Emekli Albay Amca 6 dedin mi denizdedir. Evvela derin derin temiz havayı çeker, sonra da buz gibi sulara dalar.

- EAA'nın derisi güneş görmekten kahverengileşmiştir. Ağarmış göğüs kılları, opsiyonel olarak beyaz saçları pırıl pırıl parlar güneş altında. Cildi hep krem sürülmüş gibi parlaktır lakin EAA asla krem sürmez!

- EAA'nın muhtemelen beyaz bir kasketi vardır, ama çok nadir görürsünüz o kasketi kafada.

- İnsanların çoğunlukta olduğu yerden epey açıklarda kahverengi bir kafa görürseniz bilin ki o EAAdır.

- Emekli Albay Amcanın vücudu da karakteristiktir. Göbeği vardır ama o göbek asla sarkık değildir. Boy 1.75-1.80 civarıdır, bacak kasları kuvvetlidir, omuzları poposundan geniştir. Maşallahı vardır yaşına göre.

- EAAlar ne slip mayo ne de şort mayo giyerler. Böyle şort gibi ama oldukça dar olan mayoları tercih ederler. Koyu renktir o mayolar. Parmakarası terlik giymezler, giyeni de pek sevmezler.

- EAAlar yüzmek için plaja indiklerinde yanlarında havlu getirirler ama o havluya kurulanmazlar. Havluyu şezlonga sererler ama şezlonga yatmazlar.

- EAA yüzerken hızlı gider, az su sıçratır. Suya atlar ama siz atladığını asla göremezsiniz.

- EAAları her sene aynı beldede aynı sahilde görürsünüz senelerdir, çünkü muhtemelen yazlık sitenin kooperatiften beridir içinde olan tek adamdır.

- EAA Mayıstan beri oradadır ve Ekimde kendi şehrine dönecektir.

- EAA sinirli görünür, sinirlidir de aslında ama normalde pamuk gibi adamdır.

- EAAlar akşamları balık yer, rakı içerler. Rakıyı biraz fazla kaçırınca nağmeler yükselir, ama çok yükselmez.

- EAAların evinde bolca plastiğe sarılı misina, ucuna takmak için de uyduruktan çengel olduğunu tahmin ediyoruz. Asla adam gibi oltayla balık tutmaya çalışmazlar. Zorlukların adamıdırlar. Ekmek yemez, balıklara ekmek yedirirler.

- EAAların %96,4'ü kedileri sevmez. %63,7'si çocuklardan haz etmezken bu %63,7'lik kesimin %89,1'i kendi torunlarına tapar. 1-4 yaş arasındaki (özellikle erkek) torunlarını yüzdürmeye çalışır lakin korkutup ağlatırlar. Sürekli torunlara bir şeyler öğretmeye çalışırlar.

- EAAları belde halkı da "Albayım nassın?!" diyerek selamlarlar. Amcamız herkesi tanır ama kimseyle çok laubali olmaz.

- EAAların eşleri yüksek oranda kısa saçlıdır. Çiçek desenli büyük beden mayolar giyerler. El ve ayak tırnaklarında aynı ton pembemsi-yavruağzımsı sedefli oje görmeniz pek mümkündür.

- EAAlar akşamları şile bezinden beyaz gömlek giyerek ten renklerini ortaya çıkarmayı severler. Altına da kırık beyaz keten pantolon giydikleri çok görülmüştür. Veyahut bej bermuda-şort giyerler. Ayakkabılarının içineyse kesinlikle o beyaz çorap giyilmiştir, giyilecektir.

İşte böyledir Emekli Albay Amcalar. Bir gün tatile gittiğinizde çevrenize dikkatli bakarsanız siz de onları görebilirsiniz. Hatta o kadar dikkatli bakmanıza da gerek yok, o kendini belli edecektir ister istemez. Görürseniz benden ona selam edin. ;)

*Resimdeki kişi Merhum Emekli Albay Mustafa Tevhit Turnalı'dır. Yazıya en uygun kendisinin fotoğrafını bulabildim. Gördüğünüz üzere kendisi zamanında tam tekmil bir Emekli Albay Amca imiş. Toprağı bol olsun.

Artık Yorum Yapabilirsiniz, ama...

2010-06-12T15:24:00.001+03:00

Yorumları actım. Yine "hariçten gazel" okuyabilirsiniz yazılarım hakkında. Ama... Artık yazılan yorumları evvela ben göreceğim. Adsiz da yorum bırakabilirsiniz. Zayıf egonuzu adsiz yorumlarda bana laf ederek sisirebilirsiniz ama üzgünüm, o yorumları sadece ben göreceğim. Yazılarla ilgili olan her türlü yorum ise yayinlanacaktir.

Ben hala Bodrum'dayim. Her tarafımı sinekler ısırdı. Olan biteni sürekli twitter'a yazıyorum. Oradan takip edebilirsiniz. Daha sonra adam gibi bir yazı yazarım tabii ki Bodrum, yağmur, sinekler ve vuvuzelalar hakkında; telefondan yazmak cidden zor oluyor.

Sonra görüşürüz.

Ankara, I Love You! But You're bringing me down!

2010-06-09T19:09:00.004+03:00

Haziran Yağmurları adı altında yeni bir meteorolojik terimin türediği şu günlerde evde oturmaktan cidden çok sıkılıyorum ben ya! Koray geri döndü, onunlaydım dün. Sanki hiç gitmemiş gibi geldi. Şimdi de çantamı topladım, yola çıkmayı bekliyorum. Aklıma üzerine yazacak bir konu bile gelmiyor. Aslında tek sıkılan ben değilim. Hürriyet'tekiler de sıkılıyor olsalar gerek: Zaytung haberi gibi haber yapmışlar. "Uzaylılar Türkçe Konuşuyor." İnsan bunun haberini yapmaya utanır ya... Bence o video da Zaytung ya da Böbiler için hazırlanıyorken Hürriyet'ten bir miniçakalın eline düşmüş. :)

Sıkıntıdan Rudeboy şarkısını arabesk tonda söyleyerek ve biraz oryantal ritimler katarak kendimi eğlendiriyorum. Attack Music diye bir şarkı duydum. These New Puritans diye bir İngiliz gruba aitmiş. Ritm harika ama nasıl kullanacaklarını bilememişler sanki, böyle bir garip durmuş. Şarkıyı da fazla uzun tutmuşlar. Heba olmuş güzelim ritm. Onun dışında Dream TV de duyduğum şarkıların hepsi birbirine benziyor. Sanki birisi ortaya bir sample atmış "çalışın bunun üzerinde" demiş de millet de şarkı yapmaya kasmış gibi. Kedi miyavlaması sesli kızlar, Justin taklidi yapmaya çalışan erkekler var kliplerde. Gece karanlığında güneş gözlüğü takmış herkes. Derdiniz ne?!

Step Up'ın bir ve ikinci filmlerini seyrettim. Güzellerdi. Klasik "fakir kişinin zenginler arasında kendini ispatlaması" filmi. İspatlanan konu dans olunca, araya üç beş gösteri, biraz güzel müzik de koy. Kızlar oğlanlar güzel ve genç. Al sana film. Seviyorum böyle şeyleri. :) Ama bu hafta hoşuma giden film New York, I Love You oldu. 9 ayrı yönetmenin çektiği parçaların biraz içiçe geçerek oluşturduğu bu hoş filmde bizden de Uğur Yücel oynuyor. Yönetmenlerden bir tanesi Fatih Akın. Herkes New York'tan bir hikaye anlatmış. Fimde kimler yok ki!!?! Orlando Bloom, Natalie Portman, The Hangoverdaki yakışıklı herif, Cristina Ricci, Hangoverda oynayan damat olacak çocuk, Hayden Christensen, Andy Garcia, Gossip Girl'deki Serena, The OC'den Rachel Bilson... Öyle de hoş bir yapım yani. Bir de "The Holiday" filminde oynayan amcanın olduğu yaşlı bir çiftin parodisi vardı. En çok o kısmı sevdim. İzlerken beni anımsayın. "Lift your feet!" Bu arada, New York I Love You filminin "New York I love you but You're bringing me down" şeklinde ilerleyen şarkıyla hiçbir ilgisinin olmaması baya ilginç olmuş.

Neyse... Sol gözümdeki lens sabahtan beri düzelmediği ve azıcık canımı yaktığı için daha fazla yazamayacağım. Önümüzdeki 4 gün Bodrum'dayım. Akyarlar'ın sessiz sedasızlığında belki kafa dinlerim. Çok soğuk olmadığını umuyorum havanın. Denize girmeyecek olsam da hırkayla da dolaşmak istemiyorum. Sonra 15'inde bizimkilerin mezuniyet töreni var. Selmin'i ve 2006 girişli arkadaşlarımı mezun edeceğim. Sonrası da Allah kerim. Bu arada çok mızmız yazılar yazdığıma dair bir mail aldım. Bu ara biraz öyleyim ama çok değil, sadece birazcık. O da evde pineklemekten kaynaklanıyor ve havanın durumundan. Resmen 2-3 günde seller yağdı, gök delindi... Hadi hadi, uzatmayacağım diyip laf eveliyorum.

Görüşürüz.

Hayalleri Bozuk Para Misali Harcayan İnsan: Ben

2010-06-08T01:40:00.002+03:00

Son keşfim eşliğinde yazacağım bu yazıyı. Yeni gözdemin adı Hindi Zahra. Biraz Pauline Croze, biraz Sade... Hafif, ama canlı. Buzlu limon soda gibi kadının şarkıları. Biraz İstanbul ama sakin kısmı gibi, biraz Ankara'nın canlı kısmı gibi. Misal Nergis Sokak gibi, hani anneannemin oturduğu, bir sürü cafenin, 5 liraya DVD kiralayan dükkanın, ufak bir tavernanın olduğu ve gece köftecisi bulunan... Epey yeşil; gündüzleri sakin, geceleriyse hem genç, hem elit. Hindi Zahra için Andaç Abim'e binlerce teşekkürler buradan, her ne kadar okuyor olmasa da. :) Hindi Zahra'yı yan tarafta Ruh Besleme Servisi'nde bulabilirsiniz. Afiyet Olsun.

Dün Kalecik'teydik. Babamın arkadaşının evinde kaldık. Kendi şaraplarını ve rakılarını yapıyorlarmış, onları tattık. O fena yağmura ve doluya da o ufak evde yakalandık. Ürkütücü ve heyecan verici bir doğa olayıydı. Yağmur bulutları hiç bu kadar yakın görünmemişlerdi bana sanırım. Yan evin çatısı uçtu... Her neyse, konu o değil.

Geri dönüş yolunda camda yarışan yağmur tanelerini izlerken neden bu kadar kolay pes ettiğimi düşünmeye başladım. Neden istediğim şeylerden bu kadar çabuk vazgeçebiliyorum? Sorunum ne? Savaşacak gücüm mü yok? Biraz yok aslında. Daha doğrusu, burnunu kriptonit tıkılmış Süpermen edasıyla oturuyorum yerimde. Babama bağımlıyım hala. Zaten, ah bir olmasam! Freudsal hissiyatım ağır bastı, nelerden vazgeçtim şimdiye kadar diye düşündüm. Liste çok olmasa bile, biraz kabarık.

- 3.5- 4 yaşında, dans etmeyi seviyorum diye bale kursuna yazdırılmıştım. Ufak pembe pisipisilerim vardı. Sınıfta İrep adında bir kızlı birlikte en ufak olanlardık. "Point" temiz ayaktı, rahat bıraktığımızdaysa "pis ayak!" derdik. Tütüleri giyer boyumuzu aşan barlarda plie çalışırdık... Kardeşim doğduktan sonra çalışmalara gidememeye başladım, annemler bebekle ilgileniyorlardı. Anasınıfına başladığımdaysa annem okulumla birlikte hem maddi, hem zamani olarak çok yük olduğumdan beni kurstan aldı.

- Hala da dans etmeyi, seviyordum ben. Jimnastik kursu vardı okulda ona gitmek istiyordum. Sonunda ısrarlarıma dayanamadılar ve yolladılar beni. Ne oldu ama? Ev çok uzaktı okula. Her cumartesi saat 9'daki kursa beni götürmek çizim yapıp sabaha karşı yatan babamın işine gelmedi.

- Yine de dans etmeyi seviyordum ve öğretmenlerim beni okuldaki gösterilere yazmaya başladılar. İlkokulda birkaç gösteriye katıldım. Hepsine katılamıyordum çünkü annemle babam 23 Nisan, 19 Mayıs gibi dönemlerde de normalde yapamadıkları tatilleri yapıyorlardı. Koroya çağrıldım, gidemedim bu sebepten. Gösterilerin provalarına ise sadece okul günlerinde katılabiliyordum. Akşamları da kavga gürültü oluyordu arada sırada "her gün seni nasıl alalım o saatte okuldan kızım?!" diye. Evin okula 20 küsür km uzakta olmasının bedeline kafam girsin.

- Buz patenine de sarmıştım bir ara. Kursa başlamıştım yalvar yakar. Sonra annemlerin seyahate çıkması gerekti. Anneannemler de kursa götürüp getiremediler. Yalan oldu o da öyle. Hala severim ama buz patenini. Neden kendim gitmiyordum ki?! 10 yaşındaydım çünkü ve dışarıda korkunç bir dünyanın ve birçok tehlikenin olduğuna inanıyordum.

- 5. sınıfta ponpon kız seçmelerinde son ikiye kaldım. Çok yakın arkadaşım Gizem seçildi benim yerime. Hoca beni "dans ederken gülmüyorsun" diye elemişti. Bunu yazmıştım sanki?! Hayatım ondan sonra ters yüz oldu zaten. Hatun üniversiteden 1.likle mzun olup o yaz evlendikten sonra Amerika'ya taşındığı esnada ben 2. sınıfa geçtim diye seviniyordum. :) Gerçi 5. sınıftan sonra şansım 1 sene daha yaver gitti. Modern Dans takımı kuruldu, ona girdim. Modern dans takımında dans ederken ne kadar ciddi görünürsen o kadar mübah zira. :) 6. sınıf güzeldi yahu. Giysilerimiz kötüydü ama... :)

- 7. ve 8. sınıfta da takım devam etti ama ben yoktum. Derslerim kötüye gidiyor diye girememiştim. Girseymişim keşke, ne diye "sorumluluklu çocuk" moduna girdiysem?! 7. sınıftasın be?! O zamanlar bilmiyordum tabii 7. sınıfta kalınmayacağını. 8. sınıf mezuniyetinde dansla en alakasız insanlar çaça gösterisi yaparken cübbemle yerimde oturup onları izlemek ve adımlarını saymak koymuştu epey.

- Lise 1'de de 19 Mayıs için 19 Mayıs Stadyumu gösterilerine çağrıldım. Seçmeleri kazandım. Gönderilmedim. Derslerim vardı, bir de tatile giedecektik, neden engel çıkarıyordum?!

- Gazetecilik okumak isteyip de TS yerine zorla MF seçtirilme hikayem artık kabak tadı verdi farkındayım. Gazeteci olacakken mühendisliğe girdim. Mühendislik de bana girdi.

O saatten sonra da bıraktım zaten. Şimdi maymun iştahlı, sürekli bir şeylere saldıran ama sonunu getirmeyi bir türlü başaramayan ve bundan ne yazık ki gocunmayan bir insanım. 5 sene sonra ne yapıyor olacaksın sorusuna cevap veremiyorum. Versem ne olur ki? Nasılsa olmayacak. Nasılsa değişmek zorunda kalacak. Al işte: 2 seneni Reklamcılığa ayır. Zorla bir staj ayarla İstanbul'da. Baban "yollamıyorum. gidiyorsan da benden para bekleme, kendi başının çaresine bak." desin. Tek kalemde silsin atsın bütün planları. Ne? İnsan Kaynakları stajı arıyorum şimdi de. Bulamayacağım işte, bariz belli. Bomboş bir yaz daha geçireceğim. Reklamcı olacaksam da ancak 30'umdan sonra olurum belki, kendi param olduğunda. Ne olursa olsun babamın ayarladığı bir yere girmek istemiyorum ama. Ne işim var Vinç Sanayii'nde benim ya?! İnsan Kaynakları istiyorum da onun için taa ebesinin nikahına gidemem ki. Değmez ki. O firmaların İKsı İK değil ki. "Osman Bey'in yeğeni geliyormuş, onu şu koltuğa oturtun." Bu mu İK?! =/

Reklamcı olmak istiyorum ben. Ankara'da çok zor, hatta imkansız gibi. Ancak ufak yerler var, ajans yok adam gibi. Bu işin kökü İstanbul'da. İstanbul'a da gidemiyorum. Gitsem ne yer, ne içerim o da meçhul. Hadi iş buldum gittim, eve dönünce tripler. "Madem evden uzaklaşacaksın neden sana yatırım yapıyoruz da okulunu ödüyoruz"lar... Bir de gidince mutlu olacak mıyım ondan emin değilim. Biraz da o sayede vazgeçmem bu denli kolay oldu. Uğraşıp, gidip mutsuz olursam?! Ne olacak o zaman? Hayal de kalmayacak?!

Hani o "Bilkentte baba parasıyla okuyorsun höthöthöt" diyenler var ya. Allahım keşke 1 ay benim yerimde olsalar. Sadece 1 ay. Dayanabilirler mi ki?!

Kitabım çıksın istiyorum, yazar olayım istiyorum, kanun çalmak istiyorum, Arasıra evlenmek istiyorum, arasıra yalnız yaşamak istiyorum bekar evimde, İrlanda'yı ve Yunanistan'ı görmek istiyorum, Kedi istiyorum, Eğitimlere ve seminerlere katılmak istiyorum, Düzgünce atkı örebilmek istiyorum, İtalyancamı ilerletmek istiyorum, İstanbul'da stajımı yapmak ve o ortamı görmek istiyorum... Hepsi de para, ama hepsi!

Paranın gözü kör olsun ya! Of!

Biri bana para gerektirmeyen bir şeyler bulsun.

Kariyer.Net, KariyerGenç ve SecretCV palavraları

2010-06-04T20:43:00.001+03:00

45 yere başvurmuşum. 35 tanesi Kariyer.Net'ten. Her yere bangır bangır ilan vermiyorlar mı iş buluyoruz diye, hani? Artık oraya ilan verenlerin aslında stajyer filan aramadığına karar verdim. Arıyorlarsa bile, bulmak için pek de bir çabaları yok, orası kesin. Bir tane bile mi cevap gelmez. Olumlu cevaptan bahsetmiyorum, cevaptan bahsediyorum.

"Kriterlerimize uymuyorsunuz, kusura bakmayın."
Bu da bir cevaptır. Lakin bu sitelere ilan veren aklı evveller resmen size "istemem yan cebime koy" muamelesi çekiyor. Hani kimi kızlar vardır: Ne sizinle çıkarlar ne de sizinle flört etmekten vazgeçerler. Biz kaşar deriz kimisine. Hah işte, tam da o hatunlara benziyor bu ilan verenler. Ver cevabını ki ilerleyeyim yolumda değil mi? Yok ama. O cevap asla gelmeyecek. Boşuna ilan, sırf vermiş olmak için. Zaten aynı ilan gün aşırı tazeleniyor. O kadar çok İnsan Kaynakları Stajyeri arayan firma arasından birinin bile geri dönmemesi tümden şevkimi kırdı. Haziran oldu ve ben hala stajsızım. Son çare babama başvuracağım kendimden tiksinerek. Bir stajı bile kendim ayarlayamıyorum diyerek. Muhtemelen benim başvurduğum yerlere de birilerinin yeğeni-kuzeni filan yerleştiriliyor.

Sinirimden ağlayasım gelmiyor değil ama hala da umut var içimde yarın bir gün birileri arayacak diye. Vakit daralıyor, yaz geçiyor. Anneme kalsa son okul yılımda tatil yapmalıyım, bu kadar kafama takmamalıyım, kimse stajı filan önemsemiyor, nasılsa hayatım boyunca çalışacağım. Bense "bir staj bile bulamıyorsam işi nereden bulacağım?!" diye düşünüyorum.

Harika!

Düştüm Cennetten Yeryüzü Oyununa

2010-06-03T02:19:00.001+03:00

Epeydir adam gibi bir şeyler yazamıyorum. Eurovision yazısını da yalan ettim, farkındayım. Ama işte son zamanlarda içimde birikenler...

* Son 5 gündür ben dünyada değil Cennet'teydim. Şimdi o gitti ve hayat benim için normal seyrine yavaştan dönmeye başladı. Hayatımdan mutsuz değilim, ama o varken daha güzel, daha huzurlu ve daha anlamlı. Ve hemen dönsün ki ait olduğu yere yani yanıma, dursun bu oyun bir kez daha.

* 3. sınıf bitti. Hiç aklıma gelmezdi ama resmen son sınıf oldum! Mezun oluyorum seneye iiiiinşallah. :)

* İsrail'in Gazze'ye giden gemilere yaptığı haince saldırı yüzünden insanlar bir anda taraftarlaştı. Bir anda ama. Yıllardır süregelen savaş hiç bu kadar dikkat çekmemişti sanki. Protestoları destekliyorum. İsrail Devleti'nin ve askerinin bu saldırısı gerçekten insanlık ayıbıdır. Hele ki mutfaktaki bıçakları "tehdit unsuru" olarak görmeleri... Hani, insan utanır o resimleri çekip "bakın silahları vardı" demeye. İnsan utanır ama... Yalnız anlaşılmayan ve anlaşılmak için uğraşılmayan bir durum var ki: Bu saldırıyı "Bütün Yahudiler", "Bütün İsrailliler" yapmadı. Yolda, orada, burada buldukları Yahudi vatandaşları hırpalayanlar, "Hitler haklıymış" diyenler, soykırım leyhinde slogan atanlar... Bu insanlar bunu nasıl görmüyor bilmiyorum. İlle keskin bir tarafta, ille ya siyah ya beyaz. Asıl suçluyu, odak noktasını aşırı derecede şaşıranlar olduğunu düşünüyorum. Protestoları destekliorsun ama katıldın mı? denebilir. Hayır. Katılmadım, katılacağımı da düşünmüyorum zira asla aktif bir protestocu çıkmaz benden. Ben de %95'iniz gibi oturduğum yerden destek veriyorum.

* İsrail'in saldırısı aynı zamanda uzun süredir beklediğim filmlerden Sex & The City 2'yi de vurdu. Gösterimi ertelenmiş belirsiz bir tarihe. Gerekçe ise filmin Müslümanlık karşıtı olması. Bu film bir sanat yapıtı olsa, içerisinde bütün dizi tarihi boyunca en ufak siyasi ya da dini unsur içermiş olsa diyeceğim ki "e haklılar..." ama değil. Bir çerez, bir hayal dünyası, ve şunu hepimiz biliyoruz ki din-siyaset ve kültürle en ama en ufak alakası olmayan bir film. Neresi Müslümanlık'a ters geldi de boykot yedi bilemiyorum. İlle bir şey yapacaklar ya, artık her şeye saldırırlar. Zaytung haklı "Geleneksel İsrail'den gelen ürünleri boykotlama şenlikleri başladı." Gerçi film İsrail yapımı da değil, hey Allahım!

* Eurovision'un sonucuna şaşırdım. İlk 10'a gireceğimiz kesindi ama ikincilik cidden beklemediğim bir sonuçtu. Almanya'nın kazanacağını da biliyorduk. Ermenistan'a şaşırdım, geride kalmış olmalarına. Başka da aklımda kalan bir şey olmadı... Dersem yalan olur. MELTEM! Aaaahh Meltem! Yaptı yine yapacağını. Meğrhabaaağğ, dobraviyeçi, helloooooo... Allah cızırtını versin sarışın kişi! Her söylediğinden sonra karşıdan tepki bekleyip de alamamalarına bittiğim... Sen olmasan bu Eurovision izlenmez şerefsizim. End tüvelf poynt goooz tuuğğğ AZERBAYCAN! Bıcır seni.

Daha yazasım gelmedi. Sevgilim İnci Sözlük hesabımı ele geçirdi, ondan tırsıyorum biraz işte. Biraz da boş hissediyorum şu an kendimi. Ne staj ayarlandı, ne bir şey. Her planım baştan baştan ayarlanmak durumunda kalıyor. Okul da yoki sevgili de gitti... ÖSS'den çıkmış Lise Son öğrencisi kadar şaşkın ve ne yapacağını bilmez durumdayım.

Tebrik Ediyorum Sizi... Ve kendimi de tabii...

2010-06-01T02:41:00.002+03:00

Sevgili Inflack Blog okuyucuları...

Bazı it dalaşı meraklısı ergenlerin, kimi ders çalışmaktan bunalıp bana sardırmış kişilerin, birtakım zeka seviyesi düşük yaratığın "Hariçten Gazel Okuma" yani bloguma yorum yapma olayının tuzunu fazla kaçırıp kendilerine olan saygımı yitirmeme sebep olduklarından ötürü bu bloga yorum yapılması olayı bitmiştir. Elleriyle sevişmekten sıkılıp klavyesine tecavüz edenler bir zahmet ellerine geri dönsünler. Arkadaşım dediğim (yanlışlıkla) kişilerin bana bel altından vurmaya çalışmaları son bulsun, insaniyetleri en azından hayalimde canlı kalmaya devam etsin. Canı sıkılanları da Allah ıslah etsin, benim yapabileceğim bir şey ne yazık ki yok.

Yazılarla ilgili derdiniz, hoşlantınız vs. olursa mail adresim hemen yanda duruyor. Bana ulaşmanız mümkün. İnsanların attığı mailların hepsine özenle cevap yazıyorum. Yorumlar konusundaysa (tuzu)kuruların yanında yaşlar da yandığı için üzgünüm, ama "fikirleriniz değerli" dedikçe tepeme çıkılmaya çalışılmasından gına geldi. Beğenen içinden beğenir artık, beğenmeyen de beğenmez, şu saatten sonra beni alakadar etmiyor.

Haydi selametle...

Birebir Sözlük Ahalisi'ne

2010-05-28T00:35:00.002+03:00

Sevgili Birebir Sözlük Üyeleri,

Birkaç gün evvel hem çok ani hem de daha evvelden sinyallerini hissettiğim bir biçimde sözlük aleminden çekilme kararı aldım. Bu kararımı ilk olarak bir süredir aktif olarak yazdığım Ekşi Sözlük'teki entrylerimi silip hesabımı kapayarak gerçekleştirdim. Birebir'de de yaklaşık 4500 entryim vardı 4 seneden beri yazdığım. Sys'e onları silmesini ve hesabımı kapamasını rica eden bir mesaj yazdım.

Sonrasında öğrendim ki entrylerim silinmiş. Ne güzel, ne ala... Ama Sys kendince bir güzellik yapmış ve Duyurular'a benim sözlükten ayrıldığımı yazmış. Benim de aklıma gelmezdi böyle bir şey açıkcası, daha evvel ben de görmedim ayrılan yazarın duyurulardan ilanını. Bana söylediklerinde inanamadım hatta, taa ki " Sözlükten Ayrıldığı Duyurulardan Haber Verilen Yazar" ya da işte buna benzer o başlığı okuyana kadar. Sözlükten ayrılmam hala okumuyorum anlamına gelmiyor, sadece artık kullanıcı hesabım yok.

Duyurulara adımın yazılmasının garipsenmesini anlarım. Ben de garipserdim, dediğim gibi. Yalnız, gidişim ardından olayı bilip bilmeden atıp tutan arkadaşlara gerçekten kırıldım. Kırılmakla kalmadım kızdım da. Üstelik de bana cevap hakkı doğdu.

Sessiz sedasız gideceğime şimdi cevaplar yazıyorum bir bir:

- Dikkat çekmeye çalışsaydım sizlerin alışık olduğu gibi kendi başlığım altına "ben gidiyorum sözlük elvedaaağğ" yazardım. Belki bir-iki kişi "geri dön" filan derdi, geri dönerdim. Ben sadece entrylerim silinsin dedim. Duyurulara yazılacağı aklımın ucundan dahi geçmedi. Takip eden vardıysa beni, çok sonradan fark ederdi en fazla. Bu nasıl bir dikkat çekme stratejisi sizce?

- Biz entrylerimizi silince bak bakalım nooluyo demiş bir arkadaş. Ben entrylerimi silmedim. Teker teker entry silmek, seri şekilde yapıldığında yasak Birebir'de. Bunu biliyorum. Zaten 4500 entry nasıl tek tek silinir? Ben tümden silinsin dedim Sys de kırmadı. Orada isyan eden kaç kişi Sys'e bütün entrylerimi sil dedi de ret cevabı aldı gerçekten çok merak ediyorum. Yiyorsa deneyin bence, hayır demeyecektir.

- Yazarlığıma da laf gelmiş. Leyhime yazılan entrylerin sahipleri "amma sevmeyenin varmış, eksilemişler hep" diyorlar. Sanırım uzun süredir yazar olan bazı arkadaşlar alınmışlar mı ne olmuş bilmiyorum ama bir huzursuzluk sezdim başlıkta. Kendi yazarlığımı ilk defa öveceğim. Aslında yazarlığımı değil, emeğimden bahsedeceğim. Entrylerimin silinmesiyle 200 küsür tane başlık boş kalmış ve BBDK'nın eline düşmüş. Kendi başlıklarım altındaki yeni entryleri gördükçe içim kan ağladı. İç Mimar başlığına tanım yapmak için TDK'ya bakmak durumunda kalınmasına mı yanayım, bilmediği şarkının sözünü kopyalayıp yapıştırana mı yanayım? "Erhan Erkut kim ki?" demiş birisi. Erhan Erkut Özyeğin Üniversitesi'nin kurucu rektörlerinden olup, Bilkent İşletme'ye dünya çapında akreditasyon kazandırarak Türkiye'deki tek akredite edilmiş İşletme bölümü olmasını sağlamış mükemmel bir adamdır. En azından gidin bir Ekşi'ye filan bakın, gözünüzü seveyim. Tek cümlelik tanımlar yazıp durmuşsunuz benim paragraflarca yazdığım başlıklara... Sonra da alınganlık yapıyorsunuz. Tamam o başlıkları doldurmak da önemli ama hiç düşündünüz mü neden Birebir bu kadar boşaldı diye? Sıkıcı çünkü. Çünkü "tanım" mantığından çıkıp "yazı" yazabilen çok az yazarı kaldı. Misal bir Pablo sildirse entryleri, o başlıkların hali nice olur çok merak ediyorum. Tematik önemli, evet, ama her şeyi de tematik yapar gibi yazdığınız için okuyucu sıkılıyor, yazası gelmiyor. Her şey "çok entry" değil. Yarın sorsam "o ne be" diyeceğiniz abidik gubidik terimler değil. Bir tespitin altına yazılan 2 cümlelik devam entrysi değil. X köşesi Y köşesi ortada su şişesi gibi gündelik çözümler de değil. (Karalama Defteri'ni tenzih ederim)

Ha bir de, bunu içimde tutamıyorum artık: ARANIZDA FELAKET İKİ YÜZLÜLER VAR. Dikkatli olun derim. Her size güleni dost, her size laf sokanı düşman sanmayın. Ben sütten çıkmış ak kaşık değilim, biliyorum. Ama, işte uzaklaşmaya çalışıyorum. Çok değerli insanlar da var, çok boş beleşler de... İnsanları ayırt edin derim. Bir de olayların iç yüzünü bilmeden bok atmaya yeltenmeyin. Yok yere bulaşmayın insanlara.

Saygılarımı sunuyorum 4 senemin geçtiği bu sanal mecraya.

Hoş Kalın.

Seray

Eurovision 2010... 2. Yarı-Final

2010-05-27T21:49:00.025+03:00

Bugün Türkiye çıkıyor son sırada. Yarışma henüz başlamadı lakin benim caaaaaanım Meltem Yazgan'ım ekrana çıkmış. Meltem Yazgan'ı tanırsınız. Hani her Eurovision'da puanlarımızı verirken "Hellooo.. hellooo hags end kisıs fırom töööğrkiii, vate vandırfıll nayt! aym giving dı törkiş voğğtss" diyen şekerlik muskası sarışın. Yerim ben onu. Her sene kendisi için bekliyorum. Bülend Özveren'in adının kaç yıllık TRT'de Bilent diye yazılması da başka bir güzellik. Hep Terry Woganlı BBC yorumlarını özlemişimdir ama Bülend Bey de canımız tabii...

Bu arada bu yarı final daha zor bence. Rakiplerimiz ilk yarı finaldeki şarkılardan daha iyi. Ermenistan, Azerbaycan filan baya sağlam kanımca. Manga'ya başarılar ne diyeyim. Sıramız 17. Eurovision'a doğru bitti. 5 dakika sonra görüşürüz.

(bu post yarışma boyunca tazelenecektir.)

- Sevgili Erasmusçular!! 17 yazın bulunduğunuz ülkenin Eurovision numarasına yollayın! Hayır "iyi olan kazansın" lafına- en azından bu yarışmada- inanmıyorum.

- Hmm akıllıca Litvanya... Voice Male... Akıllıca. Bu arada Lithunia ile Latvia'yı hala karıştırdığımı bir evvelki Eurovision yazısından anlayabilirsiniz. Voice Male kullanan Lithuania... Litvanya'ya daha çok benziyor bu. Letonya da olabilir bilmiyorum hala.

- Siyasi sebepleri bir kenara bırakırsak eğer, bu sene ilk beğendiğim şarkı Ermenistan'ın şarkısıydı. Apricot Stone... Kız da hoş açıkçası.

- Ve ama kızın mikrofonunun biraz fazla açık olması ve daha beteri: Kızın detone olması :(

- Oha Bülend abi laf koydu "anavatanına özlemini dile getirdi... artık hangi anavatansa?!" diye :))) oha.

- Israil'in bu yarışmada ne işi olduğunu asla anlayamayacağım, ama genelde hoş şarkılar yapabiliyorlar. Bu biraz yavaş geldi bana sadece.

- Ve bu abi de çok pis detone olur... No chance Israel.

- Danimarka'nın Barney Stinson'la katıldığı yarışma.

- Yanıma Aslı Abla'nın çocukları geldi. İki velet artı ben izliyoruz Eurovision'u. Soruya gel "bir sayıya 16 eklersek sonucu 47 oluyor aynı sayıya 21 eklersek sonucu kaç olur?" Ödev yapıyor da bir tanesi. Bu arada fark ettiyseniz Switzerland'ın şarkısını tamamen yok sayıyorum. Yorum yazmaya değmez.

- İsveç'in de, Belçikalı abinin kız versiyonuyla katıldığı yarışma. Sarışın bir kızı yollamışlar gitarıyla. Çok şaşırdık. Ben yani.. Ben şaşırdım çok. Sözlük ağzından kurtulmak lazım. (kız haklı beyler)

- Azerbaycan, Sovyetler Birliği zamanının genetik özelliklerini harcıyor hala. Çok Amerikan bir şarkı yapmışlar ama elbise-kız-şarkı güzel. Ve ama bu abla da detone oldu. Noluyo ki bunlara. Bana "ya bizimkiler de olurlarsa" demeyin çünkü bizim şarkıyla detone olmak namümkün.

- Ukrayna... Erkekler ekran başına. :)

- Ohvş :S Sese bak... Kıza bak! Yok yok sese... Kız da iyiymiş ya. :( Bunlar varken bize kim neden "kız" diyor ki? Ukrayna işte.

- Çıktım Ukrayna'nın etkisinden ama geç oldu. Şimdi şarkı neye benzerse benzesin desteklediğim ülke var!!! İRLANDA!!! Ki güzel girdi. Aaah Terry neredesin? :(

- Bulgaristan şu anda 1980 model uyduruk müzik kanalı videosu gibi görünüyor. Varsa öyle bir şey. Veee ilk "Tenk yüü" geldi. Tanrım lütfen bu sene bizimkiler "tenk yü yuroopp vuhuuuuuuu" filan demesin. Nolur!

- Geçen senelerdeki uzun bacaklı, gümüş rengi sallantılı elbise giyen abla modasını bu sene gitarı elinde çıkan slow şarkıcılar modası almış. Kıbrıs da modayı takip edenlerden.

- Hırvatistan'ın Feminnem grubu ikinci kere katılıyor bildiğim kadarıyla. Bunu Bülend Özeveren nasıl söylemez? İlk çıktıkları sene " Biliyorsunuz Eminem diye bir rok grubu var Amerika'da, isimleri ona benzetiliyor..." dediği için olabilir mi?

- Anam Anam Anam!! 1 şarkı kaldı. :) O değil, bizim doğu komşuları amma iyileşmeye başlamış bu şarkı ve şarkıcı seçme olayında?! Gürcistan ilk 10'a kalırsa şaşırmam şu anda.

- Çok heyecanlı Manga çok!!! ve ses sanki çok basık geliyor.. Ve şarkıyı yavaşlatmışlar mı?!?! Ahah darbukayı koymuşlar!!! süper! Ama sesi çıkmıyor.... Mikrofon çok açık müziğin sesi çok kısık. Ya hayır! Ama iyiler yine de...

- Bu adamın arkasına 3-4 vokalist lazımdı bence... Tek başına sesi yetersiz geliyor sanki?! Heyecan yaptım yeminle!

Ermenistan, Danimarka, İsveç, Azerbaycan, Ukrayna, Romania, Türkiye, İrlanda, Kıbrıs, Gürcistan

Benim ilk 10'um böyle. İrlanda'yı kayırdım resmen. Türkiye'yi de doğal olarak kayırmış olabilirim. Bu sefer Avrupa beni yanıltmasın lütfen!

Ve sonuçlar:

Gürcistan (evet 1/1)

Ukrayna (Daha durun bu hatun ilk 3'ü zorlar diyorum) (Bülend abi yazmamıştım Ukrayna'yı dedi... Hatun abi!)

Türkiye (Budur!)

İsrail ( Canlı performansta senkronun kayması önemli değilmiş. Okan kazandı :) )

İrlandaaa!!! (Buggers! :) )

Kıbrıs (Aha Yunanistan en az bir 12 puanı garanti etti :P ) (Bülend abi de çaktı lafı 12 puan gidip gelecek mi bakalım diye)

Azerbaycan (Oh biz de 8 puanı garanti ettik ahahah)

Romanya (atmıştım tuttu)

Ermenistan (çıkmazsa ayıp olurdu. en iyi şarkılardan birisi bu)

Danimarka (ccc Barney Öper ccc)

Ve 9/10 bildim bu sefer. Nıhahananahanan... Ukrayna'nın şarkısını daha çoook severim ben. Hala İsrail'in kötü performans gösterdiğini düşünüyorum. Belki finalde iyi olurlar.

Eurovision Finalinde görüşmek dileğiyle... :) Hadi geçmiş olsun.

Üniforma İyi midir, Kötü müdür?

2010-05-26T20:16:00.000+03:00

12 sene boyunca özel okulda okudum.Bu 12 senenin 10 senesinde her hafta Çarşamba günleri "Serbest Kıyafet" günüydü. Çarşamba günü özeldi. Salı akşamları ise benim gibi kılık kıyafeti birbirine uyduramayan birisi için işkence. Herkes güzel olmaya çalışırdı o Çarşamba günlerinde. Çarşamba güzeldi çünkü bütün hafta giydiğin
o aynı renk, sıkıcı kıyafeti giymek zorunda kalmazdın. Çarşamba kötüydü çünkü birileri senden güzel olurdu hep. Kimisinin kazağını, kimisinin taktığı takıyı beğenirdin. Allah'a çok şükür çok da "yalandığım" olmadı. Çok istediğim bir şey olduğunda alabildim. Ya alamasaydım peki?

Okul kıyafetlerinin yeniden düzenlenmesi ve forma yerine öğrencilerin giyimde serbest bırakılması tartışılıyor. Sanırım bu konu hakkında bizim gibi her ikisiyle de deneyim kazanmış eski öğrencilerin fikirleri önemlidir.

Serbest Kıyafet Neden İyidir?

Her gün aynı şeyi giymek öğrencinin ruhunu karartır çünkü. Kendi tarzını yansıtamamak, herkesle aynı görünmek bir süre sonra kişinin içinin daralmasına yol açıyor. Daralıp, sıkılan öğrenci böylece içini boşaltıyor ve "boş beleş" dediğimiz, tarzsız-kimliksiz tipler ortaya çıkıyor. Bir formayı bu kadar derin bir şekilde kişiliğe bağladığıma şu an ben de inanamıyorum ama gerçekten cevap bu olabilir. Hatta şu an okulumdaki insanların birçoğunun aynı ayakkabı-tshirt-gözlük-pantalonu giymesi bu sebepten olabilir: Alışmadık biz "kendimiz" olmaya. Başkası olduk, öyle daha güzeliz sandık hep.

Serbest kıyafet "bireyselleşme"yi, yani çocuğun tek başına karar verme ve kendi kararını uygulama yetisini kuvvetlendirecektir. Bu iyi bir şey mi bilmiyorum. Yani, batı ülkelerinde bireyselleşme had safhada ama aşırı bireysellikten dolayı kendini toplumdan dışlama oranı da gitgide artıyor. Batıda desteklenen bireyselleşme, doğuda ise pek o kadar da ilgi görmüyor. Birimiz hepimiz için mantığı, lider kişinin arkasından gitme ve ona saygı duyma oranı, takım kararı ya da lider kararını takımda takip etme doğu ülkelerinde daha yaygın.

Biz nereye yaklaşmak istiyoruz? Ona göre davranalım.

Serbest Kıyafet Neden Kötüdür?

Eğitim dünyasından bahsediyoruz ve çocuklardan. Çocuk çok renkli birisi olabilir ama ailesinin maddi durumu o rengi yansıtmaya yetmeyebilir. Öyle bir durumda çocuk üzülecek, içine kapanacak ve belki ezilecektir. İlkokul o kadar sorun olmayabilir, ama lisede bu ciddi sorunlara yol açacaktır. Liselere giriş genel olarak sınavlarla yapıldığından ötürü aşırı karışık bir demografiye sahip, bu da değişken gelir düzeyi demek. Değişken gelir demek bir çocuk üstünde her gün farklı kazakla dolaşırken berikinin 5 günün 4'ünde aynı kazağı giymesi demek. Üniformalar bu farkı kapatıyor ve çocuğun madden ezilmesini bir nebze önlüyor. Bir dizi vardı, adını unuttum ama geçenlerde izlemiştim, Perran Kutman'ın Afet Hoca'yı oynadığı. O diziyi düşünün. Barbi vardı, zengin aile kızı. Bir de diğer kızlar vardı. Kaynaştılar sonunda evet ama başta sorun olmamış mıydı? Üstelik hayat dizideki kadar şenlikli ve sevimli olmayabiliyor. Genelde çocuklar kaynaşmamayı ve kendi aralarında gruplaşmayı tercih edebiliyorlar. Serbest kıyafet, bu gruplaşmalarda tarafları fazlasıyla birbirinden ayıracak bir özellik kanımca.

Ayrıca ilkokula giden çocuğunu sabah giydiren anneye yazık! Her gün kıyafet bul, giydir. Hazır ütülü ütülü var işte çocuğun önlüğü. Altına pişama giydirsen de fark etmez. Geçir üstüne de hırkayı, üşümesin. Her gün bir t-shirt, üstüne kazak, altına pantolon... Olmaz ki! O anne de çalışıyor, işe gidecek, kendi kıyafetine bile karar verirken düşünmesi lazım daha. Olmaz.

Ha bir de... Çocuklar dışında başka bir durum daha var ki: Bu değişim koca bir sektörü göçertmek ne kelime, piyasadan silecek. Önlüklerin kalkması demek her sene önlük üreten ve bunu milyonlarca çocuğa satan insanların bir anda işsiz kalması demek. Daha fazla işsizlik demek. Muhtemelen büyük oranda malın elde kalması demek, zarar demek, ziyan demek.

Eee? Sonuç?!

Benim fikrim şu: Türkiye henüz serbest kıyafet uygulamasına geçebilecek bir ülke değil. Öğrenci dağılımı olsun, ailelerin maddi durumları olsun ve sektörel olarak olsun...

Formalar kalkmasın. Kalkmasın ama şu sıkı "yönetmelik"ler kalksın. Kırmızı çorap giyince ya da kurukafalı kravat takınca disipline gidilmesin. Belli ana çerçeveler olsun tabii ki, ama saçlar açık diye hoca tutup kızların saçını koparırcasına çekmesin. Eğitim sistemi değişiyor, öğretmenler değişiyor. Artık "eli maşalı cumhuriyet dönemi hocası" dediğimiz kalın gözlüklü mendebur insanlar emekli olmaya başladılar. Yerlerine gençler geliyor. Bence bu değişimler esnasında kılık kıyafet kuralları da biraz esnetilebilmeli. Eteğinin kenarına çengelli iğne takmak, gömlek içerisine renkli t-shirt giymek, spor ayakkabı giymek... Ne bileyim... Bunların okul düzen ve disiplinini sekteye uğratacağını sanmıyorum. Ha bir de öğrencilere seçme şansı tanınabilir. Sadece pantalon, sadece şort, sadece etek, sadece tek renk gömlek olmasın mesela. Çeşit olsun. Böylece çocuk hem kişiliğini yansıtır, hem de geride kalmaz, aşırı farktan dolayı ezilme büzülme yaşamaz.

Bu arada bir sır vereyim mi? Ben hiç o mavi önlüklerden giymedim hiç de yakalığım olmadı. :( Özenmişimdir. Bizim önce ekoseli eteklerimiz vardı, sonra onu jileye ve çevirdiler. İçimize gömlek giyerdik, boynumuza arma takardık...